2 Samuel 13

Bayịburu Izii (IZZ) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Abụsalomu; nwa Dévidi nweru nwune nwanyị, ama mma, ẹpha iya bụ Tama. A nọnyaa; nwa nwoke Dévidi ọzo, aza Amụnonu bya eyee Tama obu.
1 Depois de algum tempo, Amnom, filho de Davi, apaixonou-se por Tamar; ela era muito bonita e era irmã de Absalão, outro filho de Davi.
2 Ẹhu gbangahụ Amụnonu k'ọphu ọ bụwaro iphe-ememe zụpyabe iya lẹ k'opfu ẹhu nwanna iya ono, bụ Tama. Ọ bụru iphe, nyịberu Amụnonu g'oo-shi gẹ ya kpabata iya; kẹle Tama bụ nwamgbọko, yẹe nwoke ta akwajẹduru.
2 Amnom ficou angustiado a ponto de adoecer por causa de sua meio-irmã Tamar, pois ela era virgem, e parecia-lhe impossível aproximar-se dela.
3 Noo ya; Amụnonu ono bẹ nweru ọ̀nyà, ẹpha iya bụ Jionadabu nwa Shimeya; mbụ nwa nwune Dévidi. Jionadabu ono bụ onye ẹregede.
3 Amnom tinha um amigo muito astuto chamado Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi.
4 Ọ bya ajịa Amụnonu sụ: “?Bụ gụnu kparụ iphe, ọ bụ nnata gụbe nwatibe eze abụjeru ụtsu g'ụtsu; l'ị nwụpyashihu ẹgube-a? ?Tịi kadụru mu iphe ọbu?”
4 Ele perguntou a Amnom: "Filho do rei, por que todo dia você está abatido? Quer me contar o que se passa? " Amnom lhe disse: "Estou apaixonado por Tamar, irmã de meu irmão Absalão".
5 Jionadabu sụ iya: “Je azẹ azẹe l'iphe-azẹe ngu; mekiritaru g'iphe-ememe eme ngu. Nna ngu -byaẹ ngu phọ ajịji; sụ iya l'ịirwo iya g'ọ haa Tama, bụ nwanna ngu nwanyị g'ọ bya anụ ngu nri g'i ria. G'ọ nọdukwanu ngu l'iphu mee nri ọbu gude ẹka iya nụ ngu iya g'i ria.”
5 Então disse Jonadabe: "Vá para a cama e finja estar doente". "Quando seu pai vier visitá-lo, diga-lhe: Permite que minha irmã Tamar venha dar-me de comer. Gostaria que ela preparasse a comida aqui mesmo e me servisse. Assim poderei vê-la. "
6 Ọo ya bụ; Amụnonu kwe je azẹe g'onye iphe-ememe eme.
6 Amnom atendeu e deitou-se na cama, fingindo-se doente. Quando o rei foi visitá-lo, Amnom lhe disse: "Eu gostaria que minha irmã Tamar viesse e preparasse dois bolos aqui mesmo e me servisse".
7 Tọbudu iya bụ; Dévidi zia g'e zia Tama l'ẹka ọ nọ l'unuphu; sụ iya g'ọ tụgbua je l'ụlo nwanna iya, bụ Amụnonu je emeeru iya nri.
7 Davi mandou dizer a Tamar no palácio: "Vá à casa de seu irmão Amnom e prepare algo para ele comer".
8 Tama bya atụgbua jeshia l'ụlo nwanna iya Amụnonu; o rwua; Amụnonu zẹ azẹe. Tama bya ekpota ukpokutu iphe, eegudeje eme akara bya agwọkobe iya gude mee akara l'iphu iya; bya eworu iya ghee egheghe.
8 Assim, Tamar foi à casa de seu irmão, que estava deitado. Ela amassou a farinha, preparou os bolos na presença dele e os assou.
9 Ọ bya achịru akara ono ye lẹ gbamụgbamu woru nụ iya. Ọ jịka iya eriri. Amụnonu sụ: “Karụ onyenọnu g'ọ lụfukota l'ẹka-a!” Onyenọnu bya atụko lụfuchaa.
9 Depois pegou a assadeira e lhe serviu os bolos, mas ele não quis comer. Então Amnom deu ordem para que todos saíssem; depois que todos saíram,
10 Ọo ya bụ; Amụnonu bya asụ Tama: “Wobata nri ọbu l'ime mkpuru gude ẹka ngu nụje mu iya gẹ mu ria.” Ọo ya bụ; Tama pata akara ono, o gheru ono wojeshiaru nwanna iya, bụ Amụnonu l'ime mkpuru iya.
10 Amnom disse a Tamar: "Traga os bolos e sirva-me aqui no meu quarto". Tamar levou os bolos que havia preparado ao quarto de seu irmão.
11 Tama bya ewoẹrupho nri ono nụ iya g'o ria; Amụnonu zụkobe iya sụ iya: “Bya gẹ mu lẹ ngu kwaa; nwanna mu.”
11 Mas quando ela se aproximou para servi-lo, ele a agarrou e disse: "Deite-se comigo, minha irmã".
12 Tama sụ iya: “Waawakwa; nwanna mu! Te egudekwa mu k'ike! E te emejekwa ẹgube iphe ono l'alị Ízurẹlu! Ọphu te emekwa ẹbyi ọwana.
12 Mas ela lhe disse: "Não, meu irmão! Não me faça essa violência. Não se faz uma coisa dessas em Israel! Não cometa essa loucura.
13 A -bya l'ẹhu nkemu; ?bụ aweya bẹ mu a-parụ ẹgube iphe-iphere ọwa je? Tẹme gụbedua l'onwongu bẹ a-yịkwaru lẹ ndu emeshi eswe ike l'alị Ízurẹlu. Jiko pfunuru yeru eze; ọ tọo jịkadu g'ị tị lụ mu.”
13 O que seria de mim? Como eu poderia livrar-me da minha desonra? E o que seria de você? Você cairia em desgraça em Israel. Fale com o rei; ele deixará que eu me case com você".
14 O pfua nta; pfua imo; ọphu Amụnonu angadụru iya nchị; o gude iya jepfu k'ike; kẹle ọ ka iya ọkpehu.
14 Mas Amnom não quis ouvir e, sendo mais forte que ela, violentou-a.
15 E mechaa; Tama bya adụ Amụnonu ashị k'ọphu parụ ẹka apaa. Ashị, ọ dụ iya bya aka shii; e me lẹ g'o shi yeberu iya obu. Amụnonu bya asụ iya: “Gbẹshi tụgbua lashịa!”
15 Logo depois Amnom sentiu uma forte aversão por ela, mais forte que a paixão que sentira. E disse a ela: "Levante-se e saia! "
16 Tama jịka; sụ iya: “Waawaa! Achịchi ọwa-a, ịichi mu gẹ mu lụfu-a kabakwa ẹji; eme l'ọphu i mewaru mu.” Ọphu Amụnonu angaduru iya rọ nchị.
16 Mas ela lhe disse: "Não, meu irmão, mandar-me embora seria pior do que o mal que você já me fez". Ele, porém, não quis ouvi-la,
17 O kua onye-ozi iya, eyetajẹru iya ẹka sụ iya: “Kpụfuru mu nwanyị-a l'iphu; guburu iya ye l'etezi; swọ-chia iphe lẹ mgbo!”
17 e chamando seu servo, disse-lhe: "Ponha esta mulher para fora daqui e tranque a porta".
18 Ọo ya bụ; nwozi iya ono nwufu iya; guburu iya ye l'etezi swọbe iphe lẹ mgbo ono. Tama bẹ yeru ẹguru uwe mgbalanụ, nweru ẹka ogologo; kẹle ọo ẹgube uwe ono bẹ ụnwada eze ndu ọphu bụkwadu ụnwumgboko, nwoke teke ejepfuswee eyeje.
18 Então o servo a pôs para fora e trancou a porta. Ela estava vestindo uma túnica longa, pois esse era o tipo de roupa que as filhas virgens do rei usavam desde a puberdade.
19 Tama kpota ntụ kpube onwiya l'ishi; woru ẹguru uwe mgbalanụ ono, o ye ono gbajashịa. Ọ chịru ẹka kwẹe l'ishi; rarụ ẹkwa lashịa.
19 Tamar pôs cinza na cabeça, rasgou a túnica longa que estava usando e se pôs a caminho, com as mãos sobre a cabeça e chorando em alta voz.
20 Nwune iya, bụ Abụsalomu hụma iya bya ajịa ya sụ: “?Ọ dụ gẹ nwanna ngu, bụ Amụnonu mebyiwarụ ngu? Nọduro nwadoo nwune mu. Ọo nwanna ngu bẹ ọ bụ; te ejekwa evuru iphe ono l'obu.” Ọo ya bụ; Tama je eburu l'ibe nwune iya Abụsalomu nọdu bụru nwanyị, e bufuru ebufu.
20 Absalão, seu irmão, lhe perguntou: "Seu irmão, Amnom, lhe fez algum mal? Agora, acalme-se, minha irmã; ele é seu irmão! Não se deixe dominar pela angústia". E Tamar, muito triste, ficou na casa de seu irmão Absalão.
21 Eze Dévidi nụmaepho iphe nwụru nụ; ẹhu ghushiahaa ya eghu ike.
21 Ao saber de tudo isso, o rei Davi ficou furioso.
22 Abụsalomu gbaa nkụchi; ọphu o pfujeduru opfu ọma; ọzoo ẹjo opfu yeru Amụnonu. Amụnonu dụ iya ashị; kẹle o guderu nwune iya nwanyị, bụ Tama jepfu k'ike.
22 E Absalão não falou nada com Amnom, nem bem, nem mal, embora o odiasse por ter violentado sua irmã Tamar.
23 A bya anọchaa apha labọ lẹ teke ndu ebushijeru Abụsalomu atụru iya ẹ́jí nọ lẹ mkpụkpu Belu-Hazọ, nọ-kube oke alị ndu Ifuremu; Abụsalomu zia iphe, bụ unwoke, eze nwụru nzi g'ẹphe byakọtaru iya lẹ nri.
23 Dois anos depois, quando os tosquiadores de ovelhas de Absalão estavam em Baal-Hazor, perto da fronteira de Efraim, Absalão convidou todos os filhos do rei para se reunirem com ele.
24 Abụsalomu jepfu eze l'onwiya je asụ iya: “Mụbe nwozi ngu bẹ ndu ebushije atụru ẹ́jí byakwaru ozi. Mu nọdu arwọ gụbe eze gẹ gụ lẹ ndu-ozi ngu tsonụru mu je ẹka ono.”
24 Absalão foi ao rei e lhe disse: "Eu, teu servo, estou tosquiando as ovelhas e gostaria que o rei e os seus conselheiros estivessem comigo".
25 Eze sụ iya: “Waawaa; nwa mu. Anyi ta atụkodu abya; kẹle anyi a-bya abụru ivu-ẹrwa dụru ngu.” Ọ rwọo ya nta-a rwọo imo; ọphu o to kwedu lẹ ya e-je. Ọ bụru ọnu-ọma bẹ ọ gọru nụ iya.
25 Respondeu o rei: "Não, meu filho. Não iremos todos, pois isso seria um peso para você". Embora Absalão insistisse, ele se recusou a ir, mas o abençoou.
26 Abụsalomu bya asụ iya: “Ọ -bụru l'ị tịi byadu; jiko gẹ nwanna mu Amụnonu tsonụru anyi je!”
26 Então Absalão lhe disse: "Se não queres ir, permite, por favor, que o meu irmão Amnom vá conosco". O rei perguntou: "Mas, por que ele iria com você? "
27 Abụsalomu rwọshiahaa ya ike; o kweta gẹ Amụnonu yẹle ụnwu eze Dévidi ndu k'ọphuu tsokọtaru iya je.
27 Mas Absalão insistiu tanto que o rei acabou deixando que Amnom e os seus outros filhos fossem com ele.
28 Noo ya; Abụsalomu bya akaru ndu-ozi iya; sụ phẹ: “Unu tọnwube ẹnya maru teke Amụnonu ngụwaru mẹe; ọ nọdu atsụ iya atsụtsu. Mu -sụ unu g'unu chitsua Amụnonu; unu woru iya chigbua. Unu ta atsụkwa ebvu. Ọo mbẹdua ziru iya unu. Unu shihu obu ike; mee ọkpehu!”
28 Absalão ordenou aos seus homens: "Ouçam! Quando Amnom estiver embriagado de vinho e eu disser: ‘Matem Amnom! ’, vocês o matarão. Não tenham medo; eu assumo a responsabilidade. Sejam fortes e corajosos! "
29 Ndu ozi Abụsalomu mee Amụnonu iphe, o ziru g'ẹphe mee ya. Ọo ya bụ; unwoke, eze nwụshiru ono wụ-lihu; onyenọnu pfukotachaa ịnya-mulu iya; gbalaa.
29 Assim os homens de Absalão mataram Amnom, obedecendo às suas ordens. Então todos os filhos do rei montaram em suas mulas e fugiram.
30 Ẹphe nọdukwaduro l'ụzo; ozi gbẹ rwuwanụ Dévidi nchị lẹ Abụsalomu gbushikọtawaru unwoke, eze nwụru; l'o to nwedu onye ọphu phọduru nụ.
30 Estando eles ainda a caminho, chegou a seguinte notícia ao rei: "Absalão matou todos os teus filhos; nenhum deles escapou".
31 Eze zilihu; ye ẹka l'uwe iya gbajashịa. Ọ gwọdoshihu l'alị. Ndu ozi iya pfụ-kube iya l'ẹka ono tụko uwe phẹ gbajashịkwaapho.
31 O rei levantou-se, rasgou as suas vestes, prostrou-se, e todos os conselheiros que estavam com ele também rasgaram as vestes.
32 Jionadabu; nwa Shimeya; mbụ nwa nwune Dévidi bya asụ: “Nnajịuphu mu; ba arịshi l'ụnwu-eze bẹ e gbushikọtawaru. Ọo Amụnonu kpoloko bẹ nwụhuru nụ. Ọo iphe Abụsalomu shihawaa rịta k'ememe e -shi mbọku ono, Amụnonu guderu nwune iya nwanyị, bụ Tama k'ẹhuka jepfu phọ.
32 Mas, Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse: "Não pense o meu senhor que mataram todos os teus filhos. Somente Amnom foi morto. Essa era a intenção de Absalão desde o dia em que Amnom violentou Tamar, irmã dele.
33 Sụ-a; gẹ nnajịuphu mu, bụ eze ba chịshiru uche ye l'a sụru l'ụnwu-eze nwụshihukotawaru. Ọo Amụnonu kpoloko bẹ nwụhuru nụ.”
33 O rei, meu senhor, não deve acreditar que todos os seus filhos estão mortos. Apenas Amnom morreu".
34 E mechaa; Abụsalomu ye ọkpa l'ọso gbala.
34 Enquanto isso, Absalão fugiu. Nesse meio tempo o sentinela viu muita gente que vinha pela estrada de Horonaim, descendo pela encosta da colina, e disse ao rei: "Vejo homens vindo pela estrada de Horonaim, na encosta da colina".
35 Jionadabu bya asụ eze: “Lenu; ụnwu gụbe eze alwaakwa. Ọo ẹpho gẹ mụbe nwozi ngu pfuru bụ g'ọ nwụru.”
35 E Jonadabe disse ao rei: "São os filhos do rei! Aconteceu como o teu servo disse".
36 Ọo ya bụ; epfughe, oopfughe nno; ụnwu-eze ono wụbata; chiahaa mkpu ẹkwa. Eze yẹle ndu-ozi iya g'ẹphe ha tụko chiswee ẹkwa; rashikpọo ya ike.
36 Acabando de falar, os filhos do rei chegaram, chorando em alta voz. Também o rei e todos os seus conselheiros choraram muito.
37 Abụsalomu gbalaa lapfushia Talụmayi; nwa Amihudu; mbụ eze ndu Geshu. Dévidi nọdu anọduje ara ẹkwa nwa iya ono mbọkumboku.
37 Absalão fugiu para o território de Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E o rei Davi pranteava por seu filho todos os dias.
38 Abụsalomu gbaru laa Geshu ono je anọo apha ẹto l'ẹka ono.
38 Depois que Absalão fugiu para Gesur, e lá permaneceu três anos,
39 A nọnyaa; oghoroko Abụsalomu bya adụshia eze, bụ Dévidi ike; kẹle a dụtawaru iya lẹ k'anwụhu Amụnonu.
39 a ira do rei contra Absalão cessou, pois ele se sentia consolado da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.