Marcos 6
Yai Wɨn Kɨbiya (IWS) vs NTLH
1 Jisɨs siya tɨ omɨn siir haiburgigɨn mɨ ɨni siir omkɨ om ɨiirar swokɨ amɨn. Mɨ kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm sɨma ɨni saɨkar yɨnkɨn amɨm.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 Mɨ Juda sɨmiir ɨi komiiya Sabat, Jisɨs siya omaka yaimɨn dimɨn nɨdwokai wakaeiya saiir yapnɨnopkainam. Mɨ Adi Komii siir yaiya sɨmiirɨn hɨr inɨ boɨnmɨmauuɨu. Mɨ iikam kasa rani, siir yai wakaeyɨm mɨ sɨma mounan asi siinkaokikɨm. Mɨ sɨma boɨn, tɨkɨ inkamɨn ta nɨnoknɨnkɨna siir hɨr nwowa mɨ siya papi haigɨn, ha? Mɨ tɨ hɨnɨɨn dimɨn komiiyɨn siya panɨɨna tɨrkɨn, ha?
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 Mɨ tari tɨ inkamɨn omaka mɨriiyɨn mɨ siya, aniya? Mɨ siya ɨni iikamɨm nuanɨm krɨmiir hɨriinan ywowɨn, aniya? Mɨ siya Jems siir yaowaekɨn, aniya? Mɨ Josis, Judas mɨ Saimon mɨ siir yokmanɨm sɨma ɨni krɨmaka tɨrar nwowɨm, aniya? Mɨ sɨma hɨriinan kwoɨn naɨngwowɨm mɨ ɨni sɨmasɨmar prɨiɨdwo boɨnaiyamɨm.
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Mɨ Jisɨs siya sɨmiir boɨnki, profet inkamɨn ɨkɨ siya hɨnda tɨnda namiyɨm sɨma siirɨn pɨ ha kɨgi, siya inkam komiigɨn. Mɨ siir omkɨ om hɨrɨn siir yopii adɨm mɨ siir ɨrɨpa o nhɨeyɨm yɨm sɨma pɨ ha kɨgi, siya inkam komii rani.
4 Mas Jesus disse:
5 Mɨ siya dimɨn komii komii bɨ swokɨ mɨriigɨn siir om hɨrɨn. Nɨɨngaka. Mɨ siir ɨɨna sɨmiirɨn wɨ nhɨrmi arar hainiiwokmaigi, siya iikam homgak wao bɨri hainiiwokmaiigɨn. Nɨɨngaka.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Mɨ Jisɨs siya iikamɨm sɨmiir kɨgiyɨn sɨma bɨri naɨngwo tɨbmiigɨm mɨ siya ɨni ɨɨngas arar pikrɨmgrɨbgiyɨn. Mɨ siya ɨni omɨm siir omɨn siir kingiin nwowɨm, ɨni sɨmiir yamɨn. Mɨ siya hɨran iikamɨm sɨmiir boɨnmɨmauuwam Adi Komii siir yaiya saiir. Ɨriig.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Mɨ Jisɨs siya aposel kam ɨuur nwɨso sɨmiiram yɨkɨuna. Mɨ siya sɨmiirɨn nwonɨsa nwonɨsa yɨkropki. Mɨ siya sɨmiirɨn kɨrɨe ɨni warar yɨnkɨn hauugiyɨn, yɨu biyɨeyɨm sɨmiir nɨnɨmnɨskiiyam.
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 Mɨ Jisɨs siya sɨmiir boɨnki, kɨma nae digworaekwo homgak kɨpi hainam. Kɨma pɨ paekopɨn hɨugwokwo apiyɨn siirara hainam. Mɨ umɨr mɨnɨm onau kɨpi haiginam. Nɨɨngaka. Kɨma pɨ kɨmiir pɨu nɨɨnga nɨɨnga dam!
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 Kɨma ɨga pa diyopkɨmkɨkɨunam. Mɨ kɨma yɨuɨsa koua niiya saiirɨn pɨ kwokwɨsa kɨpi niinam. Nɨɨngaka. Kwokwɨra diinam.
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Mɨ Jisɨs siya yai kwɨra ɨna swokɨ boɨnkiyɨn aposel kamɨm sɨmiir, ɨiya nwɨsko mɨ apnɨmbɨiyami om hɨr mɨ inkam nwɨrkɨn ha boɨnwɨni, kowa ta omaka saiir unɨ oni mɨ yaeya omaka ɨram kɨpi swokɨ amɨmɨn. Nɨɨngaka. Ta omaka ɨrua kowa nwowa saiirara dwo krɨpkai kɨpi kisae kimrae. Mɨ ɨiya kowiir mɨiya dɨg nwokii tɨ om ɨiir mɨ kowa wɨ hanɨɨngɨ dam. Mɨ ta omaka aiirɨn wɨ hanɨɨngɨ haiburgig mɨ kowa wa dam.
10 Disse ainda:
11 Mɨ ɨiya kɨma om whɨr napnɨmbɨiyamiyɨm mɨ sɨma kɨmiir yai bɨri wakaekɨm mɨ kɨma tɨ om ɨiirɨn ha timɨ haiburgik mɨ yaeya om whɨram timɨ am. Mɨ sɨnɨm kɨmiir ɨga ɨmiir nwowɨm sɨmiirɨn wa dɨkrɨmkrɨnkiigig. Mɨ sɨma wa nwokɨ aɨngwowoknakiyɨm sɨmiir siyɨuɨn mɨiyɨk rani.
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 Mɨ aposel kamɨm sɨma Jisɨs siir yai aiir wakae namɨm mɨ sɨma ɨna yamɨm. Mɨ sɨma ɨna yapboɨnmamauuwamɨm Adi Komii siir yaiya saiir, ɨkɨ omom omom ɨmiir. Mɨ sɨma boɨn, kɨmiir mhɨi kwoɨnɨm tɨ kisɨna haigi, hɨriiyar kɨpi nwokrɨpkai.
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 Mɨ sɨma yɨu biyɨe hoɨmgakɨm iikam ɨmiir nwowɨm sɨmiirɨn hanɨɨngɨ haiswonɨmnɨskɨiyam. Mɨ sɨma wa waekɨɨmnanɨn pɨ siirar mɨ iyopi iikam makak ɨmiirɨn mɨ sɨma pɨ wadɨeyar mɨ okii. Tɨ wa waekɨɨmnanɨn siir kɨrɨe rani, Adi Komii siir kɨrɨeya wadɨe saeyar nwowaigɨnɨuwi. Ɨriig.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Tariinanɨn inkam komiiyɨn nu kɨgrɨraowiyɨn Herot siyar wakaewɨn, ta yaiya Jisɨs siir inɨgɨn omom omomɨm bɨdi yɨniyokɨiyɨn. Iikam nhɨrɨm sɨma boɨnki, Jonɨn op baptais haigɨnɨuwiyɨn iikam ɨmiir, siya bɨdi yɨnsiin ɨdwowɨn ɨe hɨrankɨn. Mɨ tɨ siya dimɨn komii komiiyɨm sɨmiir asi mɨ ɨnɨmnɨskii.
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Mɨ nhɨrɨm sɨma boɨn mɨ tari Ilaijakɨn, aniya? Mɨ nhɨrɨm yɨm ɨna boɨnɨm mɨ tari tɨ profet inkamɨn bɨiyanɨn siya, aniya?
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Ɨiya Herot siya Jisɨs siir inɨg ɨiir wakaewɨnɨn haigirɨrɨrniyɨn mɨ siya ɨna boɨnkiyɨn, bɨiya Jon siir nɨiyɨn kara bɨdi ikɨ kaigrɨp haiyɨn mɨ tariinanɨn siya ɨna swokɨ ɨnsiin ɨdwokiyɨn, aniya?
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 Bɨiyɨn Herot siya kam nhɨrɨm sɨmiir nɨkropkikɨn Jon siir nonkworɨnuwam mɨ wɨeyɨnsopni kogrɨnukikaiyam omaka hɨuyokiyokaiya saiir hɨr hɨugrɨpkɨikikaiyam. Mɨ Herot siya tɨ dimɨnɨn dimusi bɨ tɨrkɨn, Herodias saiirsi tɨrkɨn. Mɨ Herodias saeya ɨo Jon saɨka nwoka. Saeya Filip siir wiga. Herot siir nomousɨmɨn. Mɨ ta Filip siir wiga ɨni Herot siya haɨnɨkɨi onkwona.
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 Mɨ Jon siya Herot siir boɨnki, kɨra tɨ kɨriir nomousɨmɨn siir wiga saiir haɨnɨkɨi nonkwonaɨn yɨo tɨ hɨriinan siyɨuɨn mɨiyɨk rani.
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 Mɨ Herodias saeya kwoɨn biyɨe Jon siiram ywo siir nɨsomaowam mɨ saeya dɨg bɨ nwoka. Nɨɨngaka. Dimusi rani, Jon siya ɨni omaka hɨuyokiyokaiya saiir nwokaiyɨn.
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 Herot siya Jon siirsi nɨdidigɨn. Siya ɨna nɨnoknɨnkɨnɨn Jon siya inkam wadɨekɨn, siya dimɨn whɨr bɨ swokɨ tɨrbusrankɨn. Nɨɨngaka. Siya inkam komiiyɨm sɨmiir siyɨu aka bɨ nantamyɨryɨrikɨn. Nɨɨngaka. Mɨ siya Jon siir asi kɨgrɨraokɨn. Mɨ siya siir yai aiir wakaeyɨn mɨ siya ɨna yaɨngwoyɨmiyokiyɨn. Siir kwoɨnɨn mɨiyɨk bɨri nwokɨn, siya ɨni hɨkak ywokiyɨn.
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Herot siya nae komiiya kwɨra dirɨraerarkwokɨn ɨiya siir apugɨ naokainakiya saiir naɨngwokikɨn. Siya ta naeya inkam komiini mɨi mɨriiyɨm kamɨm mɨ inkam komiiyɨm omom omomɨm sɨm kɨgrɨraowiyɨm mɨ yaii nɨniiyɨm sɨmiir bɨiyan kamɨm mɨ nu Galiliyan inkam komii ɨkɨm sɨmiiram dirɨraerarkɨn. Herodias saeya Jon siiramɨn ɨi mɨiyɨk amar nikɨ oka Jon siir nɨsomaoamɨn.
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 Mɨ Herodias saiir yɨnisɨm yɨnugiyɨna ha napnɨnopkainaniya ta omaka nae naeya saiir mɨ saeya ɨni ɨg inɨ swaeniya. Mɨ Herot siya mɨ inkam komii komii nhɨrɨm saɨka naeyɨm sɨma ɨni maɨrgɨmaɨrga ywokiyɨm saiirɨmɨn. Mɨ inkam komii Herotɨn nu kɨgrɨraowiyɨn siya ta yɨnisɨm yɨnugiyɨna saiir srɨigi, kɨra dimuam naɨngwowi, ha? Kɨra kariir tɨ boɨnmauugi mɨ kara kɨriir nwokɨ hauugi.
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Mɨ Herot siya ɨna yokopaisɨsɨrkiyɨn ad isao! Tɨ dimɨnɨn kara nɨmbinɨn mɨ kɨra kariiram boɨni dimɨn whɨr kɨriir hauuwam mɨ kara kɨriirɨn wa hauugii. Mɨ kɨra kariir nu mɨ kariir digworaekwowɨm sɨmiirɨm boɨni, bopwoniya kikɨntɨokiyam haɨmii kɨriir hauugiyɨm mɨ kara kɨriirɨn wa mɨ hauugi.
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Mɨ ta yɨnisɨma ha napnaniyama mɨ ɨni saiir yopii aiir yani srɨinakiiya, kɨra pɨ dimu haiyam boɨni, ha? Mɨ yopiiya ɨna boɨnkiya, kɨra pɨ tɨ Jonɨn op baptais haigɨnɨuiyɨn pɨ siir mwo ɨiir kaigrɨp haiyam tinɨ boɨnɨu. Mɨ kɨra pa whainani kariirɨm.
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Mɨ bɨri kɨmɨmɨnkika ta yɨnisɨm yɨnugiyɨna, tɨ inkam komiiyɨn nu kɨgrɨraowiyɨn Herot mɨ saeya siir boɨnki, kara mɨnam naɨngwowi, kɨra pɨ Jonɨn iikam baptais haigɨnɨuiyɨn siir mwowɨn pɨ mobmɨrni kaigrɨp haigɨnki mɨpi kariir whauugi.
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Mɨ saeya hɨriinan boɨna mɨ tɨ inkam komii Herotɨn nu kɨgrɨraowiyɨn siir kwoɨnɨn ɨni hɨkakar ywokiyɨn. Mɨ siyar yaɨngwowarkaigi, kara bɨdi ikɨ ɨmbinkiyɨn mɨ iikamɨm saɨka nɨdwo aeyɨm sɨmiirsi warar mɨ aɨngwokɨn. Mɨ siya ta wiga saiir yai panɨɨnsi yɨriyɨu boɨnsi.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Mɨ bɨ kɨmɨmɨnkɨn tɨ inkam komiiyɨn nu kɨgrɨraowiyɨn Herotɨn, siya ɨna yɨkropkiyɨn, inkam nwɨrɨn yaii nɨniiyɨn siir Jon siir mwo ɨiir ninɨ kaigrɨphainakiyɨm. Mɨ tɨ inkamɨn yaii nɨniiyɨn ɨna yamɨn, maeyauwa siir hɨugrɨpkɨikikaiya saiir. Mɨ Jon siir nɨi ɨiir inɨ kaigrɨphainaki.
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 Mɨ Jon siir mwoɨn mobmorni haigɨnam. Mɨ siya ha hainaniyɨn mɨ ta yɨnisɨm yɨnkopaka saiir inɨ hauuni. Mɨ ta yɨn kopaka ya ɨni saiir apu aiir inɨ hauuɨua, saeya kɨgam.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Mɨ kamɨm Jon siir kɨgna mɨriiyɨm sɨma ta yai aiir wakaekiyɨm mɨ sɨma ɨna yɨtɨm Jon siir pɨuɨs biyɨeya saiir hainakiyam. Mɨ sɨma ɨe inɨ kikaiyɨu saiirɨn. Ɨriig.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Mɨ Jisɨs siir aposel kamɨm ha swokɨ haiyɨug apnaniyɨm, sɨma ɨni saɨkar swokɨ amwoniyɨm. Mɨ sɨma siir inɨ boɨnmauuni mɨiyɨm sɨma mɨriinaniyɨm mɨ yaiyɨm sɨma boɨnmɨmauuɨm iikamɨm sɨmiir.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Iikam kasa rani, haɨmii tamii nɨnap anapɨm. Mɨ Jisɨs siir aposel kamɨm mɨ Jisɨs siyar, sɨma naeni ɨi karamaeka. Mɨ Jisɨs siya sɨmiir asi boɨnkɨm, humbae! Krɨma nami maeyauwa iikam karamaeya saiir. Krɨma pɨu haɨmiisɨma nwokɨ siisi.
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Mɨ sɨma i aiir kwɨriiyɨm mɨ ɨna yamɨm sɨmasɨmar maeyaua iikam karamaeya saiir.
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 Mɨ iikam kasa rani sɨmiir kɨgwo kwɨriigiyɨm. Mɨ sɨma ɨna yɨnoknɨnkɨnkiyɨm sɨmiirɨn. Mɨ iikamɨm om komii komiiyanɨm ɨni ta maeyauwa saiirɨm yamɨm. Mɨ bɨi ɨni sɨmar iwɨt okwokwokɨnɨm. Jisɨs siya mɨ siir aposel kam ɨma, yɨm mhoɨiya yɨmbiyam.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Mɨ Jisɨs siya mɨ siir aposel kam ɨma, sɨma ha nakuɨuɨm mɨ Jisɨs siya iikam hoɨmgakɨm sɨmiir kɨgɨn mɨ siya sɨmiirsiyɨn naɨngwoyɨmyok prasae bɨri kɨnkɨn. Sɨma sibsibnankɨm inkamkɨ bɨ kɨgrɨraowikɨm sɨmiirɨn. Nɨɨngaka. Mɨ siya sɨmiirɨn digworaekwo kasa bɨri nowɨmwarkaiyɨugɨn.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Ɨiya bɨeyɨn nɨkiiyamtɨbɨn mɨ siir aposel kamɨm sɨma saɨkar inɨ boɨnɨu, ta maeyaua inkam karamaeka, bɨe ɨsi nɨkiiyam kingiin nwowamtɨbɨn.
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 Kɨra iikamɨm sɨmiir dɨkropki sɨma pɨ hɨnda tɨnda nwokɨ amtɨbɨm ɨkɨ omɨm sɨmiir. Mɨ sɨma pɨ nae nwokɨ saɨn aeyamtɨbɨm.
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Jisɨs siya sɨmiirɨn ɨna yowarkɨi boɨnkiyɨn, sɨmiirɨn nae kɨmar hauu ae. Mɨ sɨma Jisɨs siir boɨnki, kɨra mɨnam naɨngwowi krɨma umɨrɨm kamarɨm kam nwɨra K400.00 hainamɨm nae sɨmiir saɨn hauu aeyɨm, aniya?
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Mɨ siya sɨmiir srɨigi, kɨmiir waraurɨn naeyɨm pariiga nwowi, ha? Kɨma tikɨna kɨgnaki. Sɨma ninɨ kɨgnɨnoknɨnkɨnakiyɨm mɨ sɨma boɨn, krɨma bretɨm ɨriiyar mɨ anasu whɨs ha nwowi.
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Mɨ Jisɨs siya siir aposel kamɨm sɨmiir boɨnki, kɨma tɨ iikam isid komiiyɨn sɨmiir boɨnki sɨma maeyau maeyau dɨdwowam tɨb, ta ko kɨbi aiir.
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 Mɨ sɨma hɨnɨɨn hɨnɨɨna yɨdwonam, nab whɨrɨn kamarɨm ɨriiyar (100) mɨ whɨrɨn, kam nwɨs ɨuur (50).
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Mɨ Jisɨs siya tɨ bret ɨriiyarɨm mɨ anasu whɨs ɨko, siya sɨmiir haiyɨn mɨ siya nɨnomor koua hɨriir kaoki mɨ ɨna boɨn wadɨekiyɨn. Mɨ siya bretɨn hanɨɨngɨn yɨinɨbɨmbɨr prɨigɨnki mɨ siya siir aposel kamɨm sɨmiir hauugi. Mɨ iikam ɨmiirɨn sɨma nwokɨ hɨd hauunamɨm. Mɨ anasu whɨso ɨriipɨ hɨriinanar mɨ tɨrki ɨna mɨ ɨnspɨmspak ɨnoop prɨigɨnkiyɨm. Mɨ ɨni iikamɨm sɨmiir swokɨ hɨd hauunamɨm.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 Mɨ sɨma nae dɨg nwokiyɨm mɨ sɨmiir mhɨiyɨm ɨna yaekɨnɨugiyɨm.
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 Mɨ sɨma bret anasu haɨmii haɨmiiyɨm ɨna yaepɨpɨru haigɨnkiyɨm. Mɨ nae haɨmii haɨmiiyɨm sɨma naepɨpɨru haigɨnkiyɨm, nɨbɨm ɨuur ɨsa swokɨ haiginam.
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Kamɨm tɨ bret anasu ɨmiir naeyɨm 5,000kɨm. Kasa rani. Hoɨmgakɨm. Mɨ wig yɨnɨm hɨr warar nɨnkɨn okɨm mɨ sɨma sɨmiir wara bɨri mwaɨngɨm. Kamɨm sɨmiirarar mwaɨngɨm. Jisɨs siir kɨrɨeya naeyɨm homgak saeya nwokikɨm. Ɨriig.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Mɨ Jisɨs siya kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm sɨmiir yɨkrop kwɨriigi sɨma i aiir kwɨriinamɨm. Mɨ sɨma siir bɨiya yamkwokɨn whɨi mɨrmiiya om Betsaida hɨriir iyɨkɨdam. Mɨ siya iikam isid komiiyɨn sɨmiir nɨkropkiyam warar mɨ aɨngwo.
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Siya iikamɨm sɨmiir nɨkropkiyɨn mɨ yɨo siya mhɨua hɨriir iiyam, siya nhwo hɨr inɨ kwɨsboɨnɨu.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 Mɨ naɨowaka kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm ɨni whɨi hɨrar yakirɨrɨr mairɨbɨm. Mɨ Jisɨs siya ɨni whɨigbid hɨrar yokworɨbɨn.
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 Mɨ siya kɨgi opud komiiya sɨmiir i aiir namɨtɨuwɨua, sɨma igwɨr hɨnɨɨn bɨri kignamkɨm mɨinan mɨrii idamkɨm. Mɨ ɨiya ɨmɨɨmar nikɨ oyakwoka bɨri nikɨ pɨrkɨn ɨuguskika mɨ Jisɨs siya opa saiir ɨda yapamyakwok sɨmiirɨmɨn. Siya mɨnam naɨngwokɨn, sɨmiir nap haiburgikam.
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 Mɨ kamɨm siir kɨgna mɨriiyɨm sɨmar kɨgwɨn, siya whɨi aiirɨn op ɨdwowar nouwapniyakwoki. Mɨ sɨmiir kwoɨnɨm ha naɨngwokɨm, siya wraigɨ mɨ ɨuwi. Mɨ sɨma hanɨɨngɨ yɨnkau ankau siirsiyɨn.
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 Ɨiya sɨma siir kɨgwɨnɨm mɨ sɨma ɨna yɨdidwɨnɨm. Mɨ Jisɨs siya bɨri kɨmɨmɨnkɨn siya ɨna yanka boɨnkiyɨn, kɨma kɨpi nɨdid! Kɨma kɨrɨe dwowɨn! Karaɨrgɨn tɨ nɨtɨn.
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Mɨ siya i aiir kwɨriiɨuɨn mɨ siya ɨni sɨmakar ywowɨn. Mɨ bɨri kɨmɨmɨnkika opud komiiya ɨna dɨgiya. Mɨ sɨma ɨni mouni hanɨɨna siinkaokiyɨm. Mɨ sɨmiir kwoɨnɨm ɨni warar whrɨewhrɨekiyɨm.
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 Sɨma bɨri naɨngwowoknakɨm tɨ bret anasuɨm Jisɨs siya hɨd hauuɨm iikam ɨmiir. Nɨɨngaka. Sɨmiir kwoɨnɨm ɨna nikɨ whrɨewhrɨe krɨpkaiyɨm. Ɨriig.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Mɨ sɨma whɨi aiir iyɨkɨdnaidam mɨ ɨni om Genesaret hɨran maeyau aiir yaka kuɨu. Mɨ sɨmiir iya hɨr yaka kunɨmborugig.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Ɨiya sɨma i aiir haiburgika mɨ tɨ omɨn siir hɨran iikamɨm sɨma bɨri kɨmɨmɨnkɨm, Jisɨs siirɨn ɨna kɨgnɨnoknɨnkɨnwɨnɨm.
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 Mɨ sɨmiir iikamɨm ɨna yɨtɨkrɨnkiyɨm om Genesaret siirar. Ta maeyaua sɨma kua saiirar bɨri nwokɨm. Mɨ ɨiya sɨma wakaekiya Jisɨs siya ɨni hapi nwowɨn mɨ sɨmiir iikamɨm makakɨm sɨmiirɨn hɨini yɨohaigɨnam. Mɨ sɨma ɨna hainamɨm siiram.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Mɨ omisɨsɨm whɨekakɨm mɨ om komii ɨma mɨ tɨ omom omomɨm Jisɨs siya bɨdi yapyokɨi dɨgɨm. Mɨ sɨmiir makak iikamɨm maeyauwa iikam homgakɨ nɨnkɨnɨuwiya maket pɨ saiir hɨrar ninɨ haigɨnɨuwi. Mɨ iikamɨm tɨ makak iikam ɨmiir hainaniyɨm sɨma Jisɨs siiram yɨkɨugi, kɨra wadɨe sɨmiir nwokii mɨ tɨ iikam makakɨm sɨmiir ɨɨnɨm kɨriir yɨuɨs aiirarar pikɨ onkwokii mɨ sɨma pɨ wadɨeyar nwokɨ okiyɨm, aniya? Mɨ iikam hoɨmgakɨm siir yɨuɨs aiir nonkwowɨm, sɨma ɨni wadɨeyar ywowɨm. Mɨ sɨma whɨekakarɨn, ɨni wadɨekɨnar ywokiyɨm. Ɨriig.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.