Neemias 2
Bayịburu Ikwo (IQW) vs ARA
1 Yo be l'ọnwa Nisanu l'afa, kwe Atakusakusesu ụkporo afa; k'ọphu ọ dụberu bụru eze; a pata mẹe bya edoberu iya. Mu apata mẹe ono gbalahaaru iya. Ọphu eze 'aphụbukwanua mu l'ẹke mu tanwụberu ifu.
1 No mês de nisã, no ano vigésimo do rei Artaxerxes, uma vez posto o vinho diante dele, eu o tomei para oferecer e lho dei; ora, eu nunca antes estivera triste diante dele.
2 Ya ndono; eze ajị mu iphe, meru iphe mu doberu ifu ẹge ono; l'ẹbe abụ l'iphe eme mu? Sụ l'ẹ to nwedu iphe ọdo; gbahaa l'obu ta atsọdu mu ẹna.
2 O rei me disse: Por que está triste o teu rosto, se não estás doente? Tem de ser tristeza do coração. Então, temi sobremaneira
3 Mu abya asụ eze: “Ndzụ eze; ndzụ ogologo gbururu jeyewaru. ?Bụ ngụnu kparu iphe ifu ta adụdu mu dzụdzudzu; lẹ mụbe onye mkpụkpu mu dakpọshihuru adakpọshihu; ọku etsukotawa edukfu ayi; mbụ ẹke ono, e liru nna mu oche phẹ ono?”
3 e lhe respondi: viva o rei para sempre! Como não me estaria triste o rosto se a cidade, onde estão os sepulcros de meus pais, está assolada e tem as portas consumidas pelo fogo?
4 Tọ dụ iya bụ; eze ajị mu: “?Bụ ngụnu b'ọ dụ mu tẹ ya meeru mu?”
4 Disse-me o rei: Que me pedes agora? Então, orei ao Deus dos céus
5 bya asụ eze: “Ọ -bụru l'ọ dụ nggụbe eze mma; mbụ; ọ -bụru lẹ mụbe nwozi ngu nọ ngu l'obu; hanụa mu tẹ mu je alị Júda; lẹ mkpụkpu ono, e liru nna mu oche phẹ ono; je akpụkwaa ya.”
5 e disse ao rei: se é do agrado do rei, e se o teu servo acha mercê em tua presença, peço-te que me envies a Judá, à cidade dos sepulcros de meus pais, para que eu a reedifique.
6 L'eze-nwanyi nọnyabe eze; bẹ eze jịru mu; sụ: “?Nanu ẹge mu a-nọ-bebe l'ije mu ọbu? ?Bụ teke ole bẹ mu a-lata?” Mu abya atụaru eze ọnu teke mu a-alata; yọ sụ mu tẹ mu je.
6 Então, o rei, estando a rainha assentada junto dele, me disse: Quanto durará a tua ausência? Quando voltarás? Aprouve ao rei enviar-me, e marquei certo prazo.
7 Mu asụkwa iya phụ: “Ọ -bụru l'ọ dụ nggụbe eze mma; denuru ẹkwo nụ mu tẹ mu je anụ ndu gọvano azụ Ẹnyimu Yufurétusu; k'ọphu ẹphe a-ha mu tẹ mu sweta jeshia Júda.
7 E ainda disse ao rei: Se ao rei parece bem, deem-se-me cartas para os governadores dalém do Eufrates, para que me permitam passar e entrar em Judá,
8 Nggu edekwaaphu ẹkwo ọphu mu a-nụ Ásafu, bụ onye eleta ọswa eze ẹnya; t'ọ nụ mu oshi, mu e-gude rụa ọnu-ọguzo a-gbabe-a-dzụru l'iku eze-ụlo Nchileke; mẹ oshi, mu e-gude kpụ-kwazi ụpho-mkpuma mkpụkpu ono; mẹ ọphu mu e-gude mee ụlo ọphu mu e-buru.” Eze emekotaru mu iphemiphe ọbule, mu rọru iya; kẹ l'ẹka-ọma kẹ Nchileke mu; bẹ nọ swiru mu nụ.
8 como também carta para Asafe, guarda das matas do rei, para que me dê madeira para as vigas das portas da cidadela do templo, para os muros da cidade e para a casa em que deverei alojar-me. E o rei mas deu, porque a boa mão do meu Deus era comigo.
9 Mu erua; bya eworu ẹkwo ono, eze deru ono keeru ndu gọvano azụ Ẹnyimu Yufurétusu. Eze bẹ duru ndu ishi ndu sọja; mẹ ndu ịnya-ọgu yeru mu; tẹ mu l'ẹphe yịru.
9 Então, fui aos governadores dalém do Eufrates e lhes entreguei as cartas do rei; ora, o rei tinha enviado comigo oficiais do exército e cavaleiros.
10 Teke Sambálatu, bụ onye Họronu; mẹ Tobaya, bụ onye ishi l'alị Amọnu nụleruphu l'o nweru onye byaru ọcho ẹge ee-shi t'iphe dụru ndu Ízurẹlu lẹ mma; yọ dụa ẹphe ẹji dụshia ya ẹphe ike.
10 Disto ficaram sabendo Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita; e muito lhes desagradou que alguém viesse a procurar o bem dos filhos de Israel.
11 Ya ndono; mu abya abata lẹ Jerúsalemu; nọo ya abalị ẹto.
11 Cheguei a Jerusalém, onde estive três dias.
12 Yo be l'ẹnyashi; mu agbalihu; mu l'unwoke olemole; tụgbua. Ọphu ọ dụdu onye mu kfuwaru iphe, Nchileke mu yeru mu l'obu tẹ mu meeru Jerúsalemu. Ọphu ọ dụkwaphu anụ ọdo, mu gude ọdo; gbahaa nkakfụ-ịgara-wa, mu agba agbagba-wa.
12 Então, à noite me levantei, e uns poucos homens, comigo; não declarei a ninguém o que o meu Deus me pusera no coração para eu fazer em Jerusalém. Não havia comigo animal algum, senão o que eu montava.
13 Ọ bụ l'echi-abalị bẹ mu gude tụgbua. Ẹke mu shiru bụ Ọnu-ọguzo Nsụda lụfuta lẹ Wẹlu Nkụta-ọswa; shia ono lụfuta lẹ Ọnu-ọguzo Ikpọzu. Mu ejekpelephu l'agbaphe ụpho-mkpuma Jerúsalemu ono, e tsukposhiru etsukposhi ono yẹle edukfu iya ono, ọku tsukotaru ono.
13 De noite, saí pela Porta do Vale, para o lado da Fonte do Dragão e para a Porta do Monturo e contemplei os muros de Jerusalém, que estavam assolados, cujas portas tinham sido consumidas pelo fogo.
14 Mu abya eshi l'ẹke ono tụgbua shia ụzo Ọnu-ọguzo Ẹnya-nwogvu; waa Okpuru Eze. Ọle nkakfụ-ịgara, mu agba agbagba te nwedu ẹke oo-shi sweta.
14 Passei à Porta da Fonte e ao açude do rei; mas não havia lugar por onde passasse o animal que eu montava.
15 Tọ dụ iya bụ; mu egude ẹnyashi ono tụgbua kwasẹru ụzo nsụda; l'agbaphe ụpho-mkpuma ono. Mu agbaphegee ya; bya alaphuta azụ; shia Ọnu-ọguzo Nsụda bahụ l'ime mkpụkpu.
15 Subi à noite pelo ribeiro e contemplei ainda os muros; voltei, entrei pela Porta do Vale e tornei para casa.
16 Ọphu ndu ishi te nwedu onye maru ẹke mu jeru; tọ dụ onye maru iphe, mu meru. Ishi iya abụru lẹ jeyekpo teke ono; b'ẹ t'ọ dụdu iphe, mu kfuwaru ndu Júda; ndu achịjeru Nchileke ẹja; ndu a maru ẹpha ẹphe; ndu ishi; mẹwaru ndu ọdo, bụ ndu e-mekochaa eje ozi ono.
16 Não sabiam os magistrados aonde eu fora nem o que fazia, pois até aqui não havia eu declarado coisa alguma, nem aos judeus, nem aos sacerdotes, nem aos nobres, nem aos magistrados, nem aos mais que faziam a obra.
17 Tọ dụ iya bụ; mu asụ ẹphe: “Unu phụwaru egbe iphe-ẹhuka, ayi nọ l'ime iya; mbụ ẹge Jerúsalemu gude dakpọshihu; ọku etsukota edukfu iya. Unu byakwa t'ayi kpụkwaa ụpho-mkpuma Jerúsalemu; k'ọphu ayi e-mefu onwayi iphere l'ifu.”
17 Então, lhes disse: Estais vendo a miséria em que estamos, Jerusalém assolada, e as suas portas, queimadas; vinde, pois, reedifiquemos os muros de Jerusalém e deixemos de ser opróbrio.
18 Mu abya ekfukwaaruphu ẹphe ẹge ẹka-ọma kẹ Nchileke mu gude dụ-be mu l'ẹhu; mẹ k'iphe, eze kfukotaru mu. Ẹphe asụ: “Ngwaa; t'ayi wata iya akpụkpu.” Ẹphe akwakọbelahaa k'ọru ono.
18 E lhes declarei como a boa mão do meu Deus estivera comigo e também as palavras que o rei me falara. Então, disseram: Disponhamo-nos e edifiquemos. E fortaleceram as mãos para a boa obra.
19 Sambálatu, bụ onye Họronu yẹle Tobaya, bụ onye ishi l'alị Amọnu; mẹ Gẹshemu, bụ onye Arabu anụlephu iphe ono, ayi chịru idzu k'ememe ono; ẹphe achịlahaa ayi ọchi; jalahaa ayi ewena; sụ: “?Bụ ngụnu bẹ ayi eme ẹge ono? ?Bụ íkè bẹ ayi ekwefuru eze tọo?”
19 Porém Sambalate, o horonita, e Tobias, o servo amonita, e Gesém, o arábio, quando o souberam, zombaram de nós, e nos desprezaram, e disseram: Que é isso que fazeis? Quereis rebelar-vos contra o rei?
20 Mu abya eyeeru ẹphe ọnu; sụ ẹphe: “Lẹ Nchileke k'imigwe e-me-e t'ọru ayi gaa werewere. Ayịbe ndu ozi iya a-wata ọkpu-kwazi ụpho-mkpuma ono; ọbu l'unubẹdua te enwekwa òkè lẹ Jerúsalemu; to nwe iphe e-rube unu ẹka; to nwe iphe ee-gude anyata unu.”
20 Então, lhes respondi: o Deus dos céus é quem nos dará bom êxito; nós, seus servos, nos disporemos e reedificaremos; vós, todavia, não tendes parte, nem direito, nem memorial em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Neemias 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.