2 Crônicas 18
Bayịburu Ikwo (IQW) vs NVT
1 Teke ono bẹ Jehoshafatu nwewaru iphe nshinu; bụru onye aakwabẹ ugvu. Yẹle Éhabu agbaa ndzụ l'ẹphe a-nọdu alụgba nwanyi.
1 Josafá, muito rico e respeitado, aliou-se a Acabe por meio do casamento de seu filho com a filha de Acabe.
2 Yo be ujiku lanụ; Jehoshafatu ejeshia Samériya ọji Éhabu. Éhabu egbushiaru yẹle ndu yẹle iya yị atụru l'igwe; mẹ eswi; bya akwaru iya ye t'o je etso ndu Rámọtu Gíledu ọgu.
2 Alguns anos depois, foi a Samaria visitar Acabe, que ofereceu a ele e a seus oficiais um enorme banquete, para o qual abateu um grande número de ovelhas e bois. Então Acabe persuadiu Josafá a unir forças com ele para recuperar Ramote-Gileade.
3 Éhabu, bụ eze ndu Ízurẹlu asụ Jehoshafatu, bụ eze ndu Júda: “?Ii-tsoru iya je ọgu lẹ Rámọtu-Gíledu tọo?”
3 Acabe, rei de Israel, perguntou a Josafá, rei de Judá: “Você irá comigo a Ramote-Gileade?”. Josafá respondeu: “Claro que sim! Você e eu somos como um só. Meus soldados são seus soldados. Certamente iremos com você à batalha!”.
4 Obenu lẹ Jehoshafatu kfukwaru eze ndu Ízurẹlu ono; sụ iya: “T'o vukwaru ụzo kpata Ojejoje ishi; maru iphe oo-kfu.”
4 E acrescentou: “Antes, porém, consulte o S enhor ”.
5 Tọ dụ iya bụ; eze ndu Ízurẹlu abya achịkobe ndu nkfuchiru, dụ ụnu madzụ bya ajịa ẹphe; sụ: “?Bụ t'ẹphe je etso ndu Rámọtu-Gíledu ọgu; tọo tẹ ya be jeshi?”
5 Então o rei de Israel convocou os profetas, cerca de quatrocentos no total, e perguntou: “Devemos ir à guerra contra Ramote-Gileade ou não?”. Todos eles responderam: “Sim, devem! Deus entregará o inimigo nas mãos do rei”.
6 Jehoshafatu abya ajịa; sụ: “?To nwehedu onye nkfuchiru Ojejoje ọdo, nọ l'ẹke-a t'ẹphe jịtafuedu iya?”
6 Josafá, porém perguntou: “Acaso não há aqui um profeta do S enhor ? Devemos consultá-lo também”.
7 Eze ndu Ízurẹlu asụ Jehoshafatu: “O nwefukwaaru onye lanụ, ẹphe e-shi l'ẹka iya kpata Ojejoje ishi ọbu. Ọle onye ọbu dụkwa iya ashị; kẹ l'ẹ to okfujedu okfu ọma l'ẹhu iya; gbahalẹphu ẹjo iya. Onye ọbu bụ Mikaya Imula.”
7 O rei de Israel respondeu a Josafá: “Há mais um homem que pode consultar o S enhor para nós, mas eu o odeio, pois nunca profetiza nada de bom a meu respeito, só coisas ruins! Chama-se Micaías, filho de Inlá”. “O rei não devia falar assim”, respondeu Josafá.
8 Tọ dụ iya bụ; eze ndu Ízurẹlu abya ekua nwozi iya lanụ; sụ iya: “T'o je eduta Mikaya Imula t'ọ bya nta-a nta-a.”
8 Então o rei de Israel chamou um de seus oficiais e disse: “Traga Micaías, filho de Inlá. Rápido!”.
9 Ya ndono; eze ndu Ízurẹlu yẹle Jehoshafatu, bụ eze ndu Júda ewotsuaru uwe-eze ẹphe yee; sụgatsuaru l'aba-eze ẹphe l'ẹke eetsuje balị l'ọnu obu-edukfu Samériya; ndu nkfuchiru ono l'ẹphe ha anọdu ẹphe l'ifu l'ekfugbaa iphe, ẹphe ekfu.
9 Vestidos com seus trajes reais, o rei de Israel e Josafá, rei de Judá, estavam sentados cada um em seu trono na eira junto à porta de Samaria. Todos os profetas estavam profetizando diante deles.
10 Zedekaya Kenana bẹ metaru ụpyi ígwè l'asụje: “Ojejoje bẹ sụru agha: ‘Ọ bụ l'ụpyi-a; bẹ ịi-sụ ndu Áramu jeye teke ẹphe a-lakọta l'iyi.’ ”
10 Um dos profetas, Zedequias, filho de Quenaaná, fez chifres de ferro e declarou: “Assim diz o S enhor : ‘Com estes chifres o rei ferirá os sírios até a morte!’”.
11 Olu ndu nkfuchiru ono l'ẹphe ha abụru iphe lanụ: “T'o je ọgu lẹ Rámọtu-Gíledu; je emekputa; kẹle Ojejoje e-woru-a mkpụkpu ono ye nggụbe eze l'ẹka.”
11 Todos os outros profetas concordaram, dizendo: “Sim, suba a Ramote-Gileade e seja vitorioso, pois o S enhor a entregará nas mãos do rei!”.
12 Tọ dụ iya bụ; nwozi ono, jeru oku Mikaya ono asụ iya: “Lenu; ndu nkfuchiru ọphu; bẹ okfu ẹphe bụkwa nanụ. Ẹphe tụkokwa ekfu l'eze e-mekputa. Tẹ okfu nggu l'ẹphe bụkwaru nanụ; kfukwaaru iya okfu, dụ mma.”
12 Enquanto isso, o mensageiro que foi buscar Micaías lhe disse: “Veja, todos os profetas prometem vitória para o rei. Concorde com eles e também prometa sucesso”.
13 Mikaya asụ iya: “Kamẹnu; l'ọ kwa iphe, Nchileke kfuru iya; bẹ ya e-kfu.”
13 Micaías, porém, respondeu: “Tão certo como vive o S enhor , direi apenas o que meu Deus ordenar”.
14 Mikáya abya ejerua k'eze; eze asụ iya: “Mikáya; ?Bụ t'ẹphe je ọgu lẹ Rámọtu-Gíledu; tọo tẹ ya be ejeshi?”
14 Quando Micaías chegou, o rei lhe perguntou: “Micaías, devemos ir à guerra contra Ramote-Gileade ou não?”. Micaías respondeu: “Sim, suba e será vitorioso, pois eles serão entregues em suas mãos!”.
15 Eze abya asụ iya: “?Bụ ugbo ole bẹ ya a-rọkpo ngu t'i gude ẹpha Ojejoje ribuaru iya angụ l'ẹ tọ dụdu iphe ọdo, ii-kfuru iya; gbahalẹphu oswi-okfu?”
15 Mas o rei disse: “Quantas vezes preciso exigir que diga somente a verdade quando falar em nome do S enhor ?”.
16 Mikaya ekfulahaa; sụ: “Ya phụru ẹge ndu Ízurẹlu l'ẹphe ha gbaru nanụ nanụ l'ugvu l'ọ bụ atụru, ẹ-te enwedu onye nche. Ojejoje asụ: ‘Lẹ ndu-wa te nwedu onye eleta ẹphe ẹnya. T'onyenọnu lakwaa l'ufu iya l'ẹhu-agu.’ ”
16 Então Micaías respondeu: “Vi todo o Israel espalhado pelos montes, como ovelhas sem pastor. E o S enhor disse: ‘Seu líder foi morto. Mande-os para casa em paz’”.
17 Eze ndu Ízurẹlu asụ Jehoshafatu: “?Ya te ekfuduru ngu l'ẹ tọ byadụ bya ekfu iphe, dụ mma l'ishi iya; gbahalẹphu ẹjo iya?”
17 O rei de Israel disse a Josafá: “Não falei? Ele nunca profetiza nada de bom a meu respeito, mas apenas coisas ruins”.
18 Mikaya ekfukpelekwaphu iphe, ookfu; sụ: “Ngwaa; ngabẹ nchị nụa iphe, Ojejoje kfuru: Ya phụru Ojejoje l'ẹke ọono l'aba-eze iya; ndu sọja imigwe evudogbaa ya l'ẹka-ụtara; mẹ l'ẹka-ibyita.
18 Micaías prosseguiu: “Ouça o que o S enhor diz! Vi o S enhor sentado em seu trono, com todo o exército do céu ao redor, à sua direita e à sua esquerda.
19 Ojejoje asụ ẹphe: ‘?Bụ onye bẹ e-deta Éhabu, bụ eze ndu Ízurẹlu t'o jeshia ọgu lẹ Rámọtu-Gíledu; k'ọphu oo-je adaphuhu?’
19 E o S enhor perguntou: ‘Quem enganará Acabe, rei de Israel, para que vá à guerra contra Ramote-Gileade e seja morto ali?’. “Houve muitas sugestões,
20 E metsua; ume lanụ alụfuta bya evudo Ojejoje l'ifu; sụ: ‘Ọo yẹbedua bẹ e-je edeta iya t'o je.’
20 até que, por fim, um espírito se aproximou do S enhor e disse: ‘Eu o enganarei!’. “‘De que maneira?’, perguntou o S
21 “Yọ sụ: ‘Lẹ ya e-je abụru nwa maa ntuphu-ire nọdu l'ọnu ndu nkfuchiru iya l'ẹphe ha.’
21 “E o espírito respondeu: ‘Sairei e porei um espírito mentiroso na boca de todos os seus profetas’. “O S
22 “Ọo ya bụ lẹ Ojejoje yeekwaru nwa maa ntuphu-ire l'ọnu ndu nkfuchiru ngu-a. Ojejoje kfuakwaru l'iphe, dụ ẹji a-dakfuta ngu nụ.”
22 “Como vê, o S enhor pôs um espírito mentiroso na boca de todos os seus profetas, pois o S enhor decretou sua desgraça”.
23 Zedekaya Kenana akpịrita; weeru iya Mikaya l'ishi-nchị; sụ iya: “?Nanu ẹge Ume Ojejoje shi lụfu iya l'ẹhu je ekfuru yeru nggụbedua?”
23 Então Zedequias, filho de Quenaaná, se aproximou de Micaías e lhe deu uma bofetada. “Como foi que o Espírito do S enhor me deixou para falar com você?”, perguntou ele.
24 Mikaya asụ iya: “Lẹ mbọku, ọo-sa ngu l'ẹnya bụ mbọku ono, ii-je edomia onwongu l'ime ime mkpura ono!”
24 Micaías respondeu: “Você descobrirá em breve, quando tentar se esconder em algum quarto secreto!”.
25 Eze ndu Ízurẹlu abya asụ: “T'a kpụta Mikaya kpụ-jeru Amọnu, bụ ọ-chị-ọha mkpụkpu; waa Jowashi, bụ nwatibe eze.
25 Então o rei de Israel ordenou: “Prendam Micaías e levem-no de volta a Amom, governador da cidade, e a meu filho Joás,
26 Unu sụ ẹphe l'eze sụru: ‘T'a tuchia onye-wa l'ọka-mkpọro. T'ẹ b'ọ dụkwa iphe ọdo, unu a-nụje iya; gbahaa buredi; mẹ mini jeye teke ya e-je ọgu ono; lata l'ẹhu-agu.’ ”
26 com a seguinte ordem: ‘Ponham este homem na prisão e deem-lhe apenas pão e água até que eu volte da batalha em segurança!’”.
27 Mikaya asụ: “I -lata l'ẹhu-agu; nggu amaru l'ẹ tọ bụdu Ojejoje bẹ shi iya l'ọnu kfua okfu.” Yọ bya asụ: “Unu tụbekwa nvọ l'okfu iya ono l'unu ha.”
27 Micaías, porém, respondeu: “Se voltar em segurança, significará que o S enhor não falou por meu intermédio!”. E acrescentou aos que estavam ao redor: “Todos vocês, prestem atenção às minhas palavras!”.
28 Tọ dụ iya bụ; eze ndu Ízurẹlu yẹle Jehoshafatu, bụ eze ndu Júda atụgbua jeshia ọgu lẹ Rámọtu-Gíledu ọgu.
28 Então o rei de Israel e Josafá, rei de Judá, levaram seus exércitos para atacar Ramote-Gileade.
29 Eze ndu Ízurẹlu asụ Jehoshafatu: “Lẹ ya e-me onwiya t'ẹ ba ama onye ya bụ; bahụ l'ọgu ono. Nggụbedua e-ye akpawuru uwe-eze ngu.” Tọ dụ iya bụ; eze ndu Ízurẹlu abya emee onwiya t'ẹ ba ma l'ọ bụ iya; ẹphe ejeshia ọgu ono.
29 O rei de Israel disse a Josafá: “Quando entrarmos no combate, usarei um disfarce para que ninguém me reconheça, mas você vestirá seus trajes reais”. O rei de Israel se disfarçou, e os dois foram à batalha.
30 Eze ndu Áramu kfuhawaru ndu ishi ụgbo-ịnya iya: “T'ẹ b'ọ dụkwa onye ọdo, ẹphe e-tso ọgu ọdo: a gụfu eze ndu Ízurẹlu nwẹnkinyi iya.”
30 Enquanto isso, o rei da Síria tinha dado as seguintes ordens aos comandantes dos carros de guerra: “Ataquem somente o rei de Israel. Não lutem contra ninguém mais!”.
31 Ndu ishi ụgbo-ịnya ono aphụlephu Jehoshafatu; sụ: “L'ọ kwa eze ndu Ízurẹlu ndono!” Ẹphe aghazia t'ẹphe tso iya ọgu. Obenu lẹ Jehoshafatu chiru mkpu; Ojejoje agbaaru iya mkpu. Nchileke emee ẹphe; ẹphe ahaa ya.
31 Quando os comandantes dos carros de guerra sírios viram Josafá em seus trajes reais, foram atrás dele. “É o rei de Israel!”, disseram. Contudo, Josafá clamou, e o S enhor o salvou. Deus o ajudou e afastou dele seus inimigos.
32 Ndu ishi ụgbo-ịnya ono abya amaru l'ẹ tọ bụdu eze ndu Ízurẹlu; ghazikwaa ọdo; haa ya achịchi.
32 Assim que os comandantes dos carros perceberam que ele não era o rei de Israel, pararam de persegui-lo.
33 Yo nweru onye ọphu, agbalẹphu akfụ nk'iya l'iphe bụ ẹke ọ phụru; woru iya gbaa eze ndu Ízurẹlu lẹ mgbaku ẹke ngwa-ọgu, ọ kwaru onwiya dzekfuru edzekfu. Eze arashịaru onye angarụ iya ụgbo-ịnya; sụ iya: “Ghazia; pafụ iya l'ọgu-a; kẹ l'e meruakwaru iya ẹhu ọkpobe emeru.”
33 Então um soldado sírio disparou uma flecha a esmo e acertou o rei de Israel entre as juntas de sua armadura. “Dê a volta e tire-me daqui!”, exclamou Acabe para o condutor de seu carro. “Estou gravemente ferido!”
34 Ọgu ono ekpohu ọku mbọku ono. Eze ndu Ízurẹlu adakobe ụgbo-ịnya ono adakobe; ẹphe lẹ ndu Áramu alụa ọgu ono jeye l'urẹnyashi. Ẹnyanwu arịbadelephu; yọ nwụhu.
34 A batalha, cada vez mais violenta, prosseguiu durante todo o dia, e o rei permaneceu em pé, apoiado em seu carro, de frente para os sírios. Ao entardecer, quando o sol se punha, ele morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Crônicas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.