Marcos 6

Yai Wɨn Kɨbiya (IWS) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Jisɨs siya tɨ omɨn siir haiburgigɨn mɨ ɨni siir omkɨ om ɨiirar swokɨ amɨn. Mɨ kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm sɨma ɨni saɨkar yɨnkɨn amɨm.
1 Jesus deixou essa região e voltou com seus discípulos para Nazaré, cidade onde tinha morado.
2 Mɨ Juda sɨmiir ɨi komiiya Sabat, Jisɨs siya omaka yaimɨn dimɨn nɨdwokai wakaeiya saiir yapnɨnopkainam. Mɨ Adi Komii siir yaiya sɨmiirɨn hɨr inɨ boɨnmɨmauuɨu. Mɨ iikam kasa rani, siir yai wakaeyɨm mɨ sɨma mounan asi siinkaokikɨm. Mɨ sɨma boɨn, tɨkɨ inkamɨn ta nɨnoknɨnkɨna siir hɨr nwowa mɨ siya papi haigɨn, ha? Mɨ tɨ hɨnɨɨn dimɨn komiiyɨn siya panɨɨna tɨrkɨn, ha?
2 No sábado seguinte, começou a ensinar na sinagoga, e muitos dos que o ouviam se admiraram e perguntavam: “De onde vem tanta sabedoria e poder para realizar esses milagres?
3 Mɨ tari tɨ inkamɨn omaka mɨriiyɨn mɨ siya, aniya? Mɨ siya ɨni iikamɨm nuanɨm krɨmiir hɨriinan ywowɨn, aniya? Mɨ siya Jems siir yaowaekɨn, aniya? Mɨ Josis, Judas mɨ Saimon mɨ siir yokmanɨm sɨma ɨni krɨmaka tɨrar nwowɨm, aniya? Mɨ sɨma hɨriinan kwoɨn naɨngwowɨm mɨ ɨni sɨmasɨmar prɨiɨdwo boɨnaiyamɨm.
3 Não é esse o carpinteiro, filho de Maria e irmão de Tiago, José, Judas e Simão? Suas irmãs moram aqui, entre nós”. E sentiam-se muito ofendidos.
4 Mɨ Jisɨs siya sɨmiir boɨnki, profet inkamɨn ɨkɨ siya hɨnda tɨnda namiyɨm sɨma siirɨn pɨ ha kɨgi, siya inkam komiigɨn. Mɨ siir omkɨ om hɨrɨn siir yopii adɨm mɨ siir ɨrɨpa o nhɨeyɨm yɨm sɨma pɨ ha kɨgi, siya inkam komii rani.
4 Então Jesus lhes disse: “Um profeta recebe honra em toda parte, menos em sua cidade e entre seus parentes e sua própria família”.
5 Mɨ siya dimɨn komii komii bɨ swokɨ mɨriigɨn siir om hɨrɨn. Nɨɨngaka. Mɨ siir ɨɨna sɨmiirɨn wɨ nhɨrmi arar hainiiwokmaigi, siya iikam homgak wao bɨri hainiiwokmaiigɨn. Nɨɨngaka.
5 Por isso, não pôde realizar milagres ali, exceto pôr as mãos sobre alguns enfermos e curá-los.
6 Mɨ Jisɨs siya iikamɨm sɨmiir kɨgiyɨn sɨma bɨri naɨngwo tɨbmiigɨm mɨ siya ɨni ɨɨngas arar pikrɨmgrɨbgiyɨn. Mɨ siya ɨni omɨm siir omɨn siir kingiin nwowɨm, ɨni sɨmiir yamɨn. Mɨ siya hɨran iikamɨm sɨmiir boɨnmɨmauuwam Adi Komii siir yaiya saiir. Ɨriig.
6 E ficou admirado com a incredulidade daquele povo. Então Jesus percorreu diversos povoados, ensinando a seus moradores.
7 Mɨ Jisɨs siya aposel kam ɨuur nwɨso sɨmiiram yɨkɨuna. Mɨ siya sɨmiirɨn nwonɨsa nwonɨsa yɨkropki. Mɨ siya sɨmiirɨn kɨrɨe ɨni warar yɨnkɨn hauugiyɨn, yɨu biyɨeyɨm sɨmiir nɨnɨmnɨskiiyam.
7 Reuniu os Doze e começou a enviá-los de dois em dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos impuros.
8 Mɨ Jisɨs siya sɨmiir boɨnki, kɨma nae digworaekwo homgak kɨpi hainam. Kɨma pɨ paekopɨn hɨugwokwo apiyɨn siirara hainam. Mɨ umɨr mɨnɨm onau kɨpi haiginam. Nɨɨngaka. Kɨma pɨ kɨmiir pɨu nɨɨnga nɨɨnga dam!
8 Instruiu-os a não levar coisa alguma na viagem, exceto um cajado. Não poderiam levar alimento, nem bolsa de viagem, nem dinheiro.
9 Kɨma ɨga pa diyopkɨmkɨkɨunam. Mɨ kɨma yɨuɨsa koua niiya saiirɨn pɨ kwokwɨsa kɨpi niinam. Nɨɨngaka. Kwokwɨra diinam.
9 Poderiam calçar sandálias, mas não levar uma muda de roupa extra.
10 Mɨ Jisɨs siya yai kwɨra ɨna swokɨ boɨnkiyɨn aposel kamɨm sɨmiir, ɨiya nwɨsko mɨ apnɨmbɨiyami om hɨr mɨ inkam nwɨrkɨn ha boɨnwɨni, kowa ta omaka saiir unɨ oni mɨ yaeya omaka ɨram kɨpi swokɨ amɨmɨn. Nɨɨngaka. Ta omaka ɨrua kowa nwowa saiirara dwo krɨpkai kɨpi kisae kimrae. Mɨ ɨiya kowiir mɨiya dɨg nwokii tɨ om ɨiir mɨ kowa wɨ hanɨɨngɨ dam. Mɨ ta omaka aiirɨn wɨ hanɨɨngɨ haiburgig mɨ kowa wa dam.
10 Disse ele: “Onde quer que forem, fiquem na mesma casa até partirem da cidade.
11 Mɨ ɨiya kɨma om whɨr napnɨmbɨiyamiyɨm mɨ sɨma kɨmiir yai bɨri wakaekɨm mɨ kɨma tɨ om ɨiirɨn ha timɨ haiburgik mɨ yaeya om whɨram timɨ am. Mɨ sɨnɨm kɨmiir ɨga ɨmiir nwowɨm sɨmiirɨn wa dɨkrɨmkrɨnkiigig. Mɨ sɨma wa nwokɨ aɨngwowoknakiyɨm sɨmiir siyɨuɨn mɨiyɨk rani.
11 Mas, se algum povoado se recusar a recebê-los ou a ouvi-los, ao saírem, sacudam a poeira dos pés como sinal de reprovação”.
12 Mɨ aposel kamɨm sɨma Jisɨs siir yai aiir wakae namɨm mɨ sɨma ɨna yamɨm. Mɨ sɨma ɨna yapboɨnmamauuwamɨm Adi Komii siir yaiya saiir, ɨkɨ omom omom ɨmiir. Mɨ sɨma boɨn, kɨmiir mhɨi kwoɨnɨm tɨ kisɨna haigi, hɨriiyar kɨpi nwokrɨpkai.
12 Então eles partiram, dizendo a todos que encontravam que se arrependessem.
13 Mɨ sɨma yɨu biyɨe hoɨmgakɨm iikam ɨmiir nwowɨm sɨmiirɨn hanɨɨngɨ haiswonɨmnɨskɨiyam. Mɨ sɨma wa waekɨɨmnanɨn pɨ siirar mɨ iyopi iikam makak ɨmiirɨn mɨ sɨma pɨ wadɨeyar mɨ okii. Tɨ wa waekɨɨmnanɨn siir kɨrɨe rani, Adi Komii siir kɨrɨeya wadɨe saeyar nwowaigɨnɨuwi. Ɨriig.
13 Expulsaram muitos demônios e curaram muitos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Tariinanɨn inkam komiiyɨn nu kɨgrɨraowiyɨn Herot siyar wakaewɨn, ta yaiya Jisɨs siir inɨgɨn omom omomɨm bɨdi yɨniyokɨiyɨn. Iikam nhɨrɨm sɨma boɨnki, Jonɨn op baptais haigɨnɨuwiyɨn iikam ɨmiir, siya bɨdi yɨnsiin ɨdwowɨn ɨe hɨrankɨn. Mɨ tɨ siya dimɨn komii komiiyɨm sɨmiir asi mɨ ɨnɨmnɨskii.
14 Logo o rei Herodes ouviu falar de Jesus, pois todos comentavam a seu respeito. Alguns diziam: “João Batista ressuscitou dos mortos. Por isso tem poder para fazer esses milagres”.
15 Mɨ nhɨrɨm sɨma boɨn mɨ tari Ilaijakɨn, aniya? Mɨ nhɨrɨm yɨm ɨna boɨnɨm mɨ tari tɨ profet inkamɨn bɨiyanɨn siya, aniya?
15 Outros diziam: “É Elias”. Ainda outros diziam: “É um profeta, como os profetas de antigamente”.
16 Ɨiya Herot siya Jisɨs siir inɨg ɨiir wakaewɨnɨn haigirɨrɨrniyɨn mɨ siya ɨna boɨnkiyɨn, bɨiya Jon siir nɨiyɨn kara bɨdi ikɨ kaigrɨp haiyɨn mɨ tariinanɨn siya ɨna swokɨ ɨnsiin ɨdwokiyɨn, aniya?
16 Quando Herodes ouviu falar de Jesus, disse: “João, o homem a quem decapitei, voltou dos mortos!”.
17 Bɨiyɨn Herot siya kam nhɨrɨm sɨmiir nɨkropkikɨn Jon siir nonkworɨnuwam mɨ wɨeyɨnsopni kogrɨnukikaiyam omaka hɨuyokiyokaiya saiir hɨr hɨugrɨpkɨikikaiyam. Mɨ Herot siya tɨ dimɨnɨn dimusi bɨ tɨrkɨn, Herodias saiirsi tɨrkɨn. Mɨ Herodias saeya ɨo Jon saɨka nwoka. Saeya Filip siir wiga. Herot siir nomousɨmɨn. Mɨ ta Filip siir wiga ɨni Herot siya haɨnɨkɨi onkwona.
17 O rei havia mandado prender e encarcerar João para agradar Herodias. Ela era esposa de seu irmão, Filipe, mas Herodes tinha se casado com ela.
18 Mɨ Jon siya Herot siir boɨnki, kɨra tɨ kɨriir nomousɨmɨn siir wiga saiir haɨnɨkɨi nonkwonaɨn yɨo tɨ hɨriinan siyɨuɨn mɨiyɨk rani.
18 João dizia a Herodes: “É contra a lei que o senhor viva com a esposa de seu irmão”.
19 Mɨ Herodias saeya kwoɨn biyɨe Jon siiram ywo siir nɨsomaowam mɨ saeya dɨg bɨ nwoka. Nɨɨngaka. Dimusi rani, Jon siya ɨni omaka hɨuyokiyokaiya saiir nwokaiyɨn.
19 Por isso Herodias guardava rancor de João e queria matá-lo, mas não podia fazê-lo,
20 Herot siya Jon siirsi nɨdidigɨn. Siya ɨna nɨnoknɨnkɨnɨn Jon siya inkam wadɨekɨn, siya dimɨn whɨr bɨ swokɨ tɨrbusrankɨn. Nɨɨngaka. Siya inkam komiiyɨm sɨmiir siyɨu aka bɨ nantamyɨryɨrikɨn. Nɨɨngaka. Mɨ siya Jon siir asi kɨgrɨraokɨn. Mɨ siya siir yai aiir wakaeyɨn mɨ siya ɨna yaɨngwoyɨmiyokiyɨn. Siir kwoɨnɨn mɨiyɨk bɨri nwokɨn, siya ɨni hɨkak ywokiyɨn.
20 pois Herodes o respeitava e o protegia, sabendo que ele era um homem justo e santo. Herodes ficava muito perturbado sempre que falava com João, mas mesmo assim gostava de ouvi-lo.
21 Herot siya nae komiiya kwɨra dirɨraerarkwokɨn ɨiya siir apugɨ naokainakiya saiir naɨngwokikɨn. Siya ta naeya inkam komiini mɨi mɨriiyɨm kamɨm mɨ inkam komiiyɨm omom omomɨm sɨm kɨgrɨraowiyɨm mɨ yaii nɨniiyɨm sɨmiir bɨiyan kamɨm mɨ nu Galiliyan inkam komii ɨkɨm sɨmiiram dirɨraerarkɨn. Herodias saeya Jon siiramɨn ɨi mɨiyɨk amar nikɨ oka Jon siir nɨsomaoamɨn.
21 Finalmente, no aniversário de Herodes, Herodias teve a oportunidade que procurava. Ele deu uma festa para os membros do alto escalão do governo, para seus oficiais militares e para os cidadãos mais importantes da Galileia.
22 Mɨ Herodias saiir yɨnisɨm yɨnugiyɨna ha napnɨnopkainaniya ta omaka nae naeya saiir mɨ saeya ɨni ɨg inɨ swaeniya. Mɨ Herot siya mɨ inkam komii komii nhɨrɨm saɨka naeyɨm sɨma ɨni maɨrgɨmaɨrga ywokiyɨm saiirɨmɨn. Mɨ inkam komii Herotɨn nu kɨgrɨraowiyɨn siya ta yɨnisɨm yɨnugiyɨna saiir srɨigi, kɨra dimuam naɨngwowi, ha? Kɨra kariir tɨ boɨnmauugi mɨ kara kɨriir nwokɨ hauugi.
22 Sua filha, também chamada Herodias, entrou e apresentou uma dança que agradou muito Herodes e seus convidados. “Peça-me qualquer coisa que deseje, e eu lhe darei”, disse o rei à moça.
23 Mɨ Herot siya ɨna yokopaisɨsɨrkiyɨn ad isao! Tɨ dimɨnɨn kara nɨmbinɨn mɨ kɨra kariiram boɨni dimɨn whɨr kɨriir hauuwam mɨ kara kɨriirɨn wa hauugii. Mɨ kɨra kariir nu mɨ kariir digworaekwowɨm sɨmiirɨm boɨni, bopwoniya kikɨntɨokiyam haɨmii kɨriir hauugiyɨm mɨ kara kɨriirɨn wa mɨ hauugi.
23 E prometeu, sob juramento: “Eu lhe darei o que pedir, até metade do meu reino!”.
24 Mɨ ta yɨnisɨma ha napnaniyama mɨ ɨni saiir yopii aiir yani srɨinakiiya, kɨra pɨ dimu haiyam boɨni, ha? Mɨ yopiiya ɨna boɨnkiya, kɨra pɨ tɨ Jonɨn op baptais haigɨnɨuiyɨn pɨ siir mwo ɨiir kaigrɨp haiyam tinɨ boɨnɨu. Mɨ kɨra pa whainani kariirɨm.
24 Ela saiu e perguntou à mãe: “O que devo pedir?”. A mãe lhe disse: “Peça a cabeça de João Batista!”.
25 Mɨ bɨri kɨmɨmɨnkika ta yɨnisɨm yɨnugiyɨna, tɨ inkam komiiyɨn nu kɨgrɨraowiyɨn Herot mɨ saeya siir boɨnki, kara mɨnam naɨngwowi, kɨra pɨ Jonɨn iikam baptais haigɨnɨuiyɨn siir mwowɨn pɨ mobmɨrni kaigrɨp haigɨnki mɨpi kariir whauugi.
25 A moça voltou depressa ao rei e disse: “Quero a cabeça de João Batista agora mesmo num prato!”.
26 Mɨ saeya hɨriinan boɨna mɨ tɨ inkam komii Herotɨn nu kɨgrɨraowiyɨn siir kwoɨnɨn ɨni hɨkakar ywokiyɨn. Mɨ siyar yaɨngwowarkaigi, kara bɨdi ikɨ ɨmbinkiyɨn mɨ iikamɨm saɨka nɨdwo aeyɨm sɨmiirsi warar mɨ aɨngwokɨn. Mɨ siya ta wiga saiir yai panɨɨnsi yɨriyɨu boɨnsi.
26 O rei muito se entristeceu com isso, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde negar o pedido.
27 Mɨ bɨ kɨmɨmɨnkɨn tɨ inkam komiiyɨn nu kɨgrɨraowiyɨn Herotɨn, siya ɨna yɨkropkiyɨn, inkam nwɨrɨn yaii nɨniiyɨn siir Jon siir mwo ɨiir ninɨ kaigrɨphainakiyɨm. Mɨ tɨ inkamɨn yaii nɨniiyɨn ɨna yamɨn, maeyauwa siir hɨugrɨpkɨikikaiya saiir. Mɨ Jon siir nɨi ɨiir inɨ kaigrɨphainaki.
27 Assim, enviou no mesmo instante um carrasco com ordens de cortar a cabeça de João e trazê-la. Ele decapitou João na prisão,
28 Mɨ Jon siir mwoɨn mobmorni haigɨnam. Mɨ siya ha hainaniyɨn mɨ ta yɨnisɨm yɨnkopaka saiir inɨ hauuni. Mɨ ta yɨn kopaka ya ɨni saiir apu aiir inɨ hauuɨua, saeya kɨgam.
28 trouxe a cabeça num prato e a entregou à moça, que a levou à sua mãe.
29 Mɨ kamɨm Jon siir kɨgna mɨriiyɨm sɨma ta yai aiir wakaekiyɨm mɨ sɨma ɨna yɨtɨm Jon siir pɨuɨs biyɨeya saiir hainakiyam. Mɨ sɨma ɨe inɨ kikaiyɨu saiirɨn. Ɨriig.
29 Quando os discípulos de João souberam o que havia acontecido, foram buscar o corpo e o colocaram numa sepultura.
30 Mɨ Jisɨs siir aposel kamɨm ha swokɨ haiyɨug apnaniyɨm, sɨma ɨni saɨkar swokɨ amwoniyɨm. Mɨ sɨma siir inɨ boɨnmauuni mɨiyɨm sɨma mɨriinaniyɨm mɨ yaiyɨm sɨma boɨnmɨmauuɨm iikamɨm sɨmiir.
30 Os apóstolos voltaram de sua missão e contaram a Jesus tudo que tinham feito e ensinado.
31 Iikam kasa rani, haɨmii tamii nɨnap anapɨm. Mɨ Jisɨs siir aposel kamɨm mɨ Jisɨs siyar, sɨma naeni ɨi karamaeka. Mɨ Jisɨs siya sɨmiir asi boɨnkɨm, humbae! Krɨma nami maeyauwa iikam karamaeya saiir. Krɨma pɨu haɨmiisɨma nwokɨ siisi.
31 Jesus lhes disse: “Vamos sozinhos até um lugar tranquilo para descansar um pouco”, pois tanta gente ia e vinha que eles não tinham tempo nem para comer.
32 Mɨ sɨma i aiir kwɨriiyɨm mɨ ɨna yamɨm sɨmasɨmar maeyaua iikam karamaeya saiir.
32 Então saíram de barco para um lugar isolado, a fim de ficarem a sós.
33 Mɨ iikam kasa rani sɨmiir kɨgwo kwɨriigiyɨm. Mɨ sɨma ɨna yɨnoknɨnkɨnkiyɨm sɨmiirɨn. Mɨ iikamɨm om komii komiiyanɨm ɨni ta maeyauwa saiirɨm yamɨm. Mɨ bɨi ɨni sɨmar iwɨt okwokwokɨnɨm. Jisɨs siya mɨ siir aposel kam ɨma, yɨm mhoɨiya yɨmbiyam.
33 Contudo, muitos os reconheceram e os viram partir, e pessoas de várias cidades correram e chegaram antes deles.
34 Mɨ Jisɨs siya mɨ siir aposel kam ɨma, sɨma ha nakuɨuɨm mɨ Jisɨs siya iikam hoɨmgakɨm sɨmiir kɨgɨn mɨ siya sɨmiirsiyɨn naɨngwoyɨmyok prasae bɨri kɨnkɨn. Sɨma sibsibnankɨm inkamkɨ bɨ kɨgrɨraowikɨm sɨmiirɨn. Nɨɨngaka. Mɨ siya sɨmiirɨn digworaekwo kasa bɨri nowɨmwarkaiyɨugɨn.
34 Quando Jesus saiu do barco, viu a grande multidão e teve compaixão dela, pois eram como ovelhas sem pastor. Então começou a lhes ensinar muitas coisas.
35 Ɨiya bɨeyɨn nɨkiiyamtɨbɨn mɨ siir aposel kamɨm sɨma saɨkar inɨ boɨnɨu, ta maeyaua inkam karamaeka, bɨe ɨsi nɨkiiyam kingiin nwowamtɨbɨn.
35 Ao entardecer, os discípulos foram até ele e disseram: “Este lugar é isolado, e já está tarde.
36 Kɨra iikamɨm sɨmiir dɨkropki sɨma pɨ hɨnda tɨnda nwokɨ amtɨbɨm ɨkɨ omɨm sɨmiir. Mɨ sɨma pɨ nae nwokɨ saɨn aeyamtɨbɨm.
36 Mande as multidões embora, para que possam ir aos campos e povoados vizinhos e comprar algo para comer”.
37 Jisɨs siya sɨmiirɨn ɨna yowarkɨi boɨnkiyɨn, sɨmiirɨn nae kɨmar hauu ae. Mɨ sɨma Jisɨs siir boɨnki, kɨra mɨnam naɨngwowi krɨma umɨrɨm kamarɨm kam nwɨra K400.00 hainamɨm nae sɨmiir saɨn hauu aeyɨm, aniya?
37 Jesus, porém, disse: “Providenciem vocês mesmos alimento para eles”. “Precisaríamos de muito dinheiro
38 Mɨ siya sɨmiir srɨigi, kɨmiir waraurɨn naeyɨm pariiga nwowi, ha? Kɨma tikɨna kɨgnaki. Sɨma ninɨ kɨgnɨnoknɨnkɨnakiyɨm mɨ sɨma boɨn, krɨma bretɨm ɨriiyar mɨ anasu whɨs ha nwowi.
38 “Quantos pães vocês têm?”, perguntou ele. “Vão verificar.” Eles voltaram e informaram: “Cinco pães e dois peixes”.
39 Mɨ Jisɨs siya siir aposel kamɨm sɨmiir boɨnki, kɨma tɨ iikam isid komiiyɨn sɨmiir boɨnki sɨma maeyau maeyau dɨdwowam tɨb, ta ko kɨbi aiir.
39 Então Jesus ordenou que fizessem a multidão sentar-se em grupos na grama verde.
40 Mɨ sɨma hɨnɨɨn hɨnɨɨna yɨdwonam, nab whɨrɨn kamarɨm ɨriiyar (100) mɨ whɨrɨn, kam nwɨs ɨuur (50).
40 Assim, eles se sentaram em grupos de cinquenta e de cem.
41 Mɨ Jisɨs siya tɨ bret ɨriiyarɨm mɨ anasu whɨs ɨko, siya sɨmiir haiyɨn mɨ siya nɨnomor koua hɨriir kaoki mɨ ɨna boɨn wadɨekiyɨn. Mɨ siya bretɨn hanɨɨngɨn yɨinɨbɨmbɨr prɨigɨnki mɨ siya siir aposel kamɨm sɨmiir hauugi. Mɨ iikam ɨmiirɨn sɨma nwokɨ hɨd hauunamɨm. Mɨ anasu whɨso ɨriipɨ hɨriinanar mɨ tɨrki ɨna mɨ ɨnspɨmspak ɨnoop prɨigɨnkiyɨm. Mɨ ɨni iikamɨm sɨmiir swokɨ hɨd hauunamɨm.
41 Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, à medida que ia partindo os pães, entregava-os aos discípulos para que os distribuíssem ao povo. Também dividiu os peixes para que todos recebessem uma porção.
42 Mɨ sɨma nae dɨg nwokiyɨm mɨ sɨmiir mhɨiyɨm ɨna yaekɨnɨugiyɨm.
42 Todos comeram à vontade,
43 Mɨ sɨma bret anasu haɨmii haɨmiiyɨm ɨna yaepɨpɨru haigɨnkiyɨm. Mɨ nae haɨmii haɨmiiyɨm sɨma naepɨpɨru haigɨnkiyɨm, nɨbɨm ɨuur ɨsa swokɨ haiginam.
43 e os discípulos recolheram doze cestos com os pães e peixes que sobraram.
44 Kamɨm tɨ bret anasu ɨmiir naeyɨm 5,000kɨm. Kasa rani. Hoɨmgakɨm. Mɨ wig yɨnɨm hɨr warar nɨnkɨn okɨm mɨ sɨma sɨmiir wara bɨri mwaɨngɨm. Kamɨm sɨmiirarar mwaɨngɨm. Jisɨs siir kɨrɨeya naeyɨm homgak saeya nwokikɨm. Ɨriig.
44 Os que comeram foram cinco mil homens.
45 Mɨ Jisɨs siya kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm sɨmiir yɨkrop kwɨriigi sɨma i aiir kwɨriinamɨm. Mɨ sɨma siir bɨiya yamkwokɨn whɨi mɨrmiiya om Betsaida hɨriir iyɨkɨdam. Mɨ siya iikam isid komiiyɨn sɨmiir nɨkropkiyam warar mɨ aɨngwo.
45 Logo em seguida, Jesus insistiu com seus discípulos que voltassem ao barco e atravessassem o mar até Betsaida, enquanto ele mandava o povo para casa.
46 Siya iikamɨm sɨmiir nɨkropkiyɨn mɨ yɨo siya mhɨua hɨriir iiyam, siya nhwo hɨr inɨ kwɨsboɨnɨu.
46 Depois de se despedir de todos, subiu sozinho ao monte para orar.
47 Mɨ naɨowaka kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm ɨni whɨi hɨrar yakirɨrɨr mairɨbɨm. Mɨ Jisɨs siya ɨni whɨigbid hɨrar yokworɨbɨn.
47 Durante a noite, os discípulos estavam no barco, no meio do mar, e Jesus, sozinho em terra.
48 Mɨ siya kɨgi opud komiiya sɨmiir i aiir namɨtɨuwɨua, sɨma igwɨr hɨnɨɨn bɨri kignamkɨm mɨinan mɨrii idamkɨm. Mɨ ɨiya ɨmɨɨmar nikɨ oyakwoka bɨri nikɨ pɨrkɨn ɨuguskika mɨ Jisɨs siya opa saiir ɨda yapamyakwok sɨmiirɨmɨn. Siya mɨnam naɨngwokɨn, sɨmiir nap haiburgikam.
48 Ele viu que estavam em apuros, remando com força e lutando contra o vento e as ondas. Por volta das três da madrugada, Jesus foi até eles caminhando sobre o mar. Sua intenção era passar por eles,
49 Mɨ kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm sɨmar kɨgwɨn, siya whɨi aiirɨn op ɨdwowar nouwapniyakwoki. Mɨ sɨmiir kwoɨnɨm ha naɨngwokɨm, siya wraigɨ mɨ ɨuwi. Mɨ sɨma hanɨɨngɨ yɨnkau ankau siirsiyɨn.
49 mas, quando o avistaram caminhando sobre as águas, gritaram de pavor, pensando que fosse um fantasma.
50 Ɨiya sɨma siir kɨgwɨnɨm mɨ sɨma ɨna yɨdidwɨnɨm. Mɨ Jisɨs siya bɨri kɨmɨmɨnkɨn siya ɨna yanka boɨnkiyɨn, kɨma kɨpi nɨdid! Kɨma kɨrɨe dwowɨn! Karaɨrgɨn tɨ nɨtɨn.
50 Ficaram todos aterrorizados ao vê-lo. Imediatamente, porém, Jesus lhes disse: “Não tenham medo! Coragem, sou eu!”.
51 Mɨ siya i aiir kwɨriiɨuɨn mɨ siya ɨni sɨmakar ywowɨn. Mɨ bɨri kɨmɨmɨnkika opud komiiya ɨna dɨgiya. Mɨ sɨma ɨni mouni hanɨɨna siinkaokiyɨm. Mɨ sɨmiir kwoɨnɨm ɨni warar whrɨewhrɨekiyɨm.
51 Em seguida, subiu no barco e o vento parou. Os discípulos ficaram admirados,
52 Sɨma bɨri naɨngwowoknakɨm tɨ bret anasuɨm Jisɨs siya hɨd hauuɨm iikam ɨmiir. Nɨɨngaka. Sɨmiir kwoɨnɨm ɨna nikɨ whrɨewhrɨe krɨpkaiyɨm. Ɨriig.
52 pois ainda não tinham entendido o milagre dos pães. O coração deles estava endurecido.
53 Mɨ sɨma whɨi aiir iyɨkɨdnaidam mɨ ɨni om Genesaret hɨran maeyau aiir yaka kuɨu. Mɨ sɨmiir iya hɨr yaka kunɨmborugig.
53 Depois de atravessarem o mar, chegaram a Genesaré. Levaram o barco até a margem
54 Ɨiya sɨma i aiir haiburgika mɨ tɨ omɨn siir hɨran iikamɨm sɨma bɨri kɨmɨmɨnkɨm, Jisɨs siirɨn ɨna kɨgnɨnoknɨnkɨnwɨnɨm.
54 e desceram. As pessoas reconheceram Jesus assim que o viram.
55 Mɨ sɨmiir iikamɨm ɨna yɨtɨkrɨnkiyɨm om Genesaret siirar. Ta maeyaua sɨma kua saiirar bɨri nwokɨm. Mɨ ɨiya sɨma wakaekiya Jisɨs siya ɨni hapi nwowɨn mɨ sɨmiir iikamɨm makakɨm sɨmiirɨn hɨini yɨohaigɨnam. Mɨ sɨma ɨna hainamɨm siiram.
55 Quando ouviam que Jesus estava em algum lugar, corriam por toda a região, levando os enfermos em macas para onde sabiam que ele estava.
56 Mɨ omisɨsɨm whɨekakɨm mɨ om komii ɨma mɨ tɨ omom omomɨm Jisɨs siya bɨdi yapyokɨi dɨgɨm. Mɨ sɨmiir makak iikamɨm maeyauwa iikam homgakɨ nɨnkɨnɨuwiya maket pɨ saiir hɨrar ninɨ haigɨnɨuwi. Mɨ iikamɨm tɨ makak iikam ɨmiir hainaniyɨm sɨma Jisɨs siiram yɨkɨugi, kɨra wadɨe sɨmiir nwokii mɨ tɨ iikam makakɨm sɨmiir ɨɨnɨm kɨriir yɨuɨs aiirarar pikɨ onkwokii mɨ sɨma pɨ wadɨeyar nwokɨ okiyɨm, aniya? Mɨ iikam hoɨmgakɨm siir yɨuɨs aiir nonkwowɨm, sɨma ɨni wadɨeyar ywowɨm. Mɨ sɨma whɨekakarɨn, ɨni wadɨekɨnar ywokiyɨm. Ɨriig.
56 Aonde quer que ele fosse — aos povoados, às cidades ou aos campos ao redor —, levavam os enfermos para as praças. Suplicavam que ele os deixasse pelo menos tocar na borda de seu manto, e todos que o tocavam eram curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.