Lucas 15

Kaipimi Taita Dius Rimaku (INB) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Mana judíu kag­kuna­man­da kulki chaskig­kuna i mana alli­llata rurag­kuna, achka­kuna­mi Jesus­pagma kailla­ia­na­kurka, paita uian­ga­pa.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Chasa kawas­paka, fari­seo­kuna i Moisés ima nis­kata iacha­chig taita­kuna mana alli­lla iuiai­wa pai­manda ni­na­kurka:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Jesuska, chipi kag­kunata iuiai apinga­sina suma parlarka, kasa nispa:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 —Mai­kan kam­kuna­pura, patsa ubija iukaspa, sug ubija chinga­pug­pika, ¿mana­chu iskun chunga iskunta sakispa, maskai kalla­rin­tra, chi ubijata tarin­kama? Ari.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Chi chingas­kata ta­ris­paka, iapa kun­tin­ta­rispa, markaspa­mi apanga.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Paipa wasima chaiag­ris­paka, iacha­ridu­kunata i ladu suiu kaug­sa­na­kus­kata kaiaspa, ningami: “Nuka­wa tukui­kuna suma kun­tin­ta­ri­puai­chi. Chi ubija chinga­puaska, ñami tari­ri­warka”.
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Kasa­mi nii­ki­chita: chasa­lla­ta kag­sina iuia­ri­sun­chi: iskun chunga iskun alli­lla rurag­kuna mana minis­tin­kuna­chu, alli­lla rurai­kunama tigrag­sina tukun­ga­pa. Ikuti sug panda­rig runa alli­lla rurai­kunama tigramu­uraka, pai­manda­mi mas suma kun­tin­ta­rispa iuiai­wa suma luar­manda kawan­ga­pa kan­kuna.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 —Chasa­lla­ta mai­kan warmi, chunga kuri kulki iukaspa, sug kulki chinga­pug­pika, ¿mana­chu bila sindi­chispa, wasi ukuma suma alli­manda pichanga, ima­ura chinga­pus­kata tarin­kama?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Taris­paka, paipa iacha­ridu­kunata i ladu suiu kaug­sa­na­kus­kata kaias­pa­mi ninga: “Nuka­wa tukui­kuna suma kun­tin­ta­ri­puai­chi. Chi kuri kulki chinga­puaska, ñami tari­ri­warka”.
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Kasa­mi nii­ki­chita: chasa­lla­ta sug panda­rig runa alli­lla rurai­kunama tigramu­uraka, Dius­pa anjil­kuna­pas alli iuia­chi­rispa­mi kawan­ga­pa kan­kuna.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Kasapasmi Jesús nirka:
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Uchulla waugkika, taitata nirka: “Taita, kam ima saki­wan­ga­pa kas­kata nukata kara­wai”.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 —Mailla puncha­kuna iali­uraka, chi uchulla waugkika, tukui ima karas­kata katuspa, kulki tanda­chispa, sug karu alpamasi rirka. Chipika, mana alli­lla rurai­kunapi tukui kulkita puchukarka.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 —Tukui tuku­chispa ka­uraka, chi alpapi iapa iarkai tukug­samurka. Chi­ura, chi musutaka iapa iarkai pasai kalla­rirka.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Chasa kas­paka, sug chi­manda runa­pagma chaiag­ris­kataka kacharka, kuchi­kunata mikui karag kan­ga­pa.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Chi­uraka, diiarkai muna­kurka, kuchi­kuna miku­nakus­ka­ta­pas paipa wigsa junda­chi­rin­ga­pa. Chasa muna­kug­pipas, ñi pi mana paita sakir­ka­kuna mikun­ga­pa.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 —Chi­uraka iuia­rirka: “Nuka­pa taita­pagpi, tukui piun­kuna­mi mikun­kuna mai­tuku munaska. Ikuti nukaka, diiarkai­mi kai­pi wañu­kuni.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ata­rispa, risa. Nuka­pa taita­pagma rispa, kasa­mi nig­risa: ‘Taita Dius­manda i kam taitata mana alli­lla rurai­wa­mi panda­rirkani.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Mana chaia­wa­kun­chu, kam nukata: “wam­bra” ni­wan­ga­pa. Kamba sug lutrinta­sina kan­ga­pa chaski­wai’.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Chasa iuia­rispa, ata­rispa, taita­pagma rii kalla­rirka.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Chi­uraka, wam­bra nirka: “Taita Dius­manda i kam taitata mana alli­lla rurai­wa­mi panda­rirkani. Mana chaia­wa­kun­chu, kam nukata: ‘wam­bra’ ni­wan­ga­pa”.
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 —Taitandika, nis­ka­kunata mana uiaspa­lla, piun­kunata nirka: “Utka mas suma katan­ga­kunata apa­muspa, chura­chi­puai­chi. Chasa­lla­ta makipi surtija, chaki­kunapi chura­ri­dirupas chura­chi­puai­chi.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Mai­kan mas wira wagrata apig­rispa, wañu­chii­chi. Mikuspa, tukui­kuna iapa suma kun­tin­ta­ri­sun­chi.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Kai nuka­pa wam­braka, ña wañuska­sina kaspa­pas­mi kaugsa­riska tuku­puarka. Chingaska­sina kaspa­pas­mi tari­ri­warka”. Chi­ura, kusi­kui atun puncha­sina iali­chii kalla­rir­ka­kuna.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 —Atun waugkika, chagrapi kaspa, wasima kuti­muspa chaiag­samu­ku­ura, musika uia­chi­na­kus­kata i baila­na­kus­kata uiarka.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Sug piunta kaias­paka, tapurka: “¿Ima atun punchatak kaipi iali­chi­nakú?”.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 —Chi­ura, chi runa ainirka: “Kamba waugkimi kuna­ura cha­ia­murka, alli­lla, mana ungug. Chi­manda­mi kamba taita kacharka, suma wira wagrata wañu­chispa, mikuspa, kun­tin­ta­rin­ga­pa­kuna”.
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 —Chasa uias­paka atun waug­kin­dika, rabia­rispa, mana ukuma iaikun­ga­pa muna­kurka. Chi­manda taitandika, llugsispa, nirka: “Iaiku­mui”.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 —Paika ainirka: “Taita, uia­wai. Mai­tuku wata­kuna kam ima ni­was­kata ima­ura­pas alli­lla ruraspa­lla kaug­sa­kuni. Chasa kag­pi­pas, nukata ñi ima­ura­pas mana kara­wangichu ñi sug kuchi­lla­pas, nuka iacha­ridu­kuna­wa mikuspa, kun­tin­ta­rin­ga­pa.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Kuna­ura ñasi kamba wam­brakar chaia­mu­purkangi, chi mana alli warmi­kuna­wa kam kulki karas­kata tukui­ta puchu­kaspa. Pai­mandakar mai­kan mas wira wagratasi wañu­chirkangi mikun­ga­pa”.
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 —Chasa uiaspa, taitandika nirka: “Nuka­pa wam­britu, kamka ima­ura­pas nuka­lla­wa­mi kangi. Tukui nuka ima iukas­kaka, kamba­lla­mi ka.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Chasa kagpi­pas, kuna­uraka nukan­chita chaia­kumi, alli iuia­chi­rispa, kusi­ku­chii atun puncha­sina iali­chin­ga­pa. Kamba waugki, ña wañuska­sina kaspa­pas, kaug­sa­mi ka. Chingaska­sina kaspa­pas, tari­ri­war­kami”.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.