2 Samuel 13
Bayịburu Izii (IZZ) vs ARIB
1 Abụsalomu; nwa Dévidi nweru nwune nwanyị, ama mma, ẹpha iya bụ Tama. A nọnyaa; nwa nwoke Dévidi ọzo, aza Amụnonu bya eyee Tama obu.
1 Ora, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e sucedeu depois de algum tempo que Amnom, filho de Davi enamorou-se dela.
2 Ẹhu gbangahụ Amụnonu k'ọphu ọ bụwaro iphe-ememe zụpyabe iya lẹ k'opfu ẹhu nwanna iya ono, bụ Tama. Ọ bụru iphe, nyịberu Amụnonu g'oo-shi gẹ ya kpabata iya; kẹle Tama bụ nwamgbọko, yẹe nwoke ta akwajẹduru.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por amar, sua irmã; pois era virgem, e parecia impossível a Amnom fazer coisa alguma com ela.
3 Noo ya; Amụnonu ono bẹ nweru ọ̀nyà, ẹpha iya bụ Jionadabu nwa Shimeya; mbụ nwa nwune Dévidi. Jionadabu ono bụ onye ẹregede.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Ọ bya ajịa Amụnonu sụ: “?Bụ gụnu kparụ iphe, ọ bụ nnata gụbe nwatibe eze abụjeru ụtsu g'ụtsu; l'ị nwụpyashihu ẹgube-a? ?Tịi kadụru mu iphe ọbu?”
4 Este lhe perguntou: Por que tu de dia para dia tanto emagreces, ó filho do rei? não mo dirás a mim? Então lhe respondeu Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Jionadabu sụ iya: “Je azẹ azẹe l'iphe-azẹe ngu; mekiritaru g'iphe-ememe eme ngu. Nna ngu -byaẹ ngu phọ ajịji; sụ iya l'ịirwo iya g'ọ haa Tama, bụ nwanna ngu nwanyị g'ọ bya anụ ngu nri g'i ria. G'ọ nọdukwanu ngu l'iphu mee nri ọbu gude ẹka iya nụ ngu iya g'i ria.”
5 Tornou-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante dos meus olhos, para que eu veja e coma da sua mão.
6 Ọo ya bụ; Amụnonu kwe je azẹe g'onye iphe-ememe eme.
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente. Vindo o rei visitá-lo, disse-lhe Amnom: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma da sua mão.
7 Tọbudu iya bụ; Dévidi zia g'e zia Tama l'ẹka ọ nọ l'unuphu; sụ iya g'ọ tụgbua je l'ụlo nwanna iya, bụ Amụnonu je emeeru iya nri.
7 Mandou, então, Davi a casa, a dizer a Tamar: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Tama bya atụgbua jeshia l'ụlo nwanna iya Amụnonu; o rwua; Amụnonu zẹ azẹe. Tama bya ekpota ukpokutu iphe, eegudeje eme akara bya agwọkobe iya gude mee akara l'iphu iya; bya eworu iya ghee egheghe.
8 Foi, pois, Tamar a casa de Amnom, seu irmão; e ele estava deitado. Ela tomou massa e, amassando-a, fez bolos e os cozeu diante dos seus olhos.
9 Ọ bya achịru akara ono ye lẹ gbamụgbamu woru nụ iya. Ọ jịka iya eriri. Amụnonu sụ: “Karụ onyenọnu g'ọ lụfukota l'ẹka-a!” Onyenọnu bya atụko lụfuchaa.
9 E tomou a panela, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Ọo ya bụ; Amụnonu bya asụ Tama: “Wobata nri ọbu l'ime mkpuru gude ẹka ngu nụje mu iya gẹ mu ria.” Ọo ya bụ; Tama pata akara ono, o gheru ono wojeshiaru nwanna iya, bụ Amụnonu l'ime mkpuru iya.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida a câmara, para que eu coma da tua mão. E Tamar, tomando os bolos que fizera, levou-os à câmara, ao seu irmão Amnom.
11 Tama bya ewoẹrupho nri ono nụ iya g'o ria; Amụnonu zụkobe iya sụ iya: “Bya gẹ mu lẹ ngu kwaa; nwanna mu.”
11 Quando lhos chegou, para que ele comesse, Amnom pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Tama sụ iya: “Waawakwa; nwanna mu! Te egudekwa mu k'ike! E te emejekwa ẹgube iphe ono l'alị Ízurẹlu! Ọphu te emekwa ẹbyi ọwana.
12 Ela, porém, lhe respondeu: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 A -bya l'ẹhu nkemu; ?bụ aweya bẹ mu a-parụ ẹgube iphe-iphere ọwa je? Tẹme gụbedua l'onwongu bẹ a-yịkwaru lẹ ndu emeshi eswe ike l'alị Ízurẹlu. Jiko pfunuru yeru eze; ọ tọo jịkadu g'ị tị lụ mu.”
13 Quanto a mim, para onde levaria o meu opróbrio? E tu passarias por um dos insensatos em Israel. Rogo-te, pois, que fales ao rei, porque ele não me negará a ti.
14 O pfua nta; pfua imo; ọphu Amụnonu angadụru iya nchị; o gude iya jepfu k'ike; kẹle ọ ka iya ọkpehu.
14 Todavia ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 E mechaa; Tama bya adụ Amụnonu ashị k'ọphu parụ ẹka apaa. Ashị, ọ dụ iya bya aka shii; e me lẹ g'o shi yeberu iya obu. Amụnonu bya asụ iya: “Gbẹshi tụgbua lashịa!”
15 Depois sentiu Amnom grande aversão por ela, pois maior era a aversão que se sentiu por ela do que o amor que lhe tivera. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Tama jịka; sụ iya: “Waawaa! Achịchi ọwa-a, ịichi mu gẹ mu lụfu-a kabakwa ẹji; eme l'ọphu i mewaru mu.” Ọphu Amụnonu angaduru iya rọ nchị.
16 Então ela lhe respondeu: Não há razão de me despedires; maior seria este mal do que o outro já me tens feito. Porém ele não lhe quis dar ouvidos,
17 O kua onye-ozi iya, eyetajẹru iya ẹka sụ iya: “Kpụfuru mu nwanyị-a l'iphu; guburu iya ye l'etezi; swọ-chia iphe lẹ mgbo!”
17 mas, chamando o moço que o servia, disse-lhe: Deita fora a esta mulher, e fecha a porta após ela.
18 Ọo ya bụ; nwozi iya ono nwufu iya; guburu iya ye l'etezi swọbe iphe lẹ mgbo ono. Tama bẹ yeru ẹguru uwe mgbalanụ, nweru ẹka ogologo; kẹle ọo ẹgube uwe ono bẹ ụnwada eze ndu ọphu bụkwadu ụnwumgboko, nwoke teke ejepfuswee eyeje.
18 Ora, trazia ela uma túnica talar; porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis. Então o criado dele a deitou fora, e fechou a porta após ela.
19 Tama kpota ntụ kpube onwiya l'ishi; woru ẹguru uwe mgbalanụ ono, o ye ono gbajashịa. Ọ chịru ẹka kwẹe l'ishi; rarụ ẹkwa lashịa.
19 Pelo que Tamar, lançando cinza sobre a cabeça, e rasgando a túnica talar que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça, e se foi andando e clamando.
20 Nwune iya, bụ Abụsalomu hụma iya bya ajịa ya sụ: “?Ọ dụ gẹ nwanna ngu, bụ Amụnonu mebyiwarụ ngu? Nọduro nwadoo nwune mu. Ọo nwanna ngu bẹ ọ bụ; te ejekwa evuru iphe ono l'obu.” Ọo ya bụ; Tama je eburu l'ibe nwune iya Abụsalomu nọdu bụru nwanyị, e bufuru ebufu.
20 Mas Absalão, seu irmão, lhe perguntou: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o seu coração por isto. Assim ficou Tamar, desolada, em casa de Absalão, seu irmão.
21 Eze Dévidi nụmaepho iphe nwụru nụ; ẹhu ghushiahaa ya eghu ike.
21 Quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Abụsalomu gbaa nkụchi; ọphu o pfujeduru opfu ọma; ọzoo ẹjo opfu yeru Amụnonu. Amụnonu dụ iya ashị; kẹle o guderu nwune iya nwanyị, bụ Tama jepfu k'ike.
22 Absalão, porém, não falou com Amnom, nem mal nem bem, porque odiava a Amnom por ter ele forçado a Tamar, sua irmã.
23 A bya anọchaa apha labọ lẹ teke ndu ebushijeru Abụsalomu atụru iya ẹ́jí nọ lẹ mkpụkpu Belu-Hazọ, nọ-kube oke alị ndu Ifuremu; Abụsalomu zia iphe, bụ unwoke, eze nwụru nzi g'ẹphe byakọtaru iya lẹ nri.
23 Decorridos dois anos inteiros, tendo Absalão tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, convidou todos os filhos do rei.
24 Abụsalomu jepfu eze l'onwiya je asụ iya: “Mụbe nwozi ngu bẹ ndu ebushije atụru ẹ́jí byakwaru ozi. Mu nọdu arwọ gụbe eze gẹ gụ lẹ ndu-ozi ngu tsonụru mu je ẹka ono.”
24 Foi, pois, Absalão ter com o rei, e disse: Eis que agora o teu servo faz a tosquia. Peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Eze sụ iya: “Waawaa; nwa mu. Anyi ta atụkodu abya; kẹle anyi a-bya abụru ivu-ẹrwa dụru ngu.” Ọ rwọo ya nta-a rwọo imo; ọphu o to kwedu lẹ ya e-je. Ọ bụru ọnu-ọma bẹ ọ gọru nụ iya.
25 O rei, porém, respondeu a Absalão: Não, meu filho, não vamos todos, para não te sermos pesados. Absalão instou com ele; todavia ele não quis ir, mas deu-lhe a sua benção.
26 Abụsalomu bya asụ iya: “Ọ -bụru l'ị tịi byadu; jiko gẹ nwanna mu Amụnonu tsonụru anyi je!”
26 Disse-lhe Absalão: Ao menos, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. O rei, porém, lhe perguntou: Para que iria ele contigo?
27 Abụsalomu rwọshiahaa ya ike; o kweta gẹ Amụnonu yẹle ụnwu eze Dévidi ndu k'ọphuu tsokọtaru iya je.
27 Mas como Absalão instasse com o rei, este deixou ir com ele Amnom, e os demais filhos do rei.
28 Noo ya; Abụsalomu bya akaru ndu-ozi iya; sụ phẹ: “Unu tọnwube ẹnya maru teke Amụnonu ngụwaru mẹe; ọ nọdu atsụ iya atsụtsu. Mu -sụ unu g'unu chitsua Amụnonu; unu woru iya chigbua. Unu ta atsụkwa ebvu. Ọo mbẹdua ziru iya unu. Unu shihu obu ike; mee ọkpehu!”
28 Ora, Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom; então matai-o. Não tenhais medo; não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Ndu ozi Abụsalomu mee Amụnonu iphe, o ziru g'ẹphe mee ya. Ọo ya bụ; unwoke, eze nwụshiru ono wụ-lihu; onyenọnu pfukotachaa ịnya-mulu iya; gbalaa.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um no seu mulo, fugiram.
30 Ẹphe nọdukwaduro l'ụzo; ozi gbẹ rwuwanụ Dévidi nchị lẹ Abụsalomu gbushikọtawaru unwoke, eze nwụru; l'o to nwedu onye ọphu phọduru nụ.
30 Enquanto eles ainda estavam em caminho, chegou a Davi um rumor, segundo o qual se dizia: Absalão matou todos os filhos do rei; nenhum deles ficou.
31 Eze zilihu; ye ẹka l'uwe iya gbajashịa. Ọ gwọdoshihu l'alị. Ndu ozi iya pfụ-kube iya l'ẹka ono tụko uwe phẹ gbajashịkwaapho.
31 Então o rei se levantou e, rasgando as suas vestes, lançou-se por terra; da mesma maneira todos os seus servos que lhe assistiam rasgaram as suas vestes.
32 Jionadabu; nwa Shimeya; mbụ nwa nwune Dévidi bya asụ: “Nnajịuphu mu; ba arịshi l'ụnwu-eze bẹ e gbushikọtawaru. Ọo Amụnonu kpoloko bẹ nwụhuru nụ. Ọo iphe Abụsalomu shihawaa rịta k'ememe e -shi mbọku ono, Amụnonu guderu nwune iya nwanyị, bụ Tama k'ẹhuka jepfu phọ.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse-lhe: Não presuma o meu senhor que mataram todos os mancebos filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Sụ-a; gẹ nnajịuphu mu, bụ eze ba chịshiru uche ye l'a sụru l'ụnwu-eze nwụshihukotawaru. Ọo Amụnonu kpoloko bẹ nwụhuru nụ.”
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração ao rei meu senhor o pensar que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 E mechaa; Abụsalomu ye ọkpa l'ọso gbala.
34 Absalão, porém, fugiu. E o mancebo que estava de guarda, levantando os olhos, orou, e eis que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, ao lado do monte.
35 Jionadabu bya asụ eze: “Lenu; ụnwu gụbe eze alwaakwa. Ọo ẹpho gẹ mụbe nwozi ngu pfuru bụ g'ọ nwụru.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Ọo ya bụ; epfughe, oopfughe nno; ụnwu-eze ono wụbata; chiahaa mkpu ẹkwa. Eze yẹle ndu-ozi iya g'ẹphe ha tụko chiswee ẹkwa; rashikpọo ya ike.
36 Acabando ele de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a sua voz, choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Abụsalomu gbalaa lapfushia Talụmayi; nwa Amihudu; mbụ eze ndu Geshu. Dévidi nọdu anọduje ara ẹkwa nwa iya ono mbọkumboku.
37 Absalão, porém, fugiu, e foi ter com Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 Abụsalomu gbaru laa Geshu ono je anọo apha ẹto l'ẹka ono.
38 Tendo Absalão fugido para Gesur, esteve ali três anos.
39 A nọnyaa; oghoroko Abụsalomu bya adụshia eze, bụ Dévidi ike; kẹle a dụtawaru iya lẹ k'anwụhu Amụnonu.
39 Então o rei Davi sentiu saudades de Absalão, pois já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.