Atos 15

Bayịburu Ikwo (IQW) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 O nweru ndu shi lẹ Judíya bya awata ozi ụnwunna ono: “L'ọ -bụdu l'ẹphe buru útsù ẹge ekemu Mósisu kfuru; b'ẹ to nwekwa l'a dzọfuta ẹphe.”
1 Alguns homens foram da região da Judeia para a cidade de Antioquia e começaram a ensinar aos irmãos que eles não poderiam ser salvos se não fossem circuncidados , como manda a Lei de Moisés.
2 Ẹphe lẹ Pọlu phẹ atụkfuru ntụtego. Pọlu yẹle Bánabasu abalahaa; sụ l'iphe, ẹphe ekfu bụ ẹjo-ire. A nọnyaa; a bya achịa idzu sụ lẹ Pọlu; mẹ Bánabasu; mẹ ndu kẹ Kuráyisutu, haru nọdu lẹ Ántiyọku e-je Jerúsalemu je ekfuru ndu ishi-ozi; mẹ ndu e meru ọgurenya chọchi iphe ono, ada nụ ono.
2 Paulo e Barnabé não concordaram e tiveram uma discussão muito forte com eles a respeito disso. Aí foi resolvido que Paulo e Barnabé e mais alguns irmãos fossem para Jerusalém, a fim de estudar esse assunto com os apóstolos e os presbíteros da igreja.
3 Ya ndono; ndu chọchi abyanụ bya ezi ẹphe; ẹphe ejeshia. L'ẹphe shi eje bẹ ẹphe shiru Finíshiya; lụfuta Samériya jeshia. Ẹphe ekfukashi iya l'ẹkemeke ọbule ẹge ndu ẹ-ta bụdu ndu Ju shi ghakọbe bya ekwetawa l'ọo Jisọsu bụ Nnajiufu. Ozi ono atsọkota ụnwunna ẹna nshinu.
3 Então a igreja de Antioquia mandou que eles fossem. Eles passaram pelas regiões da Fenícia e da Samaria, contando como os não judeus estavam se convertendo a Deus. E todos os irmãos ficaram muito alegres com essa notícia.
4 Pọlu phẹ erua Jerúsalemu; ndu chọchi; mẹ ndu ishi-ozi; mẹ ndu e meru ọgurenya chọchi akfụbe ọswa natakpọo ẹphe ọgbodo anata. Ẹphe abya akọkotaru ẹphe iphe, Nchileke gude ẹphe mee.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros e lhes contaram tudo o que Deus havia feito por meio deles.
5 Ndu bụ ndu ọkpa Fárisii, haru bụwaru ndu kẹ Kuráyisutu teke ono egbeshi; sụ: “Lẹ ndu ono, ẹ-ta bụdu ndu Ju ono bufutajekwaphu útsù; e zia ẹphe l'ẹphe mefutajekwaphu ekemu, Mósisu tụru.”
5 Mas alguns membros do partido dos fariseus que também haviam crido se levantaram e disseram: — Os não judeus têm de ser circuncidados e têm de obedecer à Lei de Moisés.
6 Ndu ishi-ozi; mẹ ndu e meru ọgurenya chọchi abya edzukobe t'e kfua okfu ono.
6 Então os apóstolos e os presbíteros se reuniram para estudar o assunto.
7 E kfunyakpele iya phụ; tụkashinyaa ya; Pyita egbeshi; sụ ẹphe: “Ụnwunna iya; ?ọ kwa l'unu marua lẹ teke tewaru ẹnya bẹ Nchileke fọtajeru iya tẹ ya je ezia ndu ẹ-ta bụdu ndu Ju ozi-ọma ono t'ẹphe nụa; kweta l'ọo Jisọsu bụ Nnajiufu ẹphe.
7 Depois de muita discussão, Pedro se levantou e disse: — Meus irmãos, vocês sabem que há muito tempo Deus me escolheu entre vocês para anunciar o
8 Nchileke, bụ iya maru ọkpoma madzụ koshiru ayi lẹ ya nataru ẹphe; okfu l'ọ nụru ẹphe Ume-dụ-Nsọ ẹge ọ nụru ayịbedua.
8 E Deus, que conhece o coração de todos, mostrou que aceita os não judeus, pois deu o Espírito Santo também a eles, assim como tinha dado a nós.
9 Ọ bụ iphe ayi bụ bẹ ẹphe bụkwaphu l'ifu Nchileke. Ishi iya abụru l'ọ safụwaru ẹphe iphe dụ ẹji, ẹphe meru; okfu l'ẹphe wotawaru onwẹphe ye iya l'ẹka.
9 Deus não fez nenhuma diferença entre nós e eles; ele perdoou os pecados deles porque eles creram.
10 Nta-a; ?bụ ngụnu meru iphe unu eme t'unu data Nchileke; sụ l'ọo t'ẹphe meje iphe ekemu kfuru. Ome ẹge ono bụkwa ivu ẹra bẹ unu ebo ẹphe; mbụ ivu ẹra, ayi ẹ-ta dụdu ike vughee; ọphu nna ayi oche phẹ ta dụkwaphu ike vughee ya.
10 Então por que é que vocês estão querendo pôr Deus à prova, colocando uma carga nas costas dos que agora estão crendo? E essa carga nem nós nem os nossos antepassados pudemos carregar.
11 Wawakwa-o! Ayi kwetaru lẹ Nnajiufu ayi, bụ Jisọsu e-gude k'eze-iphe-ọma iya dzọfuta ayi. Yọ bụkwaruphu ẹge ọo-dzọ ẹphe ndono.”
11 Pelo contrário, por meio da graça do Senhor Jesus, nós, judeus, cremos e somos salvos do mesmo modo que os não judeus.
12 Igwe ọha ono adaa rịgbidingu; ngabẹ nchị. Pọlu yẹle Bánabasu akọlahaa iphe-ọphulenya; mẹ iphe-ọhubama, dụgbaa biribiri, Nchileke gude ẹphe meshiaru ndu ẹ-ta bụdu ndu Ju.
12 Então todos os que estavam ali ficaram calados e escutaram Barnabé e Paulo contarem todos os milagres e maravilhas que Deus tinha feito por meio deles entre os não judeus.
13 Ẹphe akọebe l'iya phụ; Jémusu egbeshi; sụ ẹphe: “Ụnwunna iya; unu ngabẹkwa nchị l'iphe-a, ya abya ekfukfu-wa.
13 Quando eles terminaram de falar, Tiago disse: — Meus irmãos, escutem!
14 Lẹ Sáyịmonu Pyita kọwaru ayi ẹge Nchileke meru teke o beberu fọtalahaa ndu ẹ-ta bụdu ndu Ju t'ẹphe bụru ndu nk'iya.
14 Simão acabou de explicar como Deus primeiro mostrou o seu cuidado pelos não judeus, escolhendo do meio deles um povo que seria dele.
15 Iphe ndu nkfuchiru Nchileke kfuru yẹle okfu Pyita ono eje adakọta; bụleruphu iphe lanụ; bụ iya bụ ẹge e deru iya l'ẹkwo okfu Nchileke:
15 As palavras dos profetas estão bem de acordo com isso, pois as Escrituras Sagradas dizem:
16 “Lẹ Nnajiufu sụru:
16 “Depois disso eu voltarei — diz o Senhor — e construirei de novo o reino de Davi, que é como uma casa que caiu. Juntarei de novo os pedaços dela e tornarei a levantá-la.
17 k'ọphu ndu ọphu wafụru nụ
17 Assim todas as outras pessoas, todos os outros povos que eu chamei para serem meus, vão procurar conhecer o Senhor. Assim diz o Senhor,
18 a mahawaru iphe ono l'ọ ha teke teru etete.’
18 que anunciou essas coisas desde os tempos antigos.”
19 “Ọo ya bụ l'ọnu, yẹbe Jémusu eye bụ t'ayi be ejekwa ome iphe a-tsụ ndu ẹ-ta bụdu ndu Ju, abya otso Nchileke l'ẹhu; kẹ t'ayi sụ t'ẹphe tụkoje iphe ekemu kfuru mekotaje.
19 E Tiago continuou: — A minha opinião é esta: eu acho que não devemos atrapalhar os não judeus que estão se convertendo a Deus.
20 T'ayi gbe dechia ẹkwo nụ ẹphe t'ẹphe be erijekwa iphe a gwaru nte; kẹ l'e merushiru iya emerushi; ọphu tọ dụkwa onye yẹle onye ẹ tọo lụdu alụlu a-zẹ azẹe-nwoke-yẹe-nwanyi. Ẹphe ta atajẹ anụ, a swị-gburu aswị-gbu. Ẹphe t'erije mee iphe.
20 Penso que devemos escrever a eles uma carta, dizendo que não comam a carne de animais que foram oferecidos em sacrifício aos ídolos, que não pratiquem imoralidade sexual, que não comam a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado e que não comam sangue.
21 L'ekemu Mósisu b'e shiwa teke teru ẹnya gụta l'ụlo-ndzuko. Ẹ to nwedu mbọku ọtu-ume, sweru esweswe, ẹ ta agụru iya. Ẹge ono b'aanọduje ara iya arara lẹ mkpụkpu lẹ mkpụkpu.”
21 Pois, desde os tempos antigos, a Lei de Moisés tem sido lida todos os sábados nas sinagogas , e as suas palavras são anunciadas em todas as cidades.
22 Ya ndono; ndu ishi-ozi; mẹ ndu e meru ọgurenya chọchi; mẹkpo ndu chọchi l'ophu abya achịa idzu; haru madzụ fọta yeru Pọlu yẹle Bánabasu t'ẹphe je Ántiyọku. Ndu ẹphe fọtaru bụ: Júdasu, eekuje Basábasu; mẹ Sáyilasu. Ụmadzu ẹbo ono tụko yịru lẹ ndu ishi lẹ chọchi.
22 Então os apóstolos e os presbíteros , com o apoio de toda a igreja, resolveram escolher entre eles alguns homens e mandá-los para Antioquia com Paulo e Barnabé. Os escolhidos foram Judas, chamado Barsabás, e Silas. Esses dois homens eram muito respeitados pelos membros da igreja.
23 A bya edee ẹkwo nụ ẹphe. Iphe, e deru bụ:
23 E mandaram por eles a seguinte carta: “Nós, os apóstolos e os presbíteros, irmãos de vocês, mandamos saudações aos nossos irmãos não judeus que vivem em Antioquia e na
24 Ayi nụru l'o nweru ndu shi l'ọgbo ayi-wa bya egude okfu-ọnu agbaghashi unu obu t'ẹhu be egvuru unu egvuru. Ẹ to nwekwa ayi, onye ziru ẹphe t'ẹphe bya ome ẹge ono.
24 “Soubemos que alguns do nosso grupo foram até aí e disseram coisas que criaram problemas para vocês. Porém não foi com a nossa autorização que eles fizeram isso.
25 Ọ bụ iya meru iphe ayi gude obu lanụ chịa idzu; sụ l'ayi a-fọta madzụ; zi t'ẹphe byakfuta unu. Ndu ẹphe lẹ ndu ono, a fọtaru ono a-yị bụ Bánabasu yẹle Pọlu, bụkwanu ndu ẹgiri ọnya ayi phẹ.
25 Portanto, nós todos resolvemos, sem nenhum voto contra, escolher alguns homens e mandá-los a vocês. Eles vão com os nossos queridos irmãos Barnabé e Paulo,
26 Bánabasu yẹle Pọlu bụ ndu ono, tụwaru ndzụ ẹphe l'okfu ẹhu Nnajiufu, bụ Jisọsu Kuráyisutu ono.
26 que têm arriscado a sua vida a serviço do nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Ayi yeru Júdasu yẹle Sáyilasu t'ẹphe bya l'onwẹphe; gudewaru ọnu kfuaru unu iphe-a, ayi deru edede-wa.
27 Estamos enviando, então, Judas e Silas para falarem pessoalmente com vocês sobre estas coisas que estamos escrevendo.
28 Lẹ Ume-dụ-Nsọ bẹ koshiwaru iya ayi t'ayi be ebohe unu ivu ọdo; gbahalẹphu ishi okfu-a, bụ iya bụ:
28 Porque o Espírito Santo e nós mesmos resolvemos não pôr nenhuma carga sobre vocês, a não ser estas proibições que são, de fato, necessárias:
29 T'unu be erijekwa iphe, a gwaru nte; ọphu unu 'erijekwa mee iphe; unu ta atajẹ anụ, a swị-gburu aswị-gbu; too nwe onye e-jekfuje nwanyi, ẹ ta bụdu nyee ya. Unu -mewa iya ẹge ono; bẹ ọo-dụru unu lẹ mma. Unu buru kẹ nta-a.”
29 não comam a carne de nenhum animal que tenha sido oferecido em sacrifício aos ídolos; não comam o sangue nem a carne de nenhum animal que tenha sido estrangulado; e não pratiquem imoralidade sexual. Vocês agirão muito bem se não fizerem essas coisas. Saúde a todos!”
30 A sụ ndu ono, e ziru ozi ono t'ẹphe jeshia. Ẹphe atụgbua; bya erua Ántiyọku; bya achịkobe ndu chọchi ono l'ẹkalanu; woru ẹkwo ono nụ ẹphe.
30 Então mandaram que os quatro partissem, e eles foram para Antioquia. Lá reuniram os cristãos e entregaram a carta.
31 Ẹphe agụtsulephu ẹkwo ono; ẹhu atsọshilahaa ẹphe ẹna k'ozi ono, meru t'ẹphe zụa ume ono.
31 Quando estes a leram, ficaram muito alegres com as palavras de ânimo que havia nela.
32 Júdasu; mẹ Sáyilasu, bụtsukwaaphu ndu nkfuchiru Nchileke l'onwẹphe abya ekfuaru ụnwunna ono okfu; nọo anọno; adụ ẹphe ike t'obu shihu ẹphe ike; emekwaphu tẹ ekwekwe, ẹphe kweru kẹ Kuráyisutu kafụa oshihu ike.
32 Judas e Silas, que eram profetas , falaram muito com os irmãos, dando-lhes assim ânimo e força.
33 — ausente —
33 Eles passaram algum tempo ali, e depois os irmãos, fazendo votos de boa viagem, os mandaram de volta para aqueles que os tinham enviado.
34 — ausente —
34 [Porém Silas achou melhor ficar ali.]
35 Pọlu yẹle Bánabasu eje akwaa lẹ Ántiyọku; l'ezi okfu Nnajiufu; ara iya arara; ẹphe lẹ ndu ọdo.
35 Mas Paulo e Barnabé ficaram algum tempo em Antioquia. Eles e muitos outros cristãos ensinavam e anunciavam a palavra do Senhor. A segunda viagem missionária de Paulo
36 Yo be ujiku lanụ; Pọlu asụ Bánabasu: “T'ẹphe laphu azụ l'iphe bụ mkpụkpu ono, ẹphe mewaru t'a nụa okfu Nnajiufu ono; je agbaphetsua ụnwunna ono; shi ẹge ono makwanụru ẹge ẹphe eme ala.”
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: — Vamos voltar e visitar os irmãos em todas as cidades onde já anunciamos a palavra do Senhor. Vamos ver se eles estão bem.
37 Bánabasu asụ t'ẹphe duta Jọnu Maku t'ẹphe l'iya yịru.
37 Barnabé queria levar João Marcos.
38 Pọlu asụ l'ọ ka mma t'ẹphe be edutahe onye ono, gbalarụnu l'ẹphe nọ lẹ Pamfíliya ẹphe l'iya; t'o tsohe ẹphe jefu ozi ono.
38 Porém Paulo não queria, pois Marcos não tinha ficado com eles até o fim da primeira viagem missionária, mas os havia deixado na província da Panfília.
39 Ẹphe atụta-be iya ẹgo; k'ọphu a nọnyaaru; ẹphe aswịkahu; shia iche iche. Bánabasu eduta Maku jeshia Sáyipurọsu.
39 Por isso eles tiveram uma discussão tão forte, que se separaram. Barnabé levou João Marcos consigo e embarcou para a ilha de Chipre,
40 Pọlu eduta Sáyilasu tụgbua. Ụnwunna eworu ẹphe ye l'ẹka Nchileke tẹ Nchileke mejeru ẹphe eze-iphe-ọma.
40 enquanto que Paulo escolheu Silas e seguiu viagem, depois que os irmãos o entregaram aos cuidados do Senhor.
41 Pọlu ejekota Siríya; mẹ Silísiya; l'eme t'obu shihu ndu chọchi, nọgbaa l'ibyiya ono ike. Ụzo, Pọlu shiru l'ije iya k'ẹbo|src="IZIik Paul2-BW.ai" size="span" loc="ACT 15:36—18:22" ref="Ndu 15:36—18:22"
41 E Paulo atravessou a província da Síria e a região da Cilícia, dando força às igrejas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.