Neemias 2

Bayịburu Izii (IZZ) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 O be l'ọnwa Nisanu l'apha, kwe Atakuzakuzẹsu ụkporo apha, ọ watarụ abụru eze; g'a pataru iya mẹe; mu pata mẹe ono; gbaahaaru eze. Ọphu o tokọ dụ-swee teke mu gbanwụbejeru iphu l'iphu eze.
1 Sucedeu, pois, no mês de nisã, no ano vigésimo do rei Artaxerxes, que estava posto vinho diante dele, e eu tomei o vinho e o dei ao rei; porém nunca, antes, estivera triste diante dele.
2 Eze jịa mu sụ: “?Bụ gụnu meru iphe ịidzu iphu l'ẹbe abụ iphe-ememe eme ngu? O to nwedu iphe ọzo gbahaa l'obu ta atsọdu ngu ụtso.”
2 E o rei me disse: Por que está triste o teu rosto, pois não estás doente? Não é isso senão tristeza de coração. Então, temi muito em grande maneira
3 Mu bya asụ eze: “Gẹ gụbe eze nọdukwa ndzụ jasụru asụru. ?Bụ kẹ gụnu bẹ mu ta anọdudu adzụ iphu; lẹ mụbe onye mkpụkpu mu dakpọshihuru adakpọshihu; mbụ ẹka ono, e liru nna mu oche phẹ; tẹme ọguzo iya bụru iphe, ọku tsukọtaru?”
3 e disse ao rei: Viva o rei para sempre! Como não estaria triste o meu rosto, estando a cidade, o lugar dos sepulcros de meus pais, assolada, e tendo sido consumidas as suas portas a fogo?
4 Tọbudu iya bụ; eze sụ mu: “?Bụ gụnu bẹ ọ dụ ngu gẹ mu meeru ngu?”
4 E o rei me disse: Que me pedes agora? Então, orei ao Deus dos céus
5 bya asụ eze: “Ọ -bụru l'ọ dụ gụbe eze ree; mbụ ọ -bụru lẹ mụbe nwozi ngu dụ ngu l'obu; hanaa mu gẹ mu jeshia alị Jiuda; je lẹ mkpụkpu ono, e liru nna mu oche phẹ ono; je akpụkwaa ya.”
5 e disse ao rei: Se é do agrado do rei, e se o teu servo é aceito em tua presença, peço-te que me envies a Judá, à cidade dos sepulcros de meus pais, para que eu a edifique.
6 Eze yẹle eze-nwanyị, bụ onye nọ-kube iya nụ jịa mu sụ: “?Dẹnu g'ịi-nọ-beru l'ije ngu ọbu? ?Bụ teke ole bẹ ịi-lwa?” Ọ dụ eze ree gẹ mu je; mu bya atụaru iya ọnu.
6 Então, o rei me disse, estando a rainha assentada junto a ele: Quanto durará a tua viagem, e quando voltarás? E aprouve ao rei enviar-me, apontando-lhe eu um certo tempo.
7 Mu pfukwaarụpho eze sụ iya: “Ọ -bụru l'ọ dụ gụbe eze ree; denuru ẹkwo-ozi nụ mu gẹ mu nụ ndu bụ ọchi-ọha l'azụ ẹnyimu; k'ọphu ẹphe a-ha mu gẹ mu ghata jeshia alị ndu Jiuda.
7 Disse mais ao rei: Se ao rei parece bem, deem-se-me cartas para os governadores dalém do rio, para que me deem passagem até que chegue a Judá;
8 Dekwaaphọ ẹkwo-ozi ọphu mu a-nụ Asafu, bụ onye eleta ọswa eze ẹnya; g'ọ nụ mu oshi, mu e-gude mee mgbo ọnu-abata ụlo-mgbobuta eze-ụlo Chileke; mẹ oshi, mu e-gude mezia igbulọ mkpụkpu ono; mẹ ọphu mu e-gude mee ụlo, mu e-buru.” Iphemiphe, mu rwọru eze bẹ o mekọtaru mu; kẹle ẹka-ọma kẹ Chileke mu bẹ dụ mu l'ẹhu.
8 como também uma carta para Asafe, guarda do jardim do rei, para que me dê madeira para cobrir as portas do paço da casa, e para o muro da cidade, e para a casa em que eu houver de entrar. E o rei mas deu, segundo a boa mão de Deus sobre mim.
9 Mu bya ejerwua azụ ẹnyimu; mu bya eworu ẹkwo-ozi ono, eze deru ono nụ ndu ọchi-ọha ono. Eze bẹ duwaru ndu-ishi ndu ojọgu; waa ndu agba l'ịnya yeru mu gẹ mu l'ẹphe swịru.
9 Então, vim aos governadores dalém do rio e dei-lhes as cartas do rei; e o rei tinha enviado comigo chefes do exército e cavaleiros.
10 Teke Sambalatu, bụ onye Horonu; mẹ Tobaya, bụ onye-ishi l'alị Amọnu nụmaerupho l'o nweru onye byaru achọ g'ee-shi g'iphe dụru ndu Ízurẹlu lẹ ree; ọ dụ phẹ ẹji dụshia phẹ iya ike.
10 O que ouvindo Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, lhes desagradou com grande desagrado que alguém viesse a procurar o bem dos filhos de Israel.
11 Noo ya; mu bya abata lẹ Jierúsalẹmu; nọo ya abalị ẹto.
11 E cheguei a Jerusalém e estive ali três dias.
12 O be l'ẹnyashi ujiku lanụ; mu gbalihu; mu l'unwoke olemole; anyi tụgbua. Ọphu ọ dụdu onye mu pfuwaru iphe, Chileke mu yeru mu l'obu gẹ mu meeru Jierúsalẹmu. Ọphu ọ dụkwapho anụ-agbagba ọzo, mu gude ghahaẹpho ọphu mu l'agba.
12 E, de noite, me levantei, eu e poucos homens comigo, e não declarei a ninguém o que o meu Deus me pôs no coração para fazer em Jerusalém; e não havia comigo animal algum, senão aquele em que estava montado.
13 Ọ bụru l'echi abalị bẹ mu gude tụgbua. Ẹka mu shiru bụ Ọnu-abata Nsụda lụfuta lẹ Wẹlu Nkụta-ọswa; shia ono fụta lẹ Ọnu-abata Ikpọzu; ejekpọepho agbaphe igbulọ Jierúsalẹmu ono, e tsukpọshiru etsukpọshi ono; yẹle ọguzo iya ono, ọku tsukọtaru ono.
13 E, de noite, saí pela Porta do Vale, para a banda da Fonte do Dragão e para a Porta do Monturo e contemplei os muros de Jerusalém, que estavam fendidos, e as suas portas, que tinham sido consumidas pelo fogo.
14 Mu bya eshi l'ẹka ono tụgbua shia ụzo Ọnu-abata Ẹnya-nwobvu; waa Okpuru Eze; ọle anụ, mu agba agbagba te nwedu ẹka oo-shi ghata.
14 E passei à Porta da Fonte e ao viveiro do rei; e não havia lugar por onde pudesse passar a cavalgadura que estava debaixo de mim.
15 Tọbudu iya bụ; mu gude ẹnyashi ono tụgbua kwasẹru ụzo nsụda; agbaphe igbulọ ono. Mu gbaphechaa ya; bya alwaphuta azụ shia Ọnu-abata Nsụda bahụ l'ime mkpụkpu.
15 Então, de noite, subi pelo ribeiro e contemplei o muro; e voltei, e entrei pela Porta do Vale, e assim voltei.
16 Ọphu ndu-ishi amadụ ẹka mu jeru; ọzoo iphe, mu meru; kẹle o tokọ dụdu iphe, mu pfuwaru ndu Jiu; mẹ ndu-uke Chileke; mẹ ndu a maru ẹpha phẹ; mẹ ndu-ishi; mẹwaro ndu ọzo, bụ ndu e-mechaa eje ozi ono.
16 E não souberam os magistrados aonde eu fui nem o que eu fazia; porque ainda até então nem aos judeus, nem aos nobres, nem aos magistrados, nem aos mais que faziam a obra tinha declarado coisa alguma.
17 Tọbudu iya bụ; mu sụ phẹ: “Unu hụmawaru ẹgube iphe-ọtsulehu, anyi nọ l'ime iya; mbụ gẹ Jierúsalẹmu gude dakpọshihu; ọku tsukọta ọguzo iya. Unu byakwa g'anyi kpụkwaa igbulọ Jierúsalẹmu; k'ọphu anyi e-mefu onwanyi iphe-iphere l'ẹhu.”
17 Então, lhes disse: Bem vedes vós a miséria em que estamos, que Jerusalém está assolada e que as suas portas têm sido queimadas; vinde, pois, e reedifiquemos o muro de Jerusalém e não estejamos mais em opróbrio.
18 Mu bya epfukwaaru phẹ phọ g'ẹka-ọma kẹ Chileke mu gude dụ-be mu l'ẹhu; waa k'iphe, eze pfukọtaru mu. Ẹphe sụ: “Ngwa; g'anyi wata iya akpụkpu.” Ẹphe kwakọbeahaa ẹka k'awata ẹguru ozi ono.
18 Então, lhes declarei como a mão do meu Deus me fora favorável, como também as palavras do rei, que ele me tinha dito. Então, disseram: Levantemo-nos e edifiquemos. E esforçaram as suas mãos para o bem.
19 Sambalatu, bụ onye Horonu; yẹle Tobaya, bụ onye-ishi l'alị Amọnu; mẹ Gẹshemu, bụ onye Arabu nụmaepho iphe ono, anyi chịru idzu iya k'ememe ono; ẹphe chịahaa anyi ọchi jaahaa anyi ewenu asụje: “?Bụ gụnu bẹ unu eme nno? ?Bụ íkè bẹ unu ekwefụru eze tọo?”
19 O que ouvindo Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, e Gesém, o arábio, zombaram de nós, e desprezaram-nos, e disseram: Que é isso que fazeis? Quereis rebelar-vos contra o rei?
20 Mu bya eyeeru phẹ ọnu sụ phẹ: “Ọ kwa Chileke k'imigwe bẹ e-me g'anyi mee iphe, anyi eme mekọta. Anyịbe ndu-ozi iya abya awata akpụ igbulọ ọbu; ọle unubẹdua te nwedu oke lẹ Jierúsalẹmu; ọphu ẹka unu adụdu iya; ọphu ndiche unu ebujeduru iya.”
20 Então, lhes respondi e disse: O Deus dos céus é o que nos fará prosperar; e nós, seus servos, nos levantaremos e edificaremos; mas vós não tendes parte, nem justiça, nem memória em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.