Lucas 15
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs BKJ
1 Ele ọna ntụ nụ ele mmehie gbakọru nọonu ikwu-ọnu Jizọsi.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Kọvu ele Farisi nụ ele zni iwu ele Ju naatamu, be kaa, “Nwerukna ka nanabnanya ele mmehie, ya nụ be sno neeri wiri.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Jizọsi tnụnu be otu elulu,
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Ọ bụru nụ otu badnụ n'esilawụru anụ nwernu otu riwhu atnụrnu, otu kpawhu ọri. Ọ jáaghasa nri tolu nụ tolu ke gwnarnụ n'ọhia zne pio otu ke kpawhuru akpawhu tem o piohịa a?
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Nga o piohịaru a, ọ tụkwasi a n'obe-aka a, nọonwudna.
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 Ọ la ọro sukwu ele enyi a nụ ele agbatibi a, kaa, ‘Anụ snornu m nwụdna, nụ m piohịaru m atnụrnu m ke kpawhuru ọri.’
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Me kanụ anụ, ọ bụ kpa snarnịma jaazị n'oligwe nụ risi otu nye mmehie ke tụhnasnarnu mkpọma, kakwo nri tolu badnụ nụ tolu ele ọma ke ọtuhnasna mkpọma zá mkpa.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 “Ọ bụru nụ nyerinya nwernu nri mkpụru ịwai, otu whunahọru a. Ọ jọomusi tọnji, za ọro a, piosi a rikne tem o piohịa a.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Nga o piohịaru a, o sukwu ele enyi a nụ ele agbatibi a, kaa, ‘Anụ snornu m nwụdna, m piohịaru m ịwai m me tuwhuru.’
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Me kanụ anụ, ọ bụ kpa snarnịma jaazị nụ ruwhnu ele enine izi Chiokike nụ risi otu nye mmehie ke tụhnasnarnu mkpọma.”
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jizọsi tnụ kwno elulu berere, kaa, “Otu nwerukna nwernu rụmu rukna lawụru.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ke matị kanụ nda a, ‘Nda m, kesi m mkpe ke m.’ Nda a keme ẹkwnu a n'esilawụru be lawụru.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 “Nga ọbochi ele nụ ele whemernu, nnwọ ke matị chịkota kpakara ẹkwnu a, lizọ, zne mba zị ikere, dazịri pịi lulukwo kpakara ẹkwnu a nụ bụdnu ọjo.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Nga o mewhukworu kpakara nhne o nwernu, okne ọknunyo dnarnụ n'ẹli wam, ọ bna nụ mkpa.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 O zne yisi ẹhni n'ẹrnu n'aka otu nye ẹli wam, nye wam zizne a ọ znụ ezni n'ọhia.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Ọ masịri a o ri ọri ezni, kọvu ọ zá nye nyernu a.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 “Nga anya dornu a nụ risi, ọ kaa, ‘Kpakara ele nda m gornu ẹrnu nwernu wiri be ri, nootuwhu agwna a, kọvu m zị m hna nọonwu n'ọgwnu wiri.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 M jeelizọ, lahnakwnusi nda m, m jaakanụ a, Nda m, m mehielem megidne oligwe ma jị.
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 M kwésile m be kwu m nnwọ ị berere, kọvu me bụru otu nụ rime ele i gornu ẹrnu.’
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ngam, o lizọ, znekwnusi nda a.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 “Nnwọ wam kanụ nda a, ‘Nda m, m mehiele m megidne oligwe ma jị. M kwésile m be kwu m nnwọ ị berere.’
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 “Kọvu nda a kanụ ele izi a, ‘Wara wara, anụ chịya iwo ke kakwo mma, anụ wosi a, gbasị a arị mkpaka n'aka a, anụ wosi a okoro-ọchi n'ọchi a.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Anụ tọya nnwọ ehni be znụrnu ọznu gbu a, mee iriri ma a nwụdna.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Kwnornu nụ nnwọ m ka nwụrnu ọnwu, kọvu ọ zị bụdnu, o whuru owhu, be piohịa a.’ Be bete nọonwudna.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Kpa nhne ka neeme, ọpnarna a zị n'ẹkwu. Nga ọ vaduru ọro ndụndu nụ eri nụ eri be neetne,
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 o sukwu otu nye izi sịkwa nhne be neeme.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Ọ sarụ a, ‘Nwene ị rukna hiehnarnu, nda ị gbulem nnwọ ehni be znụrnu ọznu, kwnornu nụ ọ whnụrnu a n'ẹhni siri rikne.’
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 “Ovu weru nwene a rukna ke sọru a ẹhni k'agịda, o kwéle ọ bna n'ọro. Nda a vakwnusi a, rịasno a.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Ọ sarụ nda a, ‘Le, agịda awha me zị nọornunu ị ẹrnu lele ọhi, ọ zá ige me mernu risi rikne nụ nhne ị nyernu n'iwu. Kọvu i nyélele m otu nnwọ owu me nụ ele enyi m ri.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Kọvu nga nnwọ ị ka ke mewhukworu kpakara ẹkwnu ị, ya nụ ele rinya ewhere varụ, i gbunnu a nnwọ ehni be znụrnu ọznu.’
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 “Nda a kanụ a, ‘Nnwọ m, me nụ jị zị ige dum, kpakara nhne me nwernu bụ ke i.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 A kwesiri ọ nwụdna, kwnornu nụ nwene i rukna ka nwụrnu ọnwu, kọvu ọ zị bụdnu, o whuru owhu, kọvu be piohịaru a.’ ”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.