2 Samuel 1
Bayịburu Izii (IZZ) vs ARIB
1 Tọbudu iya bụ; Sọlu nwụhuchaepho; Dévidi shi l'ọgu ono, o gbushiru ndu Amalẹku ono lwa; bya anọo abalị labọ lẹ mkpụkpu Zikulagu.
1 Depois da morte de Saul, tendo Davi voltado da derrota dos amalequitas e estando há dois dias em Ziclague,
2 O -rwua mbọku ọphu kwe iya ẹto; a bya ele ẹnya; nwoke lanụ, shiwaa l'ọdu-ọgu Sọlu phẹ rwua; yẹe uwe iya, a gbajashịchaaru agbajashị; kporu urwuku kpua onwiya l'ishi. Ọ byapfutaẹpho Dévidi; bya adaa kpurumu l'alị gude kwabẹ iya ùbvù.
2 ao terceiro dia veio um homem do arraial de Saul, com as vestes rasgadas e a cabeça coberta de terra; e, chegando ele a Davi, prostrou-se em terra e lhe fez reverência.
3 Dévidi jịa ya sụ iya: “?Bụ aweya bẹ i shi?”
3 Perguntou-lhe Davi: Donde vens? Ele lhe respondeu: Escapei do arraial de Israel.
4 Dévidi sụ iya: “?Dẹnu g'ọ nwụru? Jiko kọeshiduru mu iya.”
4 Davi ainda lhe indagou: Como foi lá isso? Dize-mo. Ao que ele lhe respondeu: O povo fugiu da batalha, e muitos do povo caíram, e morreram; também Saul e Jônatas, seu filho, foram mortos.
5 Tọbudu iya bụ; Dévidi bya ajịa nwokorọbya ono, byaru bya akọoru iya iphe ono sụ iya: “?Dẹnu g'i shi maru lẹ Sọlu yẹle nwa iya, bụ Jionatanu bẹ tụkoru nwụhuchaa?”
5 Perguntou Davi ao mancebo que lhe trazia as novas: Como sabes que Saul e Jônatas, seu filho, são mortos?
6 Nwokorọbya ono, byaru akọoru Dévidi iphe ono sụ: “O nweẹrupho g'o meru; mu nọdu l'úbvú Gilubowa; Sọlu l'onwiya nọdu l'ẹka ono nmakpuru l'eli arwa iya. Ụgbo-ịnya ndu ọhogu iya; yẹle ndu agba l'ịnya ono nọdu achịwa iya kpabẹ kpabẹ.
6 Então disse o mancebo que lhe dava a notícia: Achava-me por acaso no monte Gilboa, e eis que Saul se encostava sobre a sua lança; os carros e os cavaleiros apertavam com ele.
7 No iya; Sọlu bya aghaa ẹnya l'azụ hụma mu; bya araku mu. Mu jịa ya sụ: ‘?Bụ gẹ mu mee gụnu?’
7 Nisso, olhando ele para trás, viu-me e me chamou; e eu disse: Eis-me aqui.
8 Ọ jịa mu: ‘?Bụ onye bẹ ị bụ?’ Mu sụ iya lẹ mu bụ onye Amalẹku.
8 Ao que ele me perguntou: Quem és tu? E eu lhe respondi: Sou amalequita.
9 Ọ sụ mu jiko gẹ mu bya apfụ-kube iya gbua ya; noo kẹle ya nọ ndzụ, ọnwu ka mma!
9 Então ele me disse: Chega-te a mim, e mata-me, porque uma vertigem se apoderou de mim, e toda a minha vida está ainda em mim.
10 Mu jenụ apfụ-kube iya; woru iya gbua; noo kẹle o doru mu ẹnya l'ọ -darwuwa alị bẹ ọ bụwaa iya ọnwu. Mu bya ekputa iya okpu-eze, o kpu l'ishi; bya agbata iya echi, ọ gba l'ẹka; ọ bụru iya bẹ mu gude wotaru gụbe nnajịuphu mu l'ẹka-a.”
10 Cheguei-me, pois, a ele, e o matei, porque bem sabia eu que ele não viveria depois de ter caído; e tomei a coroa que ele tinha na cabeça, e o bracelete que trazia no braço, e os trouxe aqui a meu senhor.
11 Noo ya; Dévidi yẹle ndu ẹphe l'iya swị ye ẹka l'uwe phẹ gbajashịchaa.
11 Então pegou Davi nas suas vestes e as rasgou; e assim fizeram também todos os homens que estavam com ele;
12 Ẹphe tụko raa ẹkwa; gụa aphụ; swịa ẹgu jeye l'ụzenyashi l'opfu ẹhu Sọlu; mẹ nwa iya nwoke, bụ Jionatanu; mẹ kẹ ndu ojọgu Chipfu, bụ ọnu-ụlo Ízurẹlu ono, e gude ogu-echi gbushia ono.
12 e prantearam, e choraram, e jejuaram até a tarde por Saul, e por Jônatas, seu filho, e pelo povo do Senhor, e pela casa de Israel, porque tinham caída à espada.
13 Dévidi bya ajịa nwokorọbya ono, byaru iya edoru iphe ono sụ iya: “?Ị bụ onye awe?”
13 Perguntou então Davi ao mancebo que lhe trouxera a nova: Donde és tu? Respondeu ele: Sou filho de um peregrino amalequita.
14 Dévidi jịa ya sụ: “?Bụ gụnu bẹ ị tị tsụduru ebvu k'ahali ẹka gbua onye Chipfu wụru manụ l'ishi?”
14 Davi ainda lhe perguntou: Como não temeste estender a mão para matares o ungido do Senhor?
15 Dévidi bya ekua onye lanụ l'ụnwokorobya iya sụ: “Je egbuta nwoke ono tụa!” O je egbuta iya tụa; ọ nwụhu.
15 Então Davi, chamando um dos mancebos, disse-lhe: chega-te, e lança-te sobre ele. E o mancebo o feriu, de sorte que morreu.
16 Dévidi sụ iya: “G'ọchi ngu tukokwaru ngu l'ishi; noo kẹle i gudewaa ọnu ngu gbaa onwongu ama sụ l'ọo ngu gburu onye Chipfu wụru manụ l'ishi.”
16 Pois Davi lhe dissera: O teu sangue seja sobre a tua cabeça, porque a tua própria boca testificou contra ti, dizendo: Eu matei o ungido do Senhor.
17 Tọbudu iya bụ; Dévidi bya agụa ebvu-aphụ ẹhu Sọlu yẹe nwa iya, bụ Jionatanu;
17 Lamentou Davi a Saul e a Jônatas, seu filho, com esta lamentação,
18 bya asụ g'e zia ndu Jiuda g'aagụje ebvu-aphụ ono. Ẹpha ebvu ono bụ “apfụ.” Ẹka e deru ebvu ọbu bụ l'ẹkwo Jiasha.
18 mandando que fosse ensinada aos filhos de Judá; eis que está escrita no livro de Jasar:
19 “Ùbvù, ị dụ gụbe Ízurẹlu bẹ
19 Tua glória, ó Israel, foi morta sobre os teus altos! Como caíram os valorosos!
20 G'e te pfukwa iya lẹ
20 Não o noticieis em Gate, nem o publiqueis nas ruas de Asquelom; para que não se alegrem as filhas dos filisteus, para que não exultem as filhas dos incircuncisos.
21 Unubẹ úbvú úbvú Gilubowa;
21 Vós, montes de Gilboa, nem orvalho, nem chuva caia sobre, vós, ó campos de morte; pois ali desprezivelmente foi arrojado o escudo dos valorosos, o escudo de Saul, ungido com óleo.
22 Apfụ Jionatanu bẹ ta
22 Do sangue dos feridos, da gordura dos valorosos, nunca recuou o arco de Jônatas, nem voltou vazia a espada de Saul.
23 Sọlu waa Jionatanu;
23 Saul e Jônatas, tão queridos e amáveis na sua vida, também na sua morte não se separaram; eram mais ligeiros do que as águias, mais fortes do que os leões.
24 Unubẹ ụnwada Ízurẹlu;
24 Vós, filhas de Israel, chorai por Saul, que vos vestia deliciosamente de escarlata, que vos punha sobre os vestidos adornos de ouro.
25 Lewarọ gẹ ndu ọkpehu dụ
25 Como caíram os valorosos no meio da peleja!
26 Mu agụ aphụ ẹhu ngu;
26 Angustiado estou por ti, meu irmão Jônatas; muito querido me eras! Maravilhoso me era o teu amor, ultrapassando o amor de mulheres.
27 Lewarọ gẹ ndu ọkpehu
27 Como caíram os valorosos, e pereceram as armas de guerra!
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.