2 Samuel 13
Bayịburu Izii (IZZ) vs NAA
1 Abụsalomu; nwa Dévidi nweru nwune nwanyị, ama mma, ẹpha iya bụ Tama. A nọnyaa; nwa nwoke Dévidi ọzo, aza Amụnonu bya eyee Tama obu.
1 Passado algum tempo, aconteceu o seguinte. Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã muito bonita, cujo nome era Tamar. Amnom, filho de Davi, apaixonou-se por ela.
2 Ẹhu gbangahụ Amụnonu k'ọphu ọ bụwaro iphe-ememe zụpyabe iya lẹ k'opfu ẹhu nwanna iya ono, bụ Tama. Ọ bụru iphe, nyịberu Amụnonu g'oo-shi gẹ ya kpabata iya; kẹle Tama bụ nwamgbọko, yẹe nwoke ta akwajẹduru.
2 Amnom ficou angustiado por causa de Tamar, sua irmã, a ponto de adoecer, pois, sendo ela virgem, parecia impossível para ele fazer alguma coisa com ela.
3 Noo ya; Amụnonu ono bẹ nweru ọ̀nyà, ẹpha iya bụ Jionadabu nwa Shimeya; mbụ nwa nwune Dévidi. Jionadabu ono bụ onye ẹregede.
3 Mas Amnom tinha um amigo que se chamava Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi. Jonadabe era um homem muito esperto.
4 Ọ bya ajịa Amụnonu sụ: “?Bụ gụnu kparụ iphe, ọ bụ nnata gụbe nwatibe eze abụjeru ụtsu g'ụtsu; l'ị nwụpyashihu ẹgube-a? ?Tịi kadụru mu iphe ọbu?”
4 E ele disse a Amnom: — Por que você está emagrecendo tanto dia após dia, ó filho do rei? Por que não me conta o que está acontecendo? Então Amnom disse: — Estou apaixonado por Tamar, irmã de Absalão, meu irmão por parte de pai.
5 Jionadabu sụ iya: “Je azẹ azẹe l'iphe-azẹe ngu; mekiritaru g'iphe-ememe eme ngu. Nna ngu -byaẹ ngu phọ ajịji; sụ iya l'ịirwo iya g'ọ haa Tama, bụ nwanna ngu nwanyị g'ọ bya anụ ngu nri g'i ria. G'ọ nọdukwanu ngu l'iphu mee nri ọbu gude ẹka iya nụ ngu iya g'i ria.”
5 Jonadabe respondeu: — Deite-se na sua cama e finja que está doente. Quando o seu pai vier visitá-lo, diga-lhe: “Por favor, permita que a minha irmã Tamar venha e me dê de comer. Que ela prepare a comida diante de mim, para que eu coma de sua mão.”
6 Ọo ya bụ; Amụnonu kwe je azẹe g'onye iphe-ememe eme.
6 E assim Amnom deitou-se e fingiu que estava doente. Quando o rei foi visitá-lo, Amnom lhe disse: — Por favor, permita que a minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante de mim, para que eu coma de sua mão.
7 Tọbudu iya bụ; Dévidi zia g'e zia Tama l'ẹka ọ nọ l'unuphu; sụ iya g'ọ tụgbua je l'ụlo nwanna iya, bụ Amụnonu je emeeru iya nri.
7 Então Davi mandou dizer a Tamar em seu palácio: — Por favor, vá à casa de seu irmão Amnom e prepare alguma comida para ele.
8 Tama bya atụgbua jeshia l'ụlo nwanna iya Amụnonu; o rwua; Amụnonu zẹ azẹe. Tama bya ekpota ukpokutu iphe, eegudeje eme akara bya agwọkobe iya gude mee akara l'iphu iya; bya eworu iya ghee egheghe.
8 Tamar foi à casa de Amnom, seu irmão, e ele estava deitado. Ela pegou a massa e a amassou, fez bolos diante dele e os assou.
9 Ọ bya achịru akara ono ye lẹ gbamụgbamu woru nụ iya. Ọ jịka iya eriri. Amụnonu sụ: “Karụ onyenọnu g'ọ lụfukota l'ẹka-a!” Onyenọnu bya atụko lụfuchaa.
9 Pegou a assadeira e tirou os bolos diante dele, mas ele não quis comer. Amnom disse: — Mandem que todos saiam da minha presença. E todos saíram.
10 Ọo ya bụ; Amụnonu bya asụ Tama: “Wobata nri ọbu l'ime mkpuru gude ẹka ngu nụje mu iya gẹ mu ria.” Ọo ya bụ; Tama pata akara ono, o gheru ono wojeshiaru nwanna iya, bụ Amụnonu l'ime mkpuru iya.
10 E Amnom disse a Tamar: — Traga a comida ao meu quarto, e comerei da sua mão. Tamar pegou os bolos que havia feito e os levou a Amnom, seu irmão, no quarto.
11 Tama bya ewoẹrupho nri ono nụ iya g'o ria; Amụnonu zụkobe iya sụ iya: “Bya gẹ mu lẹ ngu kwaa; nwanna mu.”
11 Quando ela oferecia os bolos para que ele comesse, Amnom agarrou-a e lhe disse: — Venha, deite-se comigo, minha irmã.
12 Tama sụ iya: “Waawakwa; nwanna mu! Te egudekwa mu k'ike! E te emejekwa ẹgube iphe ono l'alị Ízurẹlu! Ọphu te emekwa ẹbyi ọwana.
12 Porém ela respondeu: — Não, meu irmão, não me force, porque não se faz uma coisa dessas em Israel. Não faça essa loucura!
13 A -bya l'ẹhu nkemu; ?bụ aweya bẹ mu a-parụ ẹgube iphe-iphere ọwa je? Tẹme gụbedua l'onwongu bẹ a-yịkwaru lẹ ndu emeshi eswe ike l'alị Ízurẹlu. Jiko pfunuru yeru eze; ọ tọo jịkadu g'ị tị lụ mu.”
13 Porque, aonde iria eu com a minha vergonha? E você seria como um dos loucos de Israel. Agora, por favor, fale com o rei; ele não impedirá que eu case com você.
14 O pfua nta; pfua imo; ọphu Amụnonu angadụru iya nchị; o gude iya jepfu k'ike; kẹle ọ ka iya ọkpehu.
14 Mas Amnom não quis dar ouvidos ao que Tamar dizia; pelo contrário, sendo mais forte do que ela, forçou-a e teve relações com ela.
15 E mechaa; Tama bya adụ Amụnonu ashị k'ọphu parụ ẹka apaa. Ashị, ọ dụ iya bya aka shii; e me lẹ g'o shi yeberu iya obu. Amụnonu bya asụ iya: “Gbẹshi tụgbua lashịa!”
15 Depois Amnom sentiu por ela grande aversão, e maior era a aversão que sentiu por ela do que o amor com que a tinha amado. Então disse: — Levante-se e saia daqui!
16 Tama jịka; sụ iya: “Waawaa! Achịchi ọwa-a, ịichi mu gẹ mu lụfu-a kabakwa ẹji; eme l'ọphu i mewaru mu.” Ọphu Amụnonu angaduru iya rọ nchị.
16 Mas Tamar respondeu: — Não, meu irmão! Porque mandar-me embora seria um mal maior do que o outro que você me fez. Porém ele não a quis ouvir.
17 O kua onye-ozi iya, eyetajẹru iya ẹka sụ iya: “Kpụfuru mu nwanyị-a l'iphu; guburu iya ye l'etezi; swọ-chia iphe lẹ mgbo!”
17 Chamou o moço que o servia e lhe disse: — Ponha esta mulher para fora e tranque a porta.
18 Ọo ya bụ; nwozi iya ono nwufu iya; guburu iya ye l'etezi swọbe iphe lẹ mgbo ono. Tama bẹ yeru ẹguru uwe mgbalanụ, nweru ẹka ogologo; kẹle ọo ẹgube uwe ono bẹ ụnwada eze ndu ọphu bụkwadu ụnwumgboko, nwoke teke ejepfuswee eyeje.
18 Tamar vestia uma túnica talar de mangas compridas, porque assim se vestiam as filhas do rei que ainda eram virgens. O servo a pôs para fora e trancou a porta.
19 Tama kpota ntụ kpube onwiya l'ishi; woru ẹguru uwe mgbalanụ ono, o ye ono gbajashịa. Ọ chịru ẹka kwẹe l'ishi; rarụ ẹkwa lashịa.
19 Então Tamar colocou cinza sobre a cabeça, rasgou a túnica talar de mangas compridas que vestia, pôs as mãos sobre a cabeça e saiu, andando e clamando.
20 Nwune iya, bụ Abụsalomu hụma iya bya ajịa ya sụ: “?Ọ dụ gẹ nwanna ngu, bụ Amụnonu mebyiwarụ ngu? Nọduro nwadoo nwune mu. Ọo nwanna ngu bẹ ọ bụ; te ejekwa evuru iphe ono l'obu.” Ọo ya bụ; Tama je eburu l'ibe nwune iya Abụsalomu nọdu bụru nwanyị, e bufuru ebufu.
20 Absalão, seu irmão, lhe disse: — Foi o seu irmão Amnom que esteve com você? Agora, minha irmã, fique calada; ele é seu irmão. Que o seu coração não fique angustiado por causa disso. E assim Tamar, desolada, ficou na casa de Absalão, seu irmão.
21 Eze Dévidi nụmaepho iphe nwụru nụ; ẹhu ghushiahaa ya eghu ike.
21 Quando o rei Davi soube de tudo isso, ficou furioso.
22 Abụsalomu gbaa nkụchi; ọphu o pfujeduru opfu ọma; ọzoo ẹjo opfu yeru Amụnonu. Amụnonu dụ iya ashị; kẹle o guderu nwune iya nwanyị, bụ Tama jepfu k'ike.
22 Porém Absalão não falou com Amnom nem mal nem bem, porque odiava Amnom, por ter este violentado Tamar, sua irmã.
23 A bya anọchaa apha labọ lẹ teke ndu ebushijeru Abụsalomu atụru iya ẹ́jí nọ lẹ mkpụkpu Belu-Hazọ, nọ-kube oke alị ndu Ifuremu; Abụsalomu zia iphe, bụ unwoke, eze nwụru nzi g'ẹphe byakọtaru iya lẹ nri.
23 Passados dois anos, Absalão tosquiava as suas ovelhas em Baal-Hazor, perto de Efraim, e convidou todos os filhos do rei para irem até lá.
24 Abụsalomu jepfu eze l'onwiya je asụ iya: “Mụbe nwozi ngu bẹ ndu ebushije atụru ẹ́jí byakwaru ozi. Mu nọdu arwọ gụbe eze gẹ gụ lẹ ndu-ozi ngu tsonụru mu je ẹka ono.”
24 Absalão foi falar com o rei e disse: — Eis que este seu servo está fazendo a tosquia das ovelhas. Peço que o rei e os seus servidores acompanhem este seu servo.
25 Eze sụ iya: “Waawaa; nwa mu. Anyi ta atụkodu abya; kẹle anyi a-bya abụru ivu-ẹrwa dụru ngu.” Ọ rwọo ya nta-a rwọo imo; ọphu o to kwedu lẹ ya e-je. Ọ bụru ọnu-ọma bẹ ọ gọru nụ iya.
25 O rei, porém, disse a Absalão: — Não, meu filho, não vamos todos juntos, para não sermos pesados a você. Absalão insistiu, mas o rei não quis ir; contudo, o abençoou.
26 Abụsalomu bya asụ iya: “Ọ -bụru l'ị tịi byadu; jiko gẹ nwanna mu Amụnonu tsonụru anyi je!”
26 Então Absalão disse: — Se o rei não quer ir, pelo menos deixe que meu irmão Amnom nos acompanhe. Porém o rei lhe disse: — Por que ele iria com você?
27 Abụsalomu rwọshiahaa ya ike; o kweta gẹ Amụnonu yẹle ụnwu eze Dévidi ndu k'ọphuu tsokọtaru iya je.
27 Absalão insistiu, e o rei deixou que Amnom e todos os filhos do rei fossem com ele.
28 Noo ya; Abụsalomu bya akaru ndu-ozi iya; sụ phẹ: “Unu tọnwube ẹnya maru teke Amụnonu ngụwaru mẹe; ọ nọdu atsụ iya atsụtsu. Mu -sụ unu g'unu chitsua Amụnonu; unu woru iya chigbua. Unu ta atsụkwa ebvu. Ọo mbẹdua ziru iya unu. Unu shihu obu ike; mee ọkpehu!”
28 Absalão deu ordem aos seus moços, dizendo: — Fiquem atentos! Quando o coração de Amnom estiver alegre de vinho, e eu der uma ordem para matá-lo, então matem-no. Não tenham medo, pois sou eu quem está ordenando. Sejam fortes e valentes.
29 Ndu ozi Abụsalomu mee Amụnonu iphe, o ziru g'ẹphe mee ya. Ọo ya bụ; unwoke, eze nwụshiru ono wụ-lihu; onyenọnu pfukotachaa ịnya-mulu iya; gbalaa.
29 E os moços de Absalão fizeram com Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram, cada um montou a sua mula, e fugiram.
30 Ẹphe nọdukwaduro l'ụzo; ozi gbẹ rwuwanụ Dévidi nchị lẹ Abụsalomu gbushikọtawaru unwoke, eze nwụru; l'o to nwedu onye ọphu phọduru nụ.
30 Estavam eles ainda a caminho, quando chegou a Davi esta notícia: “Absalão matou todos os filhos do rei, e nenhum deles escapou.”
31 Eze zilihu; ye ẹka l'uwe iya gbajashịa. Ọ gwọdoshihu l'alị. Ndu ozi iya pfụ-kube iya l'ẹka ono tụko uwe phẹ gbajashịkwaapho.
31 Então o rei se levantou, rasgou as suas roupas e se lançou por terra. E todos os seus servos que estavam presentes rasgaram também as suas roupas.
32 Jionadabu; nwa Shimeya; mbụ nwa nwune Dévidi bya asụ: “Nnajịuphu mu; ba arịshi l'ụnwu-eze bẹ e gbushikọtawaru. Ọo Amụnonu kpoloko bẹ nwụhuru nụ. Ọo iphe Abụsalomu shihawaa rịta k'ememe e -shi mbọku ono, Amụnonu guderu nwune iya nwanyị, bụ Tama k'ẹhuka jepfu phọ.
32 Mas Jonadabe, filho de Simeia, irmão de Davi, tomou a palavra e disse: — Não pense o meu senhor que mataram todos os jovens, filhos do rei, porque somente Amnom morreu. Absalão tinha resolvido fazer isso, desde o dia em que a sua irmã Tamar foi violentada por Amnom.
33 Sụ-a; gẹ nnajịuphu mu, bụ eze ba chịshiru uche ye l'a sụru l'ụnwu-eze nwụshihukotawaru. Ọo Amụnonu kpoloko bẹ nwụhuru nụ.”
33 Portanto, que o rei, meu senhor, não ponha na cabeça essa ideia de que todos os filhos do rei morreram, porque só Amnom morreu.
34 E mechaa; Abụsalomu ye ọkpa l'ọso gbala.
34 Enquanto isso, Absalão fugiu. O moço que estava de guarda, levantando os olhos, viu que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, pelo lado do monte.
35 Jionadabu bya asụ eze: “Lenu; ụnwu gụbe eze alwaakwa. Ọo ẹpho gẹ mụbe nwozi ngu pfuru bụ g'ọ nwụru.”
35 Então Jonadabe disse ao rei: — Eis aí vêm os filhos do rei! Como este seu servo falou, assim aconteceu.
36 Ọo ya bụ; epfughe, oopfughe nno; ụnwu-eze ono wụbata; chiahaa mkpu ẹkwa. Eze yẹle ndu-ozi iya g'ẹphe ha tụko chiswee ẹkwa; rashikpọo ya ike.
36 Mal tinha ele acabado de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a voz, choraram. Também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Abụsalomu gbalaa lapfushia Talụmayi; nwa Amihudu; mbụ eze ndu Geshu. Dévidi nọdu anọduje ara ẹkwa nwa iya ono mbọkumboku.
37 Absalão, porém, fugiu e foi ficar com Talmai, filho de Amiúde, rei de Gesur. E Davi pranteava por seu filho todos os dias.
38 Abụsalomu gbaru laa Geshu ono je anọo apha ẹto l'ẹka ono.
38 Assim, Absalão fugiu, indo para Gesur, onde ficou três anos.
39 A nọnyaa; oghoroko Abụsalomu bya adụshia eze, bụ Dévidi ike; kẹle a dụtawaru iya lẹ k'anwụhu Amụnonu.
39 Então o rei Davi cessou de perseguir Absalão, porque já tinha se consolado a respeito de Amnom, que era morto.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.