2 Samuel 13

Bayịburu Ikwo (IQW) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nwatibe Dévidi; mbụ Abusolomu nweru nwunne iya nwanyi, aza Táma. Táma amashi mma ike. A nọnyaa; nwatibe Dévidi kẹ nwoke, aza Amụnonu abya eyeru Táma obu.
1 Ora, Absalão, filho de Davi, tinha uma irmã formosa, cujo nome era Tamar; e sucedeu depois de algum tempo que Amnom, filho de Davi enamorou-se dela.
2 Ẹhu abọhu Amụnonu l'okfu ẹhu nwanna iya ono; mbụ Táma; k'ọphu bụ l'iphe-ememe guderu iya. Iphe, kpọru Amụnonu abụru ẹge oo-shi tẹ yẹle Táma zẹe; kẹle Táma bẹ nwoke ta achịkahubua ọkpa.
2 E angustiou-se Amnom, até adoecer, por amar, sua irmã; pois era virgem, e parecia impossível a Amnom fazer coisa alguma com ela.
3 Amụnonu bẹ nweru ọnya iya, aza Jonadabu Shimeya. Jonadadu bụ nwa nwunne Dévidi; bụru onye ẹregede.
3 Tinha, porém, Amnom um amigo, cujo nome era Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi; e era Jonadabe homem mui sagaz.
4 Yọ bya ajị Amụnonu: “?Bụ ngụnu kparu iphe ọ bụ nggụbe nwatibe eze abụje: o -rua l'ụtsu mbọku-mbọku; nggu anwụpyashihu ẹge-a? Kanụru iya iphe ọbu.”
4 Este lhe perguntou: Por que tu de dia para dia tanto emagreces, ó filho do rei? não mo dirás a mim? Então lhe respondeu Amnom: Amo a Tamar, irmã de Absalão, meu irmão.
5 Jonadabu asụ iya: “Je azẹru l'oshi-azẹe ngu; meje l'ẹhu ta dụdu ngu mma. Nna ngu -bya lẹ ngu phụ ajịji; nggu asụ iya l'ịiro iya t'ọ haa nwanna ngu; mbụ Táma t'ọ bya anụ ngu nri. T'ọ nọdu l'ẹke iile iya ẹnya; mee nri ọbu; gude ẹka iya nụa ngu iya.”
5 Tornou-lhe Jonadabe: Deita-te na tua cama, e finge-te doente; e quando teu pai te vier visitar, dize-lhe: Peço-te que minha irmã Tamar venha dar-me de comer, preparando a comida diante dos meus olhos, para que eu veja e coma da sua mão.
6 Amụnonu ekwe je azẹru l'ọbu onye ẹhu ẹ-ta dụdu mma.
6 Deitou-se, pois, Amnom, e fingiu-se doente. Vindo o rei visitá-lo, disse-lhe Amnom: Peço-te que minha irmã Tamar venha e prepare dois bolos diante dos meus olhos, para que eu coma da sua mão.
7 Tọ dụ iya bụ; Dévidi ezia t'e je l'ufu je ezia Táma; t'o je l'ụlo nwanna iya; mbụ Amụnonu je emee nri; nụ iya t'o ria.
7 Mandou, então, Davi a casa, a dizer a Tamar: Vai a casa de Amnom, teu irmão, e faze-lhe alguma comida.
8 Táma atụgbua jeshia l'ụlo nwanna iya; mbụ Amụnonu. Yo rua; Amụnonu azẹwa azẹe. Táma abya ekpota ntụ iphe, eegudeje eme akara bya agwọkobe iya; bya eshi iya ghee akara.
8 Foi, pois, Tamar a casa de Amnom, seu irmão; e ele estava deitado. Ela tomou massa e, amassando-a, fez bolos e os cozeu diante dos seus olhos.
9 Yọ bya achịru akara ono ye l'efere woru nụ iya. Amụnonu ajịka iya atata; sụ iya t'ọ chịshia iphe, bụ ndu, nọ l'ẹke ono t'ẹphe gbeshi! Ẹphe alụfukota.
9 E tomou a panela, e os tirou diante dele; porém ele recusou comer. E disse Amnom: Fazei retirar a todos da minha presença. E todos se retiraram dele.
10 Amụnonu asụ Táma: “T'o wobata nri ọbu l'ime mkpura; yo gude ẹka iya nụje iya ẹya tẹ ya ria.” Ya ndono; Táma apata akara ono, o gheru ono wojeru nwanna iya; mbụ Amụnonu l'ime mkpura iya.
10 Então disse Amnom a Tamar: Traze a comida a câmara, para que eu coma da tua mão. E Tamar, tomando os bolos que fizera, levou-os à câmara, ao seu irmão Amnom.
11 Táma ewolilephu nri ono nụ iya t'o ria; Amụnonu azụpyabe iya; sụ iya: “Bya tẹ nggu l'iya zẹe; nwanna iya.”
11 Quando lhos chegou, para que ele comesse, Amnom pegou dela, e disse-lhe: Vem, deita-te comigo, minha irmã.
12 Táma asụ iya: “Wawakwa; nwanna iya! Be egudekwa iya ike! Ẹ te emejekwa ẹgbe iphe ono l'alị Ízurẹlu! Be emekwa ẹjo akpamara ọwananu.
12 Ela, porém, lhe respondeu: Não, meu irmão, não me forces, porque não se faz assim em Israel; não faças tal loucura.
13 A -bya l'ẹhu nk'iya; ?bụ awe bẹ ya a-nọdu wofu onwiya iphe-iphere iya. Tẹmanu bẹ nggụbedua l'onwongu a-dụlephu l'ọ bụ onye tso lẹ ndu ono, eme éswé l'alị Ízurẹlu ono. Byiko; kfunuru yeru eze; ẹ tọo jịkakwa t'ẹ b'ị lụ iya.”
13 Quanto a mim, para onde levaria o meu opróbrio? E tu passarias por um dos insensatos em Israel. Rogo-te, pois, que fales ao rei, porque ele não me negará a ti.
14 Yo kfua nta; kfua imo; Amụnonu ta ngarụ iya nchị. Yo gude iya k'ẹhuka raa; kẹ l'ọ ka iya ike.
14 Todavia ele não quis dar ouvidos à sua voz; antes, sendo mais forte do que ela, forçou-a e se deitou com ela.
15 E metsua; Táma abya adụ Amụnonu ashị k'ẹji. Mbụ l'ashị, ọ kpọru iya byaru bya aka obu, o shi yeru iya. Amụnonu asụ iya: “T'o gbeshi; lụfu!”
15 Depois sentiu Amnom grande aversão por ela, pois maior era a aversão que se sentiu por ela do que o amor que lhe tivera. E disse-lhe Amnom: Levanta-te, e vai-te.
16 Táma ajịka; sụ iya: “Waawa! L'achịchi ọwaa, ịichi iya tẹ ya lụfu nta-a bẹ kakwa ẹji; karia ọphu i mewaru iya.” Amụnonu ta angaru iya nchị;
16 Então ela lhe respondeu: Não há razão de me despedires; maior seria este mal do que o outro já me tens feito. Porém ele não lhe quis dar ouvidos,
17 kua onye ejeru iya ozi; sụ iya: “T'ọ kpụfuru iya nwanyi-a l'ifu; yọ guchia ibo ono; swọ-budo iya l'etezi!”
17 mas, chamando o moço que o servia, disse-lhe: Deita fora a esta mulher, e fecha a porta após ela.
18 Onye ozi iya ono abya enwufu Táma; guchibodo iya ye l'etezi swọbe iphe l'ibo ono. Táma bẹ yeru uwe-nlọkpuru, nweru ẹka ogologo; kẹ l'ọ bụ egbe uwe ono bẹ ụnwada eze ndu ọphu nwoke ta chịkahubua ọkpa eyeje.
18 Ora, trazia ela uma túnica talar; porque assim se vestiam as filhas virgens dos reis. Então o criado dele a deitou fora, e fechou a porta após ela.
19 Táma ekpota ntụ kpua onwiya l'ishi; woru uwe-nlọkpuru ono, o yeru ono gbajashịa; chịru ẹka kwẹe l'ishi; raru ẹkwa lashia.
19 Pelo que Tamar, lançando cinza sobre a cabeça, e rasgando a túnica talar que trazia, pôs as mãos sobre a cabeça, e se foi andando e clamando.
20 Nwunne iya; mbụ Abusolomu aphụa ya bya ajịa ya: “?Ọ dụ lẹ nwanna ngu; mbụ Amụnonu mebyiwaru ngu? Nọdu nwandoo nwunne mu. Nwanna ngu b'ọ bụ; be evukwaru iphe ono l'obu.” Táma eje eburu lẹ kẹ nwunne iya Abusolomu; nọdu l'ọ -bụ nwanyi, e bufuru ebufu.
20 Mas Absalão, seu irmão, lhe perguntou: Esteve Amnom, teu irmão, contigo? Ora pois, minha irmã, cala-te; é teu irmão. Não se angustie o seu coração por isto. Assim ficou Tamar, desolada, em casa de Absalão, seu irmão.
21 Eze Dévidi anụlephu iphe, meru nụ; ẹhu agbanwuhu iya ọku.
21 Quando o rei Davi ouviu todas estas coisas, muito se lhe acendeu a ira.
22 Abusolomu adahụ Amụnonu nkịchi; to kfujehe okfu eyeru iya; m'ọ bụ k'ọma; m'ọ bụ k'ẹji. Yọ kpọo Amụnonu ashị kẹ l'o guderu nwunne iya; mbụ Táma k'ẹhuka raa.
22 Absalão, porém, não falou com Amnom, nem mal nem bem, porque odiava a Amnom por ter ele forçado a Tamar, sua irmã.
23 Afa labụ eswetsua teke ndu akpụjeru Abusolomu atụru iya ẹji nọ lẹ Bálụ-Házọ l'ókè ẹphe lẹ ndu Ífuremu. Abusolomu ezia iphe bụ ụnwu eze; ndu k'unwoke t'ẹphe dzua l'ẹke ono.
23 Decorridos dois anos inteiros, tendo Absalão tosquiadores em Baal-Hazor, que está junto a Efraim, convidou todos os filhos do rei.
24 Abusolomu ejekfu eze l'onwiya je asụ iya: “Lẹ yẹbe nwozi ngu bẹ ndu akpụje atụru ẹji byakwaru ozi. Ya arọ nggụbe eze tẹ nggu lẹ ndu ozi ngu yịnuru bya.”
24 Foi, pois, Absalão ter com o rei, e disse: Eis que agora o teu servo faz a tosquia. Peço que o rei e os seus servos venham com o teu servo.
25 Eze asụ iya: “Waawa; nwa iya. L'ẹphe ta achịkodu bya; kẹ l'ẹphe a-bya abụru ivu-ẹra nọduru ngu.” Yọ rọo ya nta rọo ya imo; to kwe lẹ ya e-je. Yọ bụ-chiaru ọnu b'ọ gọru nụ iya.
25 O rei, porém, respondeu a Absalão: Não, meu filho, não vamos todos, para não te sermos pesados. Absalão instou com ele; todavia ele não quis ir, mas deu-lhe a sua benção.
26 Abusolomu abya asụ iya: “Ọ -bụru l'ẹ tịi byadụ; byiko tẹ nwanna iya; mbụ Amụnonu tsokwaru ẹphe bya!”
26 Disse-lhe Absalão: Ao menos, deixa ir conosco Amnom, meu irmão. O rei, porém, lhe perguntou: Para que iria ele contigo?
27 Abusolomu arọo ya; rọshia ike; yo kweta tẹ Amụnonu yẹ l'ụnwu eze ndu k'unwoke ndu ọphu tsoru iya je.
27 Mas como Absalão instasse com o rei, este deixou ir com ele Amnom, e os demais filhos do rei.
28 Abusolomu asụ ndu ozi iya: “T'ẹphe tọ-nwube ẹnya maru teke Amụnonu ngụwaru mẹe; yo gudewa iya. Ya -sụ unu t'unu chitsua Amụnonu; unu chigbua ya. Unu ba atsụkwa egvu. ?Tọ bụdu yẹbedua bẹ ziru iya unu tọo. T'obu shihu unu ike; unu be etekwa etete.”
28 Ora, Absalão deu ordem aos seus servos, dizendo: Tomai sentido; quando o coração de Amnom estiver alegre do vinho, e eu vos disser: Feri a Amnom; então matai-o. Não tenhais medo; não sou eu quem vo-lo ordenou? Esforçai-vos, e sede valentes.
29 Ya ndono; ndu ozi Abusolomu emee Amụnonu ẹge e ziru ẹphe. Ụnwu eze; ndu k'unwoke awụ-lihu; onyenọnu; yọ kfụ-kobe ịnya-mulu iya; gbalaa.
29 E os servos de Absalão fizeram a Amnom como Absalão lhes havia ordenado. Então todos os filhos do rei se levantaram e, montando cada um no seu mulo, fugiram.
30 Ẹphe anọdukwaduru l'esu-ụzo; ozi egbe ruwanu Dévidi nchị lẹ Abusolomu gbushikotaakwaru ụnwu eze; ndu k'unwoke l'ẹphe ha; l'ẹ to nwekwa ẹphe m'ọ bụ onye lanụ phọduru nụ.
30 Enquanto eles ainda estavam em caminho, chegou a Davi um rumor, segundo o qual se dizia: Absalão matou todos os filhos do rei; nenhum deles ficou.
31 Eze ezilihu; ye ẹka l'uwe iya lawaa ya. Yọ bya agwọshita l'alị; zẹru. Ndu ozi iya, vudonyabe iya nụ l'ẹke ono atụko uwe ẹphe lawashịkwaaphu.
31 Então o rei se levantou e, rasgando as suas vestes, lançou-se por terra; da mesma maneira todos os seus servos que lhe assistiam rasgaram as suas vestes.
32 Jonadabu Shimeya, bụ nwa nwunne Dévidi asụ eze: “Tẹ onye nwe mu nụ; ba arịkwa l'ụnwu-eze l'ẹphe ha b'e gbugewaru. Ọ kwa Amụnonu kpụu bẹ nwụhuru nụ. Ọ kwa iphe Abusolomu shihawa rịta keshinu mbọku ono, Amụnonu guderu nwunne iya nwanyi; mbụ Táma k'ẹhuka raa ono ndono.
32 Mas Jonadabe, filho de Siméia, irmão de Davi, disse-lhe: Não presuma o meu senhor que mataram todos os mancebos filhos do rei, porque só morreu Amnom; porque assim o tinha resolvido fazer Absalão, desde o dia em que ele forçou a Tamar, sua irmã.
33 Tẹ nggụbe eze, bụ onye nwe mu nụ; ba achịkwaru uche ye l'a sụru l'ụnwu-eze gvụru. Ọ kwa Amụnonu kpụu bẹ nwụhuru nụ.”
33 Não se lhe meta, pois, agora no coração ao rei meu senhor o pensar que morreram todos os filhos do rei; porque só morreu Amnom.
34 Abusolomu bụ ọwaa yehawaruru ọkpa l'ọso gbalaa-wa.
34 Absalão, porém, fugiu. E o mancebo que estava de guarda, levantando os olhos, orou, e eis que vinha muito povo pelo caminho por detrás dele, ao lado do monte.
35 Jonadabu asụ eze: “Lenu; l'ụnwu nggụbe eze alaakwa. Ọ kwa ẹge yẹbe nwozi ngu kfuru iya bụ ẹge ọ mụru.”
35 Então disse Jonadabe ao rei: Eis aí vêm os filhos do rei; conforme a palavra de teu servo, assim sucedeu.
36 Ekfuge, ookfuge l'iya phụ; ụnwegirima eze; ndu k'unwoke ono awụbata; bya atụa ụzu-ẹkwa. Eze yẹle ndu ozi iya l'ẹphe ha akwaa ẹkwa; kwashịa ya ike.
36 Acabando ele de falar, chegaram os filhos do rei e, levantando a sua voz, choraram; e também o rei e todos os seus servos choraram amargamente.
37 Abusolomu agbalaa lakfushia Talumayi Amihudu; mbụ eze ndu Geshu. Dévidi anọdu l'akwa ẹkwa nwa iya ono mbọku-mbọku.
37 Absalão, porém, fugiu, e foi ter com Talmai, filho de Amiur, rei de Gesur. E Davi pranteava a seu filho todos os dias.
38 Abusolomu agbaru laa Geshu; je anọo afa ẹto l'ẹke ono.
38 Tendo Absalão fugido para Gesur, esteve ali três anos.
39 A nọnyaa; obu Abusolomu emelahaa eze, bụ Dévidi; kẹ l'o nwewaru obu lẹ k'anwụhu Amụnonu nu.
39 Então o rei Davi sentiu saudades de Absalão, pois já se tinha consolado acerca da morte de Amnom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.