Neemias 2
Bayịburu Izii (IZZ) vs VC
1 O be l'ọnwa Nisanu l'apha, kwe Atakuzakuzẹsu ụkporo apha, ọ watarụ abụru eze; g'a pataru iya mẹe; mu pata mẹe ono; gbaahaaru eze. Ọphu o tokọ dụ-swee teke mu gbanwụbejeru iphu l'iphu eze.
1 No vigésimo ano do rei Artaxerxes, no mês de Nisã, estando o vinho diante de mim, tomei-o e o ofereci ao rei. Ora, jamais em outra ocasião, eu estivera triste em sua presença.
2 Eze jịa mu sụ: “?Bụ gụnu meru iphe ịidzu iphu l'ẹbe abụ iphe-ememe eme ngu? O to nwedu iphe ọzo gbahaa l'obu ta atsọdu ngu ụtso.”
2 Disse-me o rei: Por que tens a face sombria? Não estás doente! Tens no entanto algum dissabor!
3 Mu bya asụ eze: “Gẹ gụbe eze nọdukwa ndzụ jasụru asụru. ?Bụ kẹ gụnu bẹ mu ta anọdudu adzụ iphu; lẹ mụbe onye mkpụkpu mu dakpọshihuru adakpọshihu; mbụ ẹka ono, e liru nna mu oche phẹ; tẹme ọguzo iya bụru iphe, ọku tsukọtaru?”
3 Muito conturbado respondi ao rei: Viva o rei para sempre! Como não haveria eu de estar pesaroso, desde que a cidade onde se encontram os túmulos de meus pais está devastada e suas portas consumidas pelo fogo?
4 Tọbudu iya bụ; eze sụ mu: “?Bụ gụnu bẹ ọ dụ ngu gẹ mu meeru ngu?”
4 Disse-me o rei: Que tens a me pedir?
5 bya asụ eze: “Ọ -bụru l'ọ dụ gụbe eze ree; mbụ ọ -bụru lẹ mụbe nwozi ngu dụ ngu l'obu; hanaa mu gẹ mu jeshia alị Jiuda; je lẹ mkpụkpu ono, e liru nna mu oche phẹ ono; je akpụkwaa ya.”
5 Então, fazendo uma prece ao Deus do céu, eu disse ao rei: Se aprouver ao rei, e se o teu servo te é agradável, permite-me ir para a terra de Judá, à cidade onde se encontram os túmulos de meus pais, para reconstruí-la.
6 Eze yẹle eze-nwanyị, bụ onye nọ-kube iya nụ jịa mu sụ: “?Dẹnu g'ịi-nọ-beru l'ije ngu ọbu? ?Bụ teke ole bẹ ịi-lwa?” Ọ dụ eze ree gẹ mu je; mu bya atụaru iya ọnu.
6 O rei, junto de quem estava sentada a rainha, perguntou-me: Quanto tempo durará tua viagem? Quando voltarás? Ele consentiu que eu partisse, logo que lhe fixei certo prazo.
7 Mu pfukwaarụpho eze sụ iya: “Ọ -bụru l'ọ dụ gụbe eze ree; denuru ẹkwo-ozi nụ mu gẹ mu nụ ndu bụ ọchi-ọha l'azụ ẹnyimu; k'ọphu ẹphe a-ha mu gẹ mu ghata jeshia alị ndu Jiuda.
7 Prossegui: Se o rei achar bom, que me dêem missivas para os governadores de além do rio, a fim de que me deixem passar para Judá;
8 Dekwaaphọ ẹkwo-ozi ọphu mu a-nụ Asafu, bụ onye eleta ọswa eze ẹnya; g'ọ nụ mu oshi, mu e-gude mee mgbo ọnu-abata ụlo-mgbobuta eze-ụlo Chileke; mẹ oshi, mu e-gude mezia igbulọ mkpụkpu ono; mẹ ọphu mu e-gude mee ụlo, mu e-buru.” Iphemiphe, mu rwọru eze bẹ o mekọtaru mu; kẹle ẹka-ọma kẹ Chileke mu bẹ dụ mu l'ẹhu.
8 e uma outra carta para Asaf, o intendente da floresta real, para que ele me forneça a madeira para a viga das portas da fortaleza vizinha ao templo, para as muralhas da cidade e para a casa em que eu habitar. O rei concordou com o meu pedido, porque a mão favorável de meu Deus estava comigo.
9 Mu bya ejerwua azụ ẹnyimu; mu bya eworu ẹkwo-ozi ono, eze deru ono nụ ndu ọchi-ọha ono. Eze bẹ duwaru ndu-ishi ndu ojọgu; waa ndu agba l'ịnya yeru mu gẹ mu l'ẹphe swịru.
9 Fui ter com os governadores de além do rio e entreguei-lhes as cartas do rei; ora, o rei fizera-me escoltar por alguns chefes militares e cavaleiros.
10 Teke Sambalatu, bụ onye Horonu; mẹ Tobaya, bụ onye-ishi l'alị Amọnu nụmaerupho l'o nweru onye byaru achọ g'ee-shi g'iphe dụru ndu Ízurẹlu lẹ ree; ọ dụ phẹ ẹji dụshia phẹ iya ike.
10 Mas, quando Sanabalat, o horonita, e Tobias, o servo amonita, foram informados disso, ficaram grandemente despeitados por ter chegado um homem que procurava o bem dos filhos de Israel.
11 Noo ya; mu bya abata lẹ Jierúsalẹmu; nọo ya abalị ẹto.
11 Cheguei a Jerusalém e, depois de ter passado ali três dias,
12 O be l'ẹnyashi ujiku lanụ; mu gbalihu; mu l'unwoke olemole; anyi tụgbua. Ọphu ọ dụdu onye mu pfuwaru iphe, Chileke mu yeru mu l'obu gẹ mu meeru Jierúsalẹmu. Ọphu ọ dụkwapho anụ-agbagba ọzo, mu gude ghahaẹpho ọphu mu l'agba.
12 levantei-me durante a noite acompanhado de um pequeno grupo de homens, sem dizer a ninguém o que o meu Deus me inspirara fazer por Jerusalém. Não tinha comigo outro animal, senão aquele em que montava.
13 Ọ bụru l'echi abalị bẹ mu gude tụgbua. Ẹka mu shiru bụ Ọnu-abata Nsụda lụfuta lẹ Wẹlu Nkụta-ọswa; shia ono fụta lẹ Ọnu-abata Ikpọzu; ejekpọepho agbaphe igbulọ Jierúsalẹmu ono, e tsukpọshiru etsukpọshi ono; yẹle ọguzo iya ono, ọku tsukọtaru ono.
13 Saí à noite pela porta do Vale, e dirigi-me à fonte do Dragão e à porta da Esterqueira; verifiquei que as muralhas de Jerusalém estavam arruinadas e que as portas estavam consumidas pelo fogo.
14 Mu bya eshi l'ẹka ono tụgbua shia ụzo Ọnu-abata Ẹnya-nwobvu; waa Okpuru Eze; ọle anụ, mu agba agbagba te nwedu ẹka oo-shi ghata.
14 Prossegui rumo à porta da Fonte e à piscina do Rei; mas não havia ali lugar para passagem com a minha montaria.
15 Tọbudu iya bụ; mu gude ẹnyashi ono tụgbua kwasẹru ụzo nsụda; agbaphe igbulọ ono. Mu gbaphechaa ya; bya alwaphuta azụ shia Ọnu-abata Nsụda bahụ l'ime mkpụkpu.
15 Subi então à noite ao barranco, examinei a muralha, retomei em seguida o mesmo caminho e reentrei pela porta do Vale.
16 Ọphu ndu-ishi amadụ ẹka mu jeru; ọzoo iphe, mu meru; kẹle o tokọ dụdu iphe, mu pfuwaru ndu Jiu; mẹ ndu-uke Chileke; mẹ ndu a maru ẹpha phẹ; mẹ ndu-ishi; mẹwaro ndu ọzo, bụ ndu e-mechaa eje ozi ono.
16 Os magistrados ignoravam onde eu tinha ido e o que queria fazer. Até aquele momento, eu nada havia deixado transparecer, nem aos Judeus, nem aos sacerdotes, nem aos homens importantes, nem aos magistrados, nem às demais pessoas do povo que se ocupavam dos trabalhos.
17 Tọbudu iya bụ; mu sụ phẹ: “Unu hụmawaru ẹgube iphe-ọtsulehu, anyi nọ l'ime iya; mbụ gẹ Jierúsalẹmu gude dakpọshihu; ọku tsukọta ọguzo iya. Unu byakwa g'anyi kpụkwaa igbulọ Jierúsalẹmu; k'ọphu anyi e-mefu onwanyi iphe-iphere l'ẹhu.”
17 Disse-lhes então: Vede a miséria em que estamos; Jerusalém devastada, suas portas consumidas pelo fogo! Vinde; reconstruamos as muralhas da cidade e ponhamos termo a esta humilhante situação.
18 Mu bya epfukwaaru phẹ phọ g'ẹka-ọma kẹ Chileke mu gude dụ-be mu l'ẹhu; waa k'iphe, eze pfukọtaru mu. Ẹphe sụ: “Ngwa; g'anyi wata iya akpụkpu.” Ẹphe kwakọbeahaa ẹka k'awata ẹguru ozi ono.
18 Contei-lhes em seguida como a mão de meu Deus me favorecera e narrei-lhes tudo o que dissera o rei. Gritaram todos: Vamos! Reconstruamos! E com coragem puseram-se a trabalhar nessa boa obra.
19 Sambalatu, bụ onye Horonu; yẹle Tobaya, bụ onye-ishi l'alị Amọnu; mẹ Gẹshemu, bụ onye Arabu nụmaepho iphe ono, anyi chịru idzu iya k'ememe ono; ẹphe chịahaa anyi ọchi jaahaa anyi ewenu asụje: “?Bụ gụnu bẹ unu eme nno? ?Bụ íkè bẹ unu ekwefụru eze tọo?”
19 Quando Sanabalat, o horonita, Tobias, o servo amonita, e Gossem, o árabe, souberam disso, zombaram de nós e diziam num tom de desprezo: Que estais fazendo? Quereis revoltar-vos contra o rei?
20 Mu bya eyeeru phẹ ọnu sụ phẹ: “Ọ kwa Chileke k'imigwe bẹ e-me g'anyi mee iphe, anyi eme mekọta. Anyịbe ndu-ozi iya abya awata akpụ igbulọ ọbu; ọle unubẹdua te nwedu oke lẹ Jierúsalẹmu; ọphu ẹka unu adụdu iya; ọphu ndiche unu ebujeduru iya.”
20 Respondi-lhes: O próprio Deus do céu é quem nos fará triunfar. Nós somos seus servos, e vamos reconstruir. Quanto a vós, não tendes parte, nem direito, nem lembrança em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.