2 Crônicas 20
Bayịburu Ikwo (IQW) vs VC
1 E metsua; ndu Móabu; ndu Amọnu; mẹ ụphodu lẹ ndu Meyuni abya etso Jehoshafatu ọgu.
1 Depois disso, os moabitas e os amonitas, acompanhados dos maonitas, fizeram guerra a Josafá.
2 Yo nweru ndu bya ekfuaru Jehoshafatu: “Lẹ ndu awụ abyakwuta iya ọgu hakwa nshinu. L'ẹphe shikwa Édọmu l'azụ eze ẹnyimu azụ iya ọphu. L'ẹphe nọokwa lẹ Hazazọnu Táma, bụ iya bụ Ẹ́nu-Gedi.”
2 Vieram informar o rei: "Uma multidão enorme, vinda do outro lado do mar Morto, avança contra ti. Ei-los já em Asasontamar, isto é, Engadi.
3 Egvu abya Jehoshafatu l'ẹhu; yo kfua ya kepyaa ya akụ; lẹ ya a-chọ ifu Ojejoje. Yọ raa ya arara t'a swịa aswịswi l'alị Júda gbaa mgburumgburu.
3 Perturbado, Josafá se dispôs a recorrer ao Senhor e promulgou um jejum para todo o Judá.
4 Ndu Júda l'ẹphe ha abya edzua t'ẹphe rọo Ojejoje t'o yeru ẹphe ẹka. Ẹphe shi l'iphe, bụ edukfu Júda bya t'ẹphe rọo Ojejoje.
4 A população de Judá reuniu-se para invocar o Senhor; de todas as cidades de Judá eles acorreram para invocar o Senhor.
5 Tọ dụ iya bụ; Jehoshafatu abya evudo edzudzu ọha ndu Júda ono l'ifu; mẹ ndu Jerúsalemu ono, dzuru l'ifu ogbodufu ọphungu eze-ụlo Nchileke ono;
5 Diante do novo átrio do templo do Senhor, Josafá ergueu-se na presença da grande assembléia dos homens de Judá e de Jerusalém.
6 sụ: “Nggụbe Ojejoje, bụ Nchileke kẹ nna ayi phẹ! ?Tọ bụdu nggu bụ Nchileke l'imigwe? ?Tọ bụdu nggu bụ ishi alị-eze, nọ l'iphe bụ mbakeshi tọo? Ike; mẹ ọkpehu bụ l'ẹka ngu b'ọ nọkota; k'ọphu bụ l'ẹ to nwedu onye, ha kẹ tẹ ya kpọfu ngu l'ifu.
6 "Senhor, disse ele, Deus de nossos pais, não sois vós o Deus do céu e o soberano de todos os povos? Tendes em vossa mão a força e o poder e ninguém vos pode resistir.
7 Nggụbe Nchileke ayi! ?Tọ bụdunua nggụbedua bẹ chịfuru ndu shi buru l'alị-a lẹ ndibe ngu; mbụ ndu Ízurẹlu bataru; bya eworu alị-a nụ ndu eri Ébirihamu, bụ ọnya ngu t'ọ bụru nk'ẹphe gbururu jeye lẹ tutu yoyo.
7 Não sois vos, Senhor, nosso Deus, que desalojastes diante de vosso povo de Israel os habitantes desta terra, e a destes para sempre à descendência de Abraão, vosso bem-amado?
8 Ẹphe buwa iya ebubu; nọduwa iya; kpụaru ngu ụlo-nsọ, bụ ẹke ii-buru; bya ekfua; sụ:
8 Nela habitaram e construíram um santuário para a glória de vosso nome, dizendo:
9 ‘L'ọ -bụru l'iphe-ẹhuka dakfutaru ẹphe; m'o -ruhuru; ọ -bụru ọgu; m'ọ bụ l'ịi-nụ ẹphe aphụ; m'ọ bụ ẹjo iphe-ememe; m'ọ bụ ẹjo-ẹgu byaru; bẹ ẹphe e-vudo ngu l'ifu l'ifu ụlo-a, vu ẹpha ngu-a; raku ngu; k'iphe-ẹhuka, byaru ẹphe; l'ịi-nụa olu ẹphe; dzọo ẹphe.’
9 Se nos sobrevier alguma desgraça, guerra, flagelo de vingança, peste ou fome, apresentar-nos-emos diante de vós neste templo, pois vosso nome é nele Invocado, e clamaremos para vós do fundo de nossa angústia; então havereis de nos ouvir e salvar.
10 “Lewaru unwoke ndu Amọnu; ndu kẹ Móabu; mẹ ndu kẹ ugvu ugvu alị Séyi; mbụ ndu ono, ẹ ti kwedu tẹ ndu Ízurẹlu lụta l'alị ẹphe teke ono, ẹphe shi lẹ Íjiputu lụfuta ono. Ndu Ízurẹlu agbangoo ẹphe; haa ẹphe emebyishi.
10 "Eis, portanto, agora, os amonitas, os moabitas e as gentes da montanha de Seir pela terra dos quais não permitisses que os israelitas atravessassem, quando da sua saída do Egito, e dos quais eles se desviaram sem destruí-los.
11 Lewaru l'ọo iphe, ẹphe gude akfụ ẹphe ụgwo iya bụ l'ẹphe abya ẹphe achịfu l'iphe, ẹphe nwe enwenwe; mbụ l'alị-a, ị nụru ẹphe t'ọ bụru òkè-iphe ẹphe-wa.
11 Eis que eles nos recompensam vindo expulsar-nos desta herança cuja possessão nos destes.
12 Nggụbe Nchileke ayi; gwanụa ẹphe ọchi. Ishi iya abụru; l'ayi ta adụkwa ike ojekfu mkporo-ọha-a, eze gidigidi l'abyaru ayi ọgu ẹge-a. Ayi ta makwa iphe, ayi e-me. Ọ kwa nggu; bẹ ayi chịru ẹnya dzeeru.”
12 Ó nosso Deus, não exercereis sobre eles vossa justiça? Pois a força nos falta diante dessa multidão que avança contra nós; não sabemos o que fazer e nossos olhos se voltam para vós."
13 Ndu Júda l'ẹphe ha; ẹphe l'unyomu ẹphe; mẹ ụnwegirima ẹphe; mẹ ndu ọphu hagbaa nwanshị abya atụko vudo Ojejoje l'ifu.
13 Toda a população de Judá lá estava, de pé, diante do Senhor, com suas crianças, suas mulheres e seus filhos.
14 Ya ndono; Ume Ojejoje abya Jazẹlu l'ẹhu l'edzudzu ọha ono. Jazẹlu bụ nwatibe Zekaráya; Zekaráya abụru nwatibe Benáya; Benáya abụru nwatibe Jeyẹlu; Jeyẹlu abụru nwatibe Mataníya. Jazẹlu ono bụ onye Lívayi; bụru onye eri Ásafu.
14 Então, no meio dessa grande multidão, o espírito do Senhor apoderou-se de Jaziel, filho de Zacarias, filho de Banaías, filho de Jeiel, filho de Matanias, um levita da linhagem, de Asaf.
15 Yọ sụ: “Unu ngabẹ nchị; unubẹ ndu Júda; mẹ ndu bu lẹ Jerúsalemu; mẹ eze, bụ Jehoshafatu. Ọwaa bụ iphe, Ojejoje ekfu: ‘Unu ba atsụshi egvu; ọphu ike agvụkwa unu l'okfu igweligwe ndu-a; kẹ l'ọgu ono ta bụkwa unu a-lụ iya; ọo Nchileke a-lụru iya unu.
15 "Prestai atenção, disse ele, homens de Judá e de Jerusalém, e tu, rei Josafá! Eis o que vos diz o Senhor: Não temais, não vos deixeis atemorizar diante dessa multidão imensa, pois, a guerra não compete a vós, mas a Deus.
16 Unu gbeshi echile jekfu ẹphe ọgu. Ẹphe e-shi ụzo iya k'ugvu Zizu abya; ẹke unu a-phụ ẹphe bụ l'ishishi nsụda k'ụzo echi-ẹgu Jeruwẹlu.
16 Amanhã ireis contra eles. Vede: eles subirão pela colina de Sis, e encontrá-los-eis no fim do vale, diante do deserto de Jeruel.
17 Unubẹdua l'onwunu te ejekwaru ọlu ọgu. Teke unu dozitsuaru onwunu; unu vudo nwandoo; phụ ẹge Ojejoje e-shi dzọfuta unubẹ ndu Júda; mẹ ndu Jerúsalemu. Unu ba atsụshi egvu; ọphu obu 'echifukwa unu echifu. Teke o beru echile; unu jekfu ẹphe; Ojejoje e-swiru-a unu eswiru.’ ”
17 Não tereis que combater nesse caso. Colocai-vos lá e permanecei lá, para contemplar a salvação, que o Senhor vos concederá. Não temais Judá e Jerusalém, nem tenhais pavor. Saí-lhes amanhã ao encontro, e o Senhor estará convosco."
18 Tọ dụ iya bụ; Jehoshafatu abya ebyishi ikpere; woru ifu kpube l'alị. Ndu Júda l'ẹphe ha; mẹ ndu bu lẹ Jerúsalemu atụko l'ẹphe ha ebyishikota ikpere; kpube l'ifu l'alị; balahaarụ Ojejoje ẹja.
18 Josafá prosternou-se com o rosto por terra e todo Judá e os habitantes de Jerusalém fizeram o mesmo em adoração diante do Senhor.
19 Ndu Lívayi, bụ ndu ọphu shi l'eri Kohatu; mẹ ndu ọphu shi l'eri Kora awụ-lihu l'atụ ụzu gude l'aja Ojejoje, bụ Nchileke kẹ Ízurẹlu ajaja.
19 Os levitas da linhagem de Caat e de Coré levantaram-se para louvar o Senhor, Deus de Israel, em alta voz.
20 Yo be l'ọnmewa ụtsu; ẹphe agbalihu jeshia echi-ẹgu Tékowa. L'ẹphe eje bẹ Jehoshafatu vudo evudo; sụ: “Unu nụkwa iphe, ya ekfu; unubẹ ndu Júda; mẹ ndu bu lẹ Jerúsalemu! Unu kweta kẹ Ojejoje, bụ Nchileke unu; k'ọphu unu a-ngụru angụru. Unu ekweta iphe, ndu nkfuchiru iya ekfu; k'ọphu iphe a-nọdu ajahụru unu.”
20 No dia seguinte, de manhã, puseram-se a caminho para o deserto de Tecua. Josafá estava presente na partida deles, para lhes dizer: "Escutai-me homens de Judá e de Jerusalém, Ponde vossa confiança no Senhor e estareis seguros; crede no seus profetas, e tudo vos correrá bem."
21 Jehoshafatu ejekfutsua ndu madzụ idzu; bya atụa ẹka lẹ ndu a-gụru Ojejoje egvu; mbụ ndu a-nọdu aja iya ajaja; yee uwe, dụ nsọ vutaru ndu sọja ono ụzo; l'asụje:
21 Em seguida, depois de se ter entendido com o povo, ele designou os cantores que, revestidos de ornamentos sagrados, haveriam de marchar à frente do exército, cantando: "Louvai o Senhor, pois sua misericórdia é eterna!"
22 Ẹphe awatalẹphu ọzu egvu; l'aja Ojejoje ajaja; Ojejoje eworu ndu sọja dobe t'ẹphe keeru ẹphe; shi ẹge ono tso ndu Amọnu; ndu Móabu; mẹ ndu ugvu ugvu alị Séyi ono ọgu, bụ iya bụ ndu ono, byakfutaru ndu Júda ọgu ono. E mekputa ẹphe.
22 No momento em que era entoado este cântico de louvor, o Senhor fez cair numa emboscada os amonitas, os moabitas e os habitantes da montanha de Seir que tinham vindo atacar Judá. Foram destruídos.
23 Ndu Amọnu; mẹ ndu Móabu ezelihu wụpyabe ndu k'ugvu ugvu alị Séyi; mee ẹphe; ẹphe abụru kpurupyata. Ẹphe egbushigelephu ndu k'ugvu ugvu alị Séyi ono; gbushilahaa onwẹphe.
23 Os amonitas e os moabitas atiraram-se então sobre os povos das montanhas de Seir para um massacre de exterminação e, isto feito puseram-se a matar uns aos outros.
24 Ndu Júda abya erua l'ẹke eeshije lee ẹnya l'echi-ẹgu; ẹphe abya elee ẹnya l'ụzo ẹke igweligwe ndu ono kụru. Iphe, ẹphe phụru abụru odzu, dabugbaaru l'alị; ọphu ọ dụdu m'ọo onye lanụ, nahụru nụ.
24 Tendo chegado os homens de Judá à altura donde se vê o deserto, olharam para a multidão; e eis que lá não havia mais que cadáveres estendidos por terra, não tendo podido escapar ninguém.
25 Tọ dụ iya bụ; Jehoshafatu yẹle ndu nk'iya awụru jeshia ogwo iphe ndu ono; je asụ-vu igweligwe eswi; mẹ iphe, bụ 'agụta agụta k'ẹkwa; mẹ iphe, vugba oke aswa; mbụ iphe, kariru k'ọphu ẹphe e-gwotakota iya. Ọkwata ono bẹ hatabe nshinu; k'ọphu ẹphe gworu iya ujiku ẹto.
25 Então avançou Josafá com seu exército para despojá-os, e encontraram riquezas, vestimentas e objetos preciosos em abundância; e tiraram em tal quantidade que não puderam levar tudo. A pilhagem durou três dias, pois o despojo era enorme.
26 Yo be lẹ mbọku ọphu kwe iya ẹno; ẹphe edzukota lẹ nsụda Beraka; nọdu l'ẹke ono jaa Ojejoje ajaja. Ọo ya meru; ẹphe ekulaha ẹke ono nsụda Beraka jeye ntanụ.
26 No quarto dia, reuniram-se no vale de Beracá, onde bendisseram ao Senhor. Por isso, esse lugar ainda é chamado Beracá.
27 Tọ dụ iya bụ; ndu Júda l'ẹphe ha; mẹ ndu Jerúsalemu atụko latashia Jerúsalemu. Yọ bụru Jehoshafatu bụ onye ishi ẹphe. Ẹphe egude ẹhu-ọtso-ẹna awụ ala; kẹle Ojejoje bẹ mewaru t'ẹphe tụru okokooko kpua ndu ọhogu ẹphe.
27 Os homens de Judá e de Jerusalém, tendo à frente eles Josafá, retomaram alegres o caminho da cidade, pois o Senhor tinha levado ao máximo sua alegria, livrando-os de seus inimigos.
28 Ẹphe awụbata lẹ Jerúsalemu; l'akpọ une; l'akpọ ogumogu; l'egbu ụpyoku gude abahụ l'ụlo Ojejoje.
28 Entraram em Jerusalém, no templo do Senhor, ao som das cítaras, das harpas e das trombetas.
29 Iphe, bụ ndu eze alị ọdo l'ẹphe ha atsụlahaa Ojejoje egvu; teke ẹphe nụleruphu lẹ Ojejoje tsoru ndu ọhogu ndu Ízurẹlu ọgu.
29 o terror do Senhor apoderou-se de todos os reinos estrangeiros, ao ouvirem a notícia de que o Senhor combatia os inimigos de Israel.
30 Tọ dụ iya bụ l'alị-eze Jehoshafatu daa jii; kẹle Nchileke iya bẹ meru t'ọ ngụa mini kobe okoro l'ẹkemeke.
30 Assim o reino de Josafá gozou de tranqüilidade, porque o Senhor lhe deu paz com todas as nações vizinhas.
31 Ya ndono; Jehoshafatu abụru eze ndu Júda. Iphe ọ gbaru bụ ụkporo afa l'afa iri l'ise teke ọ wataru achịchi. Yọ chịa ụkporo afa l'afa ise lẹ Jerúsalemu. Ẹpha nne iya bụ Azuba Shilihi.
31 Josafá reinou, pois, sobre Judá. Tinha trinta e cinco anos quando começou a reinar. Reinou vinte e cinco anos em Jerusalém. Sua mãe chamava-se Azuba, filha de Selai.
32 O tsoru ụbeka nna iya, bụ Ása; to nwe ẹke ọ hasweru ọkpa. O meru iphe, vudo nhamụnha l'ẹnya Ojejoje.
32 Tomou por regra o proceder de seu pai Asa, sem dele se afastar. Fez, o bem aos olhos do Senhor.
33 Ọbu l'ẹ to wofudu ẹke aagwajẹ iphe; ọphu ndu Júda 'edobedu obu ẹphe l'ẹke Nchileke kẹ nna ẹphe nọ.
33 Todavia, os lugares altos não desapareceram e o povo não tinha ainda o coração firmemente unido ao Deus de seus pais.
34 Iphe ọdo, Jehoshafatu mekotaru; shita l'ishi jeye lẹ ngvụcha b'e dekotaru l'ẹkwo iphe, meru nụ l'oge Jéhu Hanani; mbụ ọphu e deru l'ẹkwo ndu eze ndu Ízurẹlu.
34 O resto das ações de Josafá, desde as primeiras até às últimas, encontram-se relatadas nas memórias de Jeú, filho de Hanani, as quais estão inseridas no livro dos reis de Israel.
35 E metsua; Jehoshafatu, bụ eze ndu Júda yẹle Ehezáya, bụ eze ndu Ízurẹlu atụgba; mbụ onye ono, meru ẹjo iphe ono.
35 Depois disso, Josafá, rei de Judá, fez aliança com Ocozias, rei de Israel, e o procedimento era ímpio.
36 Yẹle iya bẹ tụgbaru kpụshia ụgbo-mini, a-nọdu eje Tashishi. Yọ bụru lẹ Ezeyọnu-Géba bẹ ẹphe nọdu kpụshia ụgbo-mini ono.
36 Eles se associaram para construir navios destinados a ir a Társis, construção essa feita em Asiongaber.
37 Tọ dụ iya bụ; Eliyéza Dodavahu kẹ Marésha abya ekfuru yeru Jehoshafatu; sụ iya: “Keshinu ọphu nggu lẹ Ehezáya tụgbaberu bẹ Ojejoje a-tụko iphe, i mekotaru mebyishikota.” Ụgbo ono ekpukota; to jehe Tashishi ono.
37 Então, Eliezer, filho de Dodau, de Maresa, fez contra Josafá o oráculo seguinte: "Porque fizeste aliança com Ocozias, destruiu o Senhor tua empresa!" Com, efeito, os navios se despedaçaram sem ter podido ir a Társis.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Crônicas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.