Lucas 15
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs ARIB
1 Ele ọna ntụ nụ ele mmehie gbakọru nọonu ikwu-ọnu Jizọsi.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Kọvu ele Farisi nụ ele zni iwu ele Ju naatamu, be kaa, “Nwerukna ka nanabnanya ele mmehie, ya nụ be sno neeri wiri.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Jizọsi tnụnu be otu elulu,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Ọ bụru nụ otu badnụ n'esilawụru anụ nwernu otu riwhu atnụrnu, otu kpawhu ọri. Ọ jáaghasa nri tolu nụ tolu ke gwnarnụ n'ọhia zne pio otu ke kpawhuru akpawhu tem o piohịa a?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Nga o piohịaru a, ọ tụkwasi a n'obe-aka a, nọonwudna.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Ọ la ọro sukwu ele enyi a nụ ele agbatibi a, kaa, ‘Anụ snornu m nwụdna, nụ m piohịaru m atnụrnu m ke kpawhuru ọri.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Me kanụ anụ, ọ bụ kpa snarnịma jaazị n'oligwe nụ risi otu nye mmehie ke tụhnasnarnu mkpọma, kakwo nri tolu badnụ nụ tolu ele ọma ke ọtuhnasna mkpọma zá mkpa.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ọ bụru nụ nyerinya nwernu nri mkpụru ịwai, otu whunahọru a. Ọ jọomusi tọnji, za ọro a, piosi a rikne tem o piohịa a.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Nga o piohịaru a, o sukwu ele enyi a nụ ele agbatibi a, kaa, ‘Anụ snornu m nwụdna, m piohịaru m ịwai m me tuwhuru.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Me kanụ anụ, ọ bụ kpa snarnịma jaazị nụ ruwhnu ele enine izi Chiokike nụ risi otu nye mmehie ke tụhnasnarnu mkpọma.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jizọsi tnụ kwno elulu berere, kaa, “Otu nwerukna nwernu rụmu rukna lawụru.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ke matị kanụ nda a, ‘Nda m, kesi m mkpe ke m.’ Nda a keme ẹkwnu a n'esilawụru be lawụru.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 “Nga ọbochi ele nụ ele whemernu, nnwọ ke matị chịkota kpakara ẹkwnu a, lizọ, zne mba zị ikere, dazịri pịi lulukwo kpakara ẹkwnu a nụ bụdnu ọjo.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nga o mewhukworu kpakara nhne o nwernu, okne ọknunyo dnarnụ n'ẹli wam, ọ bna nụ mkpa.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 O zne yisi ẹhni n'ẹrnu n'aka otu nye ẹli wam, nye wam zizne a ọ znụ ezni n'ọhia.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ọ masịri a o ri ọri ezni, kọvu ọ zá nye nyernu a.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 “Nga anya dornu a nụ risi, ọ kaa, ‘Kpakara ele nda m gornu ẹrnu nwernu wiri be ri, nootuwhu agwna a, kọvu m zị m hna nọonwu n'ọgwnu wiri.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 M jeelizọ, lahnakwnusi nda m, m jaakanụ a, Nda m, m mehielem megidne oligwe ma jị.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 M kwésile m be kwu m nnwọ ị berere, kọvu me bụru otu nụ rime ele i gornu ẹrnu.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Ngam, o lizọ, znekwnusi nda a.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Nnwọ wam kanụ nda a, ‘Nda m, m mehiele m megidne oligwe ma jị. M kwésile m be kwu m nnwọ ị berere.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Kọvu nda a kanụ ele izi a, ‘Wara wara, anụ chịya iwo ke kakwo mma, anụ wosi a, gbasị a arị mkpaka n'aka a, anụ wosi a okoro-ọchi n'ọchi a.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Anụ tọya nnwọ ehni be znụrnu ọznu gbu a, mee iriri ma a nwụdna.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Kwnornu nụ nnwọ m ka nwụrnu ọnwu, kọvu ọ zị bụdnu, o whuru owhu, be piohịa a.’ Be bete nọonwudna.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Kpa nhne ka neeme, ọpnarna a zị n'ẹkwu. Nga ọ vaduru ọro ndụndu nụ eri nụ eri be neetne,
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 o sukwu otu nye izi sịkwa nhne be neeme.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ọ sarụ a, ‘Nwene ị rukna hiehnarnu, nda ị gbulem nnwọ ehni be znụrnu ọznu, kwnornu nụ ọ whnụrnu a n'ẹhni siri rikne.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Ovu weru nwene a rukna ke sọru a ẹhni k'agịda, o kwéle ọ bna n'ọro. Nda a vakwnusi a, rịasno a.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Ọ sarụ nda a, ‘Le, agịda awha me zị nọornunu ị ẹrnu lele ọhi, ọ zá ige me mernu risi rikne nụ nhne ị nyernu n'iwu. Kọvu i nyélele m otu nnwọ owu me nụ ele enyi m ri.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Kọvu nga nnwọ ị ka ke mewhukworu kpakara ẹkwnu ị, ya nụ ele rinya ewhere varụ, i gbunnu a nnwọ ehni be znụrnu ọznu.’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Nda a kanụ a, ‘Nnwọ m, me nụ jị zị ige dum, kpakara nhne me nwernu bụ ke i.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 A kwesiri ọ nwụdna, kwnornu nụ nwene i rukna ka nwụrnu ọnwu, kọvu ọ zị bụdnu, o whuru owhu, kọvu be piohịaru a.’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.