2 Samuel 14
Bayịburu Ikwo (IQW) vs NTLH
1 Ya ndono; Jóabu Zeruya abya amaru l'obu Abusolomu bẹ emeshi eze ike.
1 Joabe, cuja mãe era Zeruia, soube que o rei Davi estava sentindo muita saudade de Absalão.
2 Yọ bya eye madzụ t'o je Tékowa je ekuaru iya nwanyi mmamiphe l'ẹke ono; sụ iya: T'o meje l'ọ bụ onye nọ l'aphụ. T'o yee uwe onye nọ l'aphụ; haa ọji manụ mbeleke. T'oo mejelephu l'ọ bụ nwanyi, shi teke teru ẹnya nọduta l'aphụ onye nwụhuru anwụhu.
2 Então mandou buscar uma mulher esperta que morava na cidade de Tecoa e disse: — Finja que está de luto. Vista as suas roupas de luto e não penteie os cabelos. Faça de conta que você já está de luto há bastante tempo.
3 T'o jekfu eze je ekfuaru iya ẹge ono. Tọ dụ iya; Jóabu abya eworu okfu ye iya l'ọnu.
3 Então vá falar com o rei e diga a ele o que eu vou dizer a você. Aí Joabe disse o que ela devia falar.
4 Nwanyi Tékowa ono abya ejekfu eze tẹ ya kfuru yeru iya; rua bya ebyishi ikpere; kpube ifu l'alị gude kwabẹ iya ugvu; bya asụ eze: “Nggụbe eze; byiko yenuru iya ẹka!”
4 A mulher foi até o lugar onde o rei estava, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão em sinal de respeito e disse: — Por favor, me ajude, ó rei!
5 Eze ajị iya: “?Nanụ ẹge ọ dụ?”
5 — O que é que você quer? — perguntou ele. Ela respondeu: — O meu marido morreu; eu sou uma pobre viúva.
6 Yọ bụru ụnwegirima unwoke labụ bẹ yẹbe nwozi ngu nwanyi mụtaru. Yo be ujiku lanụ; ẹphe ẹbo awata ọgu l'ẹgbudu; to nwe onye nọ l'ẹke ono; k'ọphu ee-gbo ẹphe. Onye lanụ echitsua ibe iya; woru iya chigbua.
6 Senhor, eu tinha dois filhos. Um dia eles brigaram no campo. Não havia ninguém para apartar a briga, e um deles matou o outro.
7 Ya ndono; ndibe ayi l'ẹphe ha awụ-lihu ripyabe yẹbe nwozi ngu nwanyi; sụ tẹ ya kpụfutafuaru ẹphe onye ọphu chigburu nwunne iya kẹ nwoke phụ t'ẹphe gbua gude gwata ụgwo ọchi iya; shi ẹge ono nafụ iya òkè, gbaru iya nụ l'iphe nna iya. Ẹphe eme t'ẹphe menyia nwa akpụru icheku-ọku lanụ ono, ya tọgboru ono; shi ẹge ono mee t'ẹpha nji iya; mẹ awa iya chịhu.”
7 E agora todos os meus parentes ficaram contra mim. Estão exigindo que eu entregue a eles o meu filho porque querem matá-lo, pois ele matou o seu irmão. Se fizerem isso, eu ficarei sem nenhum filho. Eles vão destruir a minha última esperança e vão deixar o meu marido sem nenhum filho para manter vivo o seu nome.
8 Eze asụ nwanyi ono: “Tụgbua lashia; tẹ ya bya atụru ekemu nụ ẹphe l'okfu ẹhu ngu.”
8 Davi respondeu: — Volte para casa, que eu cuidarei deste assunto.
9 Nwanyi Tékowa ono asụ iya: “Nggụbe eze, bụ onye nwe mu nụ; t'iphe, dụ ẹji, a-lụfuta iya nụ tukokwaru iya l'ishi; mẹ l'ishi ọnu-ụlo nna iya. Tẹ ikpe ba anmakwa eze yẹle aba-eze iya.”
9 — Senhor, — disse ela — eu e a minha família aceitaremos a culpa por qualquer coisa que o senhor fizer. O senhor e a sua família ficarão inocentes.
10 Eze asụ iya: “O -nwekpooru onye jeru ngu ekfuru; duta iya byakfuta iya; onye ọbu aparu ngu haa.”
10 Então o rei disse: — Se alguém ameaçar você, traga-o aqui, e ele nunca mais a incomodará.
11 Nwanyi ono asụ iya: “Byiko; tẹ nggụbe eze kpọ-kunua Ojejoje, bụ Nchileke ngu; k'ọphu onye ọ nọ l'ẹka; mbụ ọgwata ụgwo ọchi ono a-ha ogbu nwatibe iya kẹ nwoke ono.”
11 — Senhor, — disse ela — por favor, ore ao Senhor , seu Deus, para que os meus parentes que planejam vingar a morte do meu filho não cometam um crime maior ainda, matando o meu outro filho. Davi disse: — Eu juro pelo
12 Nwanyi ono asụ iya: “Tẹ yẹbe nwozi ngu nwanyi kfufunua akpụru okfu lanụ yeru nggụbe eze, bụ onye nwe mu nụ.”
12 — Senhor, — disse a mulher — deixe-me dizer somente mais uma coisa. — Está bem! — respondeu ele.
13 Nwanyi ono asụ iya: “?Bụ ngụnu meru iphe nggụbe eze pataru egbe iphe ọwaa kpube ndibe Nchileke? ?T'ọ bụdu ikpe bẹ nggụbe eze anma onwongu l'iphe ono, iikfu nta-a ono; kẹle nwatibe ngu phụ, a chịfuru achịfu phụ bẹ nggụbe eze te kwedu t'ọ lata.
13 — Por que o senhor fez uma coisa tão errada com o povo de Deus? — perguntou ela. — Ó rei, o senhor não deixou que o seu filho voltasse do estrangeiro; assim, com o que acabou de dizer, condenou a si mesmo.
14 Ayi l'ayi ha nwụhufutaje anwụhu. Ayi dụ l'ọ bụ mini, wụshihuru l'alị, ẹ-te nwehedu ẹge ee-shi kukobe iya l'iphe ọdo. Ẹ to nwekwa onye Nchileke gụfuru t'ẹ b'ọ nwụhushi. Iphe, oomejechia bụ l'ọochoje ụzo, ee-shi t'onye a chịfuru achịfu laphuta azụ lakfuta iya.
14 Todos nós morreremos; somos como a água derramada no chão, que não pode ser juntada de novo. Mesmo Deus não traz os mortos de volta à vida, mas o rei pode dar um jeito de trazer um homem de volta do estrangeiro.
15 Ya byawaru tẹ ya kfuaru iya nggụbe eze, bụ onye nwe mu nụ; kẹ lẹ ndiphe mewaru egvu ye iya l'ẹhu. Yẹbe nwozi ngu nwanyi arịa lẹ ya e-kfuru yeru nggụbe eze; kẹ l'o nweru ẹge ọo-dụ; nggu emee iphe, nwozi ngu arọ ngu t'i mee.
15 Ó rei, eu vim falar com o senhor agora porque o povo me ameaçou. Aí eu pensei: “Vou falar com o rei, pois tenho a esperança de que ele atenda o meu pedido.”
16 Mbụ lẹ nggụbe eze a-nụa okfu iya; nafụta yẹbe nwozi ngu l'ẹka nwoke ono, achọ ụzo, oo-shi gbua yẹle nwa iya; nafụ ayi òkè-iphe ono, Nchileke nụru ẹphe ono.
16 Pensei que o senhor me atenderia e me salvaria daquele que está tentando matar o meu filho e a mim e que quer nos tirar da terra que Deus deu ao seu povo.
17 Nta-a bẹ yẹbe nwozi ngu nwanyi ekfu; sụ: ‘Byiko; tẹ okfu nggụbe eze, bụ onye nwe mu nụ mekwaa tẹ meji nmakfuru iya anmakfuru; kẹle nggụbe eze, bụ onye nwe mu nụ dụ l'ọ bụ ojozi Nchileke, amajẹru iphe, dụ mma mẹ iphe, dụ ẹji. Tẹ Ojejoje, bụ Nchileke ngu swikwaru ngu eswiru.’ ”
17 Eu, a sua criada, também pensei que a sua promessa me salvaria, pois o rei é como o anjo de Deus e sabe tudo. Que o Senhor , nosso Deus, esteja com o senhor!
18 Ya ndono; eze abya ajị nwanyi ono; sụ iya: “Be ed omikwaru iya iphe-a, ya eme tẹ ya jịa ngu-a edomi.”
18 — Eu vou lhe fazer uma pergunta — respondeu o rei, — e você vai me dizer toda a verdade. — Pergunte o que quiser, senhor! — respondeu ela.
19 Eze abya ajị iya: “Ẹka Jóabu; ?ọ dụ l'iphemiphe ọbule-a, iikfu-a tọo?”
19 — Foi Joabe que pôs você nisto, não foi? — perguntou o rei. Ela respondeu: — Digo, por tudo o que é sagrado, que não há jeito de escapar da sua pergunta. Sim, foi o seu oficial Joabe quem me disse o que fazer e o que falar.
20 Ọ bụ nwozi ngu, bụ Jóabu bẹ meru iphemiphe ọbule ono; k'ọphu ọo-gbanwe iphe-a, l'eme nta-wa. Nggụbe onye nwe mu nụ bẹ manụru mmamiphe l'ọbu ojozi Nchileke; k'ọphu bụ l'ị makọtaru iphe, bụ iphe, eme lẹ mgboko-a.”
20 Ele fez isso para resolver este caso. O senhor é sábio como o anjo de Deus e sabe tudo o que acontece.
21 Ya ndono; eze asụ Jóabu: “Ọ dụ mma. Ya e-me-e iphe ono. Tụgbua je edulata nwokorọbya ono; mbụ Abusolomu.”
21 Mais tarde o rei disse a Joabe: — Eu resolvi fazer o que você quer. Vá e traga de volta o jovem Absalão.
22 Jóabu ebyishi ikpere; kpube ifu l'alị gude kwabẹ iya ugvu; bya etua eze ẹpha. Yọ sụ: “Ntanụ-a bẹ yẹbe nwozi ngu maretaru lẹ ya nọ nggụbe eze, bụ onye nwe mu nụ l'obu; kẹ l'i meru iya iphe, ya rọru ngu t'i meeru iya.”
22 Então Joabe se jogou no chão em frente de Davi em sinal de respeito e disse: — Deus o abençoe, ó rei! Agora eu sei que o senhor está satisfeito comigo, pois atendeu o pedido que eu, o seu criado, fiz.
23 Tọ dụ iya bụ; Jóabu atụgbua jeshia Geshu je eduphuta Abusolomu azụ lẹ Jerúsalemu.
23 Então Joabe levantou-se, foi à cidade de Gesur e trouxe Absalão de volta para Jerusalém.
24 Obenu l'eze sụkwanuru t'o jelekwaphu je eburu l'ụlo nk'iya; t'ẹ b'o gudehekwa ẹnya iya phụ iya ọdo. Ya ndono; Abusolomu eje eburu l'ụlo nk'iya; too gudejehe ẹnya iya phụ eze.
24 No entanto, o rei deu ordem para Absalão não morar no palácio. — Eu não quero vê-lo! — disse ele. Aí Absalão foi morar na sua própria casa e não apareceu mais diante do rei.
25 L'alị Ízurẹlu gbaa mgburumgburu b'ẹ to nwedu nwoke ọdo, a jaberu ajaja kẹ mma iya l'ọ bụ Abusolomu. Tsube l'ishi jeye l'ọbechere-ọkpa iya; b'ẹ to nwedu ẹke o nweru ntụpo.
25 Em Israel não havia ninguém tão famoso por sua beleza como Absalão. Ele era perfeito da cabeça aos pés.
26 Ẹgbushi, nọ iya l'ishi shi evuje; dụ ogologo; dụ jịkfujikfu. Yo shi akpụje iya ugbo lanụ l'afa teke okpoko-ẹgbushi iya hawa nshinu ẹge ono. Ọ -kpụ-gee ya; yo wota iya tụa; t'ọ maru ẹge ọonyita-be ẹra. Ẹra ẹgbushi iya shi eruje ụkporo shẹkelu iri m'e -gude iphe, eze egudeje atụ ẹra iphe tụa ya.
26 Tinha muito cabelo, que ele cortava uma vez por ano, quando ficava muito comprido e pesado. A sua cabeleira pesava mais de dois quilos, de acordo com a medida real de pesos.
27 Iphe a mụtaru Abusolomu; bụ ụnwegirima unwoke ẹto; mẹ nwata nwanyi lanụ. Ẹpha nwata iya kẹ nwanyi ono bụ Táma. Táma ono amashi mma ike.
27 Ele tinha três filhos e uma filha chamada Tamar, que era muito bonita.
28 Abusolomu ebua lẹ Jerúsalemu afa labụ; ọ bụ l'ẹ to gudebua ẹnya iya phụ eze ifu.
28 Absalão morou dois anos em Jerusalém sem ver o rei.
29 Abusolomu ezia tẹ Jóabu bya tẹ ya zi iya kẹ eze. Jóabu te kwe abyabya. Yọ bya ezia ya k'ugbo ẹbo; yọ jịkakwaphu abyabya.
29 Então mandou buscar Joabe para lhe pedir que fosse falar com o rei em favor dele. Mas Joabe não quis ir. Aí ele mandou buscá-lo de novo, mas Joabe recusou novamente.
30 Yo kwe teke ono bya ezi ndu ozi iya; sụ ẹphe: “Unu lenu; l'ẹgu, Jóabu kọru balị bẹ nọ-nyabe nke iya. Unu je atụa ya ọku.” Ndu ozi iya atụgbua je eworu ọku tụa ya.
30 Então Absalão disse aos empregados: — Olhem! O campo de Joabe é pegado ao meu, e nele há uma plantação de Então eles foram e puseram fogo no campo de Joabe.
31 Jóabu atụgbua jekfube Abusolomu lẹ nk'iya; je asụ iya: “?Nanụ ẹge ọ dụ b'i yeru ndu ozi ngu; ẹphe eje atụa ọku l'ẹgu iya?”
31 Aí Joabe foi à casa de Absalão e perguntou: — Por que os seus empregados puseram fogo no meu campo?
32 Abusolomu asụ Jóabu: “Lẹ ya ziru t'e zia ngu t'ị bya tẹ ya zia ngu t'i jekfu eze je ajị iya: ‘?Iphe, meru iphe, ya shi Geshu latashia? O gege akaru iya mma lẹ ya nọ-kwadu l'ẹke ono.’ Ọo ya bụ t'i mee tẹ ya phụ eze. Ọ -bụru l'o nweru iphe, dụ ẹji, ya meru; t'o gbua ya rụ egbugbu.”
32 Absalão respondeu: — Eu mandei chamar você. Quero que você vá dizer ao rei Davi o seguinte: “Afinal de contas, por que foi que eu voltei de Gesur? Seria melhor ter ficado lá.” E Absalão continuou: — Eu quero falar com o rei. Se sou culpado, que ele mande me matar.
33 Ya ndono; Jóabu atụgbua je ekfuru eze iphe ono. Eze abya ekua Abusolomu. Yọ byaruta; bya ebyishi ikpere; kpuberu eze ifu l'alị. Eze abya etsutsua Abusolomu ọnu.
33 Então Joabe foi conversar com o rei. Aí o rei mandou buscar Absalão, e este veio, ajoelhou-se e encostou o rosto no chão diante dele. E o rei o beijou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.