Atos 28
Bayịburu Ikwo (IQW) vs NTLH
1 Ayi egvufutatsulephu eli nggodo; bya amaru l'ikfuli ono bụ Mọ́luta bẹ eeku iya.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Ndu ẹke ono aphụaru ayi imiko nshinu. Ẹphe abya akpọberu ayi ọku t'ayi nyaru; l'ẹke igwe achịkwanu mini; oyi atsụ.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Pọlu erubata nwa nkụ; eye l'ọku ono; agwọ eshiwa iya phụ wụfuta; l'okpomọku ọku ono ruru iya l'ẹhu. Yọ wụfuta bya atakfụru Pọlu l'ẹka.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Ndu ẹke ono aphụa ẹge ẹjo agwọ ono takfụru Pọlu l'ẹka; l'atụ eregede; ẹphe ekfulahaa; sụ: “Lẹ nwoke-wa gbukwaru ọchi. Mini b'o gvuwaru gvufuta; ọbu l'alị te edobekwa iya ndzụ.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Obenu lẹ Pọlu phelerua ẹka kpalịng; pheta agwọ ono chee l'ọku; to nwekpoonu ẹke o mekaru Pọlu iphe lẹ phuu.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Ẹphe achịru ẹnya ye; ele teke ẹka ono e-ko Pọlu ekoko; m'ọ bụ teke oo-behu daa gbaa; nwụhu; to nwe. A nọnyaa; ẹphe aphụa l'ẹ to nwedu iphe meru iya nụ; ẹphe aghawa iya nụ; sụ lẹ Pọlu bụ oke agwa.
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Nwoke, achị ikfuli ono; bẹ alị iya nọru bya asukfuru l'ẹke ono. Ẹpha nwoke ono bụ Pubulusu. Pubulusu abya egbobe ẹka nata ayi; bya achịta ayi jeshia nk'iya; je akwaaru ayi ẹbyee abalị ẹto.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Ayi eshi rua; nna iya azẹwaru l'ẹhu-ọku; mẹ l'ẹpho-atsụtsu. Pọlu abya abahụ l'ime ụlo iya; bya ekfuru nụ Nchileke; bya ebyibe iya ẹka; mee ya; yọ dụwaphu mma.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Ya ndono; iphe ono emeebelephu; iphe bụ ndu iphe emetsua l'ikfuli ono awụru byatashia; e mee ẹphe; ẹphe adụkota mma.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Ẹphe anyako ayi iphe nshinu; shi ẹge ono kwabẹ ayi ugvu. Yo rua l'ayi byadẹru atụgbu; ẹphe egwotakotakpelephu iphe bụ mkpa ayi; yejiaru ayi l'ụgbo.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Ayi anọtsua ọnwa ẹto l'ẹke ono; tsoru ụgbo, shi Alẹguzándiriya tụgbua. Ụgbo ono; bẹ eekuje “Ụnwu Ejima”. Ụgbo ono; bẹ nọkotawaru oge winta ono l'ọdu-ụgbo ndu ikfuli ono.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Ayi abya erua Sáyirakusu; bya anọo l'ẹke ono abalị ẹto.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Ayi eshi ẹke ono kpọlephu mgburumgburu mgburumgburu jeye ayi erua Ríjiyọmu. Yo be lẹ nchi-ta-abọhu iya; phẹrephere eshi ayi l'ụzo azụ phelahaa. Yo be nwarechi iya; ayi erua Putiyóli.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Yo nweru ndu kẹ Kuráyisutu, ayi phụru l'ẹke ono. Ẹphe arọo ayi t'ayi l'ẹphe nọo abalị ẹsaa; ayi ekweta; nọo ẹge ono. E meebe; ayi atụgbua jeshia Rómu.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Ndu kẹ Kuráyisutu lẹ Rómu bụ ọwaa nụhawaru l'ayi abya; byatashia ayi ndzuta; byarutatsuaru aswa Ápyịyosu; mẹ mkpụkpu, eeku “Ụlo-nri-ẹto”. Pọlu aphụa ẹphe; bya ekele Nchileke; obu aka iya oshihu ike.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Ayi abya erua Rómu; a paru Pọlu haa; yo buru l'onwiya. E ye onye sọja; yoo che iya nche.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 A nọlephu abalị ẹto; Pọlu abya ekua ndu bụ ndu ishi ndu Ju ndzuko. Ẹphe edzulephu; yọ sụ ẹphe: “Ụnwunna iya; a tụru iya mkpọro lẹ Jerúsalemu; kpụru iya nụ ndu Rómu; l'ẹ-be nwe iphe ya meru ndibe ayi; to nwe iphe ya mebyiru l'ome-l'alị, shi le nna ayi oche phẹ.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Ndu Rómu ajịebe iya ajị; bya emelahaa t'ẹphe haa ya; l'ẹke ẹphe phụru l'ẹ to nwedu iphe ya metaru k'akfugbu.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Ndu Ju ajịka; e nwupyabe iya k'ẹhuka; ya asụ l'ikpe iya a-la l'ifu eze nnajiọha; l'ẹ bo nwe iphe ya e-bebekpo sụ l'ọo iphe ndibe ayi meru iya.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Ọ bụ iya meru iphe ya kuru unu; kẹ l'ọ dụ iya tẹ yẹle unu kfugba. Iphe kparu iphe unu phụru iya lẹ mkpọro-a, a tụru iya l'ẹka-wa kwa lẹ ya ele ẹnya onye ono, ayịbe ndu Ju ele ẹnya iya ono.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Ẹphe asụ iya: “L'ẹ tọ dụkwa ẹkwo, e shi lẹ Judíya detaru ẹphe, ekfu okfu ẹhu ngu. Ọphu tọ dụkwa nwanna ayi, byaru bya ekfua okfu ẹhu ngu k'ẹji; ọ dụdu bụru l'o nweru iphe dụ ẹji, i meru.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Ọogukwa ẹphe t'ẹphe nụa olu ngu; okfu l'ẹphe maru l'ẹkemeke ọbule bẹ eekfulephu l'ọgbo-wa, ịigba-wa ta dụdu mma.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Ẹphe atụaru Pọlu ọnu mbọku, ẹphe e-dzu. Yo be mbọku ono; ẹphe akfụbe ọswa zaa l'igwe bya ẹke Pọlu nọ. Pọlu eshi l'ụtsu kọoru ẹphe iphe ya phụru, bụ iya bụ ẹge Nchileke shiwa ekoshi l'ọo yẹbe Nchileke bụ eze. Yọ kọo ya t'o doo ẹphe ẹnya ọhuma; kọ-jia ya nchi. Yo gude iphe, e deru l'ẹkwo ekemu Mósisu mẹ l'ẹkwo ndu nkfuchiru Nchileke mee tẹ ya kfuta ẹphe yeru Jisọsu.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Yo nweru ndu ọphu gude iphe ookfu kweta l'ọo Jisọsu bụ Nnajiufu ẹphe; nweru ndu ẹ-te kwedu nụ.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Ẹphe egude k'iphe ono kekashia onwẹphe iche l'iche. Ẹphe abyadẹ atụgbu; Pọlu asụ ẹphe: “Aa; iphe-a, Ume-dụ-Nsọ shi l'ọnu onye nkfuchiru Nchileke, bụ Azáya kfuaru ndiche unu phẹ-wa bụkwa oswi-okfu.
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 “Ọ sụru:
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Okfu l'ẹphe kpọ-chiwaru
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 Pọlu asụ ẹphe: “Iphe unu a-maru bụ l'ozi-ọma ndzọta ono, Nchileke kweru ụkwa iya ono b'o ziwaru t'e ezia ndu ẹ-ta bụdu ndu Ju. E zia ya ẹphe; ẹphe anatawa iya.” Ono kwa olu Pọlu.
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 Yo kfuebe ẹge ono; ndu Ju ono atụlahaa ẹgo l'ime onwẹphe; wụkashihu.
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pọlu ajịta ụlo buru; akfụ ụgwo iya. Yo bua l'ẹke ono afa labụ; l'anatajẹ iphe bụ onye byaru iya ajịji.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Yoo kfu ẹge Nchileke shi ekoshi l'ọo yẹbe Nchileke bụ eze; l'ezikwaphu iphemiphe ọbule lẹ kẹ Nnajiufu, bụ Jisọsu Kuráyisutu. Yọo sa iya ẹge dụ iya mma; tọo tsụ egvu; to nwe onye akpọshije iya ẹya nụ.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.