Lucas 15
Tẹsitamenti Ikne n'Ọnu Ikwere (IKWNT) vs ACF
1 Ele ọna ntụ nụ ele mmehie gbakọru nọonu ikwu-ọnu Jizọsi.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Kọvu ele Farisi nụ ele zni iwu ele Ju naatamu, be kaa, “Nwerukna ka nanabnanya ele mmehie, ya nụ be sno neeri wiri.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Jizọsi tnụnu be otu elulu,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ọ bụru nụ otu badnụ n'esilawụru anụ nwernu otu riwhu atnụrnu, otu kpawhu ọri. Ọ jáaghasa nri tolu nụ tolu ke gwnarnụ n'ọhia zne pio otu ke kpawhuru akpawhu tem o piohịa a?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Nga o piohịaru a, ọ tụkwasi a n'obe-aka a, nọonwudna.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Ọ la ọro sukwu ele enyi a nụ ele agbatibi a, kaa, ‘Anụ snornu m nwụdna, nụ m piohịaru m atnụrnu m ke kpawhuru ọri.’
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Me kanụ anụ, ọ bụ kpa snarnịma jaazị n'oligwe nụ risi otu nye mmehie ke tụhnasnarnu mkpọma, kakwo nri tolu badnụ nụ tolu ele ọma ke ọtuhnasna mkpọma zá mkpa.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Ọ bụru nụ nyerinya nwernu nri mkpụru ịwai, otu whunahọru a. Ọ jọomusi tọnji, za ọro a, piosi a rikne tem o piohịa a.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Nga o piohịaru a, o sukwu ele enyi a nụ ele agbatibi a, kaa, ‘Anụ snornu m nwụdna, m piohịaru m ịwai m me tuwhuru.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Me kanụ anụ, ọ bụ kpa snarnịma jaazị nụ ruwhnu ele enine izi Chiokike nụ risi otu nye mmehie ke tụhnasnarnu mkpọma.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jizọsi tnụ kwno elulu berere, kaa, “Otu nwerukna nwernu rụmu rukna lawụru.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ke matị kanụ nda a, ‘Nda m, kesi m mkpe ke m.’ Nda a keme ẹkwnu a n'esilawụru be lawụru.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 “Nga ọbochi ele nụ ele whemernu, nnwọ ke matị chịkota kpakara ẹkwnu a, lizọ, zne mba zị ikere, dazịri pịi lulukwo kpakara ẹkwnu a nụ bụdnu ọjo.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nga o mewhukworu kpakara nhne o nwernu, okne ọknunyo dnarnụ n'ẹli wam, ọ bna nụ mkpa.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 O zne yisi ẹhni n'ẹrnu n'aka otu nye ẹli wam, nye wam zizne a ọ znụ ezni n'ọhia.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Ọ masịri a o ri ọri ezni, kọvu ọ zá nye nyernu a.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Nga anya dornu a nụ risi, ọ kaa, ‘Kpakara ele nda m gornu ẹrnu nwernu wiri be ri, nootuwhu agwna a, kọvu m zị m hna nọonwu n'ọgwnu wiri.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 M jeelizọ, lahnakwnusi nda m, m jaakanụ a, Nda m, m mehielem megidne oligwe ma jị.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 M kwésile m be kwu m nnwọ ị berere, kọvu me bụru otu nụ rime ele i gornu ẹrnu.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Ngam, o lizọ, znekwnusi nda a.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 “Nnwọ wam kanụ nda a, ‘Nda m, m mehiele m megidne oligwe ma jị. M kwésile m be kwu m nnwọ ị berere.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Kọvu nda a kanụ ele izi a, ‘Wara wara, anụ chịya iwo ke kakwo mma, anụ wosi a, gbasị a arị mkpaka n'aka a, anụ wosi a okoro-ọchi n'ọchi a.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Anụ tọya nnwọ ehni be znụrnu ọznu gbu a, mee iriri ma a nwụdna.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Kwnornu nụ nnwọ m ka nwụrnu ọnwu, kọvu ọ zị bụdnu, o whuru owhu, be piohịa a.’ Be bete nọonwudna.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Kpa nhne ka neeme, ọpnarna a zị n'ẹkwu. Nga ọ vaduru ọro ndụndu nụ eri nụ eri be neetne,
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 o sukwu otu nye izi sịkwa nhne be neeme.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ọ sarụ a, ‘Nwene ị rukna hiehnarnu, nda ị gbulem nnwọ ehni be znụrnu ọznu, kwnornu nụ ọ whnụrnu a n'ẹhni siri rikne.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “Ovu weru nwene a rukna ke sọru a ẹhni k'agịda, o kwéle ọ bna n'ọro. Nda a vakwnusi a, rịasno a.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Ọ sarụ nda a, ‘Le, agịda awha me zị nọornunu ị ẹrnu lele ọhi, ọ zá ige me mernu risi rikne nụ nhne ị nyernu n'iwu. Kọvu i nyélele m otu nnwọ owu me nụ ele enyi m ri.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Kọvu nga nnwọ ị ka ke mewhukworu kpakara ẹkwnu ị, ya nụ ele rinya ewhere varụ, i gbunnu a nnwọ ehni be znụrnu ọznu.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Nda a kanụ a, ‘Nnwọ m, me nụ jị zị ige dum, kpakara nhne me nwernu bụ ke i.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 A kwesiri ọ nwụdna, kwnornu nụ nwene i rukna ka nwụrnu ọnwu, kọvu ọ zị bụdnu, o whuru owhu, kọvu be piohịaru a.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.