João 11
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs VC
1 O nwọn okẹnnyẹ ohu w'a kpọ Lazarọsị hụn emu rị a kụ. Onyẹ Bẹtanị, obodo Meri lẹ nwẹnẹ ẹ okpoho wụ Mata rọ.
1 Lázaro caiu doente em Betânia, onde estavam Maria e sua irmã Marta.
2 Merini wụ hụn hu udẹn e shin ọhụnma ye Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu ụkụ, gi ntutu ẹ fikọrị a; nwẹnẹ ẹ wụ Lazarọsị kẹ emu rị nwan a kụ.
2 Maria era quem ungira o Senhor com o óleo perfumado e lhe enxugara os pés com os seus cabelos. E Lázaro, que estava enfermo, era seu irmão.
3 'Ya umunẹ-ikpoho ẹbụọnị nọ zi ozi jẹnni Jizọsị, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, emu rị a kụ onyẹ ahụn ihiẹn ẹ a sụọ ị.”
3 Suas irmãs mandaram, pois, dizer a Jesus: Senhor, aquele que tu amas está enfermo.
4 Kanị, ogẹn Jizọsị gi nụ ihiẹnni, ọ nọ sị, “Emuni ẹlẹ nke ọnwụn, kama, o k'e wẹhẹni Osolobuẹ ọghọ; o jẹnkọ d'a wụ ụzọ Nwa Osolobuẹ jẹnkọ d'e gi nwọnhẹn ọghọ.”
4 A estas palavras, disse-lhes Jesus: Esta enfermidade não causará a morte, mas tem por finalidade a glória de Deus. Por ela será glorificado o Filho de Deus.
5 (Ihiẹn Mata lẹ nwẹnẹ-ẹ-okpoho wụ Meri lẹzi Lazarọsị a sụọkwọ Jesu asụọ.)
5 Ora, Jesus amava Marta, Maria, sua irmã, e Lázaro.
6 Ọ nụgụụ nị emu rị a kụ Lazarọsị, kugụụ ihiẹnni o ku, ọ nọ nọdịzị ebẹhụ ọ rị akpụ-ụhụọhịn ẹbụọ.
6 Mas, embora tivesse ouvido que ele estava enfermo, demorou-se ainda dois dias no mesmo lugar.
7 Omẹgụụ, ọ nọ nwan sị ụmụ-azụụn a, “Nị ẹnyi kin ni azụụn si Judia.”
7 Depois, disse a seus discípulos: Voltemos para a Judéia.
8 Ụmụ-azụụn a nọ sị a, “Onyẹ-nkuzi, o ke te ndị Ju chọ nị wẹ ma ị ọmụma ebẹhụ, ị chọkọ n'ị kinzi ebẹhụ?”
8 Mestre, responderam eles, há pouco os judeus te queriam apedrejar, e voltas para lá?
9 Jesu nọ sị, “Ẹlẹ mgbahunmẹ ọkụlọkụ mmẹbụọ kẹ anwụn gi a rị elu? Ndị hụn a ghahunmẹ ebe eki rị elu ara kpọgburu, makẹni wẹ gi ukpẹ ụwanị e legha ụzọ.
9 Jesus respondeu: Não são doze as horas do dia? Quem caminha de dia não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Kanị ndị hụn a ghahunmẹ imẹ ukinkin a kpọgburu akpọgburu, makẹni ukpẹ a rị imẹ wẹ.”
10 Mas quem anda de noite tropeça, porque lhe falta a luz.
11 Ogẹn o gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọzị sị wẹ, “Ụran e buruọlẹ ọwụ ẹnyi wụ Lazarọsị, kalẹ, m jẹnkọ ebẹhụ d'a kpọtiẹn ẹ.”
11 Depois destas palavras, ele acrescentou: Lázaro, nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo.
12 Ụmụ-azụụn a nọ sị a, “Di-nwọnni-ẹnyi, omẹni ọ rị ụran, o sikọ d'a rị mma.”
12 Disseram-lhe os seus discípulos: Senhor, se ele dorme, há de sarar.
13 (Jizọsị gi ẹ e ku ni ọ nwụnhụngụọ, kanị wẹ rị e ro n'ọ rị e ku ụran mmaka.)
13 Jesus, entretanto, falara da sua morte, mas eles pensavam que falasse do sono como tal.
14 'Ya Jizọsị nọ gwapụ wẹ, sị, “Lazarọsị a nwụnhụngụọ,
14 Então Jesus lhes declarou abertamente: Lázaro morreu.
15 kanị, makẹ ufiri ụnụ, ẹfọ rị a sụọ m ụsụọ nị arị m ebahụn, makẹni o k'e mẹ ụnụ kweri. Kanị, bịa nị nwan nị ẹnyi jẹn d'e kunrun ẹ.”
15 Alegro-me por vossa causa, por não ter estado lá, para que creiais. Mas vamos a ele.
16 Tamọsị (hụn w'a kpọ Ejimẹ) nọ sị ụmụ-azụụn ibe ẹ, “Nị ẹnyi nwẹn jẹnzi, kẹni ẹnyi sọn onyẹ-nkuzi nwụn!”
16 A isso Tomé, chamado Dídimo, disse aos seus condiscípulos: Vamos também nós, para morrermos com ele.
17 Ogẹn Jizọsị gi ru ebahụn, ọ nọ hụn a nị Lazarọsị a rịọlẹ imẹ ili kete akpụ-ụhụọhịn ẹnọ.
17 À chegada de Jesus, já havia quatro dias que Lázaro estava no sepulcro.
18 Bẹtanị nọkunmẹ Jerusalẹm, ẹgbata wẹ wụ ihiẹn rịkẹ maịlị ẹbụọ.
18 Ora, Betânia distava de Jerusalém cerca de quinze estádios.
19 Ndị Ju bu ọda a ghaọlẹ Jerusalẹm bịa d'e kunrun Meri lẹ Mata nị wẹ rọkọ wẹ obi makẹ ọnwụn nwẹnẹ-wẹ-okẹnnyẹ.
19 Muitos judeus tinham vindo a Marta e a Maria, para lhes apresentar condolências pela morte de seu irmão.
20 Ogẹn Mata gi nụ nị Jizọsị lala, ọ nọ jẹnmẹ d'e kunrun ẹ, kanị Meri nọdị alị imẹ ụlọ.
20 Mal soube Marta da vinda de Jesus, saiu-lhe ao encontro. Maria, porém, estava sentada em casa.
21 Mata nọ sị Jesu, “Di-nwọnni-ẹnyi, omẹni i te rị ebeni, nwẹnẹ m e ke nwụn.
21 Marta disse a Jesus: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
22 Kanị a marịnghọ m nị kẹ kikẹnni ọ nwụnhụgụụ, Osolobuẹ jẹnkọ d'e ye i ihiẹn ọwụlẹ ị rịọ a.”
22 Mas sei também, agora, que tudo o que pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Jizọsị nọ sị a, “Nwẹnẹ i jẹnkọ d'a gha ọnwụn lihizi.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão ressurgirá.
24 Mata nọ sị a, “A marịnghọ m n'o jẹnkọ d'e lihi ogẹn ndị nwụnnị sikọ d'e gi lihi Ụhụọhịn-ikpazụụn.”
24 Respondeu-lhe Marta: Sei que há de ressurgir na ressurreição no último dia.
25 Jizọsị nọ sị a, “Mmẹ wụ onyẹ hụn e weli ndị nwụnnị; mmẹ wụ onyẹ hụn e ye ndụn. Ndị hụn kwerini ni m, ọ sụọ n'a nị wẹ nwụnhụn anwụnhụn, wẹ sikọ d'a rị ndụn;
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Aquele que crê em mim, ainda que esteja morto, viverá.
26 onyẹ ọwụlẹ rị ndụn hụn kwerini ni m anwụnkọ, kaka. Y'e gighọ a dọn?”
26 E todo aquele que vive e crê em mim, jamais morrerá. Crês nisto?
27 Mata nọ za a, sị, “Ẹghẹẹ Di-nwọnni-ẹnyi, e kwerighọ m nị 'yụ wụ Onyẹ Hụ Osolobuẹ Tumẹ, Nwa Osolobuẹ, hụn wẹ rị e lee ẹnya a n'ọ lala imẹ ụwa.”
27 Respondeu ela: Sim, Senhor. Eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, aquele que devia vir ao mundo.
28 Ogẹn Mata gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọ kin-azụụn d'a kpọ nwẹnẹ ẹ wụ Meri. Ọ nọ kagwa a, sị, “Onyẹ-nkuzi rị ebeni, ọ rị a kpọ ị.”
28 A essas palavras, ela foi chamar sua irmã Maria, dizendo-lhe baixinho: O Mestre está aí e te chama.
29 Ogẹn o gi nụ ihiẹnni, ọ nọ lihi ọtọ ozigbo, jẹn d'e kunrun ẹ.
29 Apenas ela o ouviu, levantou-se imediatamente e foi ao encontro dele.
30 Ogẹn hụ Jesu e ke banye imẹ obodo hụ—echẹn k'ọ rịkwọ ebe Mata nọ kunrun ẹ.
30 {Pois Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava ainda naquele lugar onde Marta o tinha encontrado.}
31 Ndị Ju ahụn wẹ lẹ Meri rị imẹ ụlọ rị a rọkọ a obi a hụn Meri k'o lihi ọtọ ozigbo pụ, wẹ nọ sọnmẹ ẹ makẹni wẹ ro n'o jẹnkọ ili hụ d'a kwan ẹkwan.
31 Os judeus que estavam com ela em casa, em visita de pêsames, ao verem Maria levantar-se depressa e sair, seguiram-na, crendo que ela ia ao sepulcro para ali chorar.
32 Ogẹn Meri gi ru ebẹhụ Jizọsị rị, hụn Jizọsị, ọ nọ dann'a alị, sị a, “Di-nwọnni-ẹnyi, omẹni i te rị ebeni, nwẹnẹ m e ke te nwụn!”
32 Quando, porém, Maria chegou onde Jesus estava e o viu, lançou-se aos seus pés e disse-lhe: Senhor, se tivesses estado aqui, meu irmão não teria morrido!
33 Ogẹn Jizọsị gi hụn a k'ọ rị a kwan ẹkwan, hụnzị ndị Ju ndị 'ya lẹ wẹ wị kẹ wẹ rị a kwan, ọ nọ mẹtụ a obi ọda-ọda, fụtụ a.
33 Ao vê-la chorar assim, como também todos os judeus que a acompanhavam, Jesus ficou intensamente comovido em espírito. E, sob o impulso de profunda emoção,
34 Ọ nọ sị wẹ, “Elebe kẹ ụnụ liye ẹ?” Wẹ nọ sị a, “Di-nwọnni-ẹnyi, bịa d'e lee ẹ.”
34 perguntou: Onde o pusestes? Responderam-lhe: Senhor, vinde ver.
35 Jizọsị nọ kwan ẹkwan.
35 Jesus pôs-se a chorar.
36 'Ya ndị Ju ahụn nọ sị, “Euu, lee kẹ ihiẹn ẹ sụọhan a!”
36 Observaram por isso os judeus: Vede como ele o amava!
37 Kanị ndị hụ imẹ wẹ nọ sị, “Onyẹni shịapụ ẹnya onyẹ ẹnya-ishi, o ke sa ẹka gbọndọn okẹnnyẹni anwụnlẹ?”
37 Mas alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos do cego de nascença, fazer com que este não morresse?
38 O mẹtụkẹnmẹzi Jesu obi, ọ nọ bịa ebe ili hụ rị. Ili hụ wụ okporo hụn wẹ gi ọmụma hi-ogbe nukin ọnụ a.
38 Tomado, novamente, de profunda emoção, Jesus foi ao sepulcro. Era uma gruta, coberta por uma pedra.
39 Jizọsị nọ sị, “Nupụ nị ọmụma hụ.”
39 Jesus ordenou: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, pois há quatro dias que ele está aí...
40 Jizọsị nọ sị a, “Agwanị m'ị n'i jẹnkọ d'a hụn kẹ Osolobuẹ hihan ogbe omẹni y'e kwerighọ?”
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu: Se creres, verás a glória de Deus? Tiraram, pois, a pedra.
41 E nupụ wẹ ọmụma hụ, Jizọsị nọ wesi ẹnya elu, sị, “E kele m'i Baba, makẹni y'a nụgụọ ekpere m,
41 Levantando Jesus os olhos ao alto, disse: Pai, rendo-te graças, porque me ouviste.
42 a marịngụọ m nị y'a nụ ekpere m ogẹn ile, kanị ifiri ndịnị rị ebeni kẹ m gi ku ihiẹnni, kẹni wẹ kweri nị 'yụ zihẹ m.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas falo assim por causa do povo que está em roda, para que creiam que tu me enviaste.
43 Ogẹn o gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọ gi okẹn olu yi oro, sị, “Lazarọsị, pụha!”
43 Depois destas palavras, exclamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Okẹnnyẹ nwẹn nwụnnị nọ pụha, ẹkwa wẹ gi li ẹ a fụkpumẹ ẹ: ohu fụkpumẹ ọkụ lẹ ẹka, ohu fụkpumẹzi ẹ ihun. Jizọsị nọ sị wẹ, “Tọpụ n'a n'o jẹnmẹ.” Okẹnnyẹ nwẹn nwụnnị nọ pụha!|src="DN00459b.jpg" size="col" loc="JHN 11" copy="Darwin Dunham; United Bible Societies" ref="11.43-44"
44 E o morto saiu, tendo os pés e as mãos ligados com faixas, e o rosto coberto por um sudário. Ordenou então Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Ndị bu ọda imẹ ndị Ju ahụn bịa d'a hụn Meri, a hụn ihiẹn ndị Jesu mẹ, wẹ nọ kweri n'ẹ.
45 Muitos dos judeus, que tinham vindo a Marta e Maria e viram o que Jesus fizera, creram nele.
46 Kanị ndị hụ imẹ wẹ nọ jẹn d'e kunrun ndị Itu-Farisi, gwa wẹ ihiẹn Jizọsị mẹ.
46 Alguns deles, porém, foram aos fariseus e lhes contaram o que Jesus realizara.
47 'Ya ndị Itu-Farisi lẹ ndị-isi nchụ-ẹjan nọ kpọ Ọgwa Ndị-isi Nkịkwama, sị, “Kị ẹnyi jẹnkọ nwan d'e mẹ? Lee ni ọrụn-atụmẹnya ile okẹnnyẹni rị a rụn!
47 Os pontífices e os fariseus convocaram o conselho e disseram: Que faremos? Esse homem multiplica os milagres.
48 Omẹni ẹnyi a nị a rụnsọnmẹ ẹnịna, ịhịan ile jẹnkọ d'e kweri n'ẹ; ogẹn hụ, ndị Rom rị a kịnị ẹnyi sikọ d'a bịa d'e mẹ ihiẹn banyen'ẹ, wẹ sikọ d'e tikpọ Ụlọ-nsọ ẹnyi lẹ alị ẹnyi!”
48 Se o deixarmos proceder assim, todos crerão nele, e os romanos virão e arruinarão a nossa cidade e toda a nação.
49 Ya kẹ onyẹ ohu imẹ wẹ ẹfan a wụ Kayafasị, hụn wụ onyẹ-isi nchụ-ẹjan ahụa hụ, nọ sị wẹ, “Ụnụ a marịn ihiẹn kaka!
49 Um deles, chamado Caifás, que era o sumo sacerdote daquele ano, disse-lhes: Vós não entendeis nada!
50 Ụnụ a marịn n'ọ ka ụnụ mma nị onyẹ ohu nwụndọnni ịhịan ile, karị nị ndị alị ẹnyi ile a la iwi?”
50 Nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo, e que não pereça toda a nação.
51 (Kanị, ezioku rị n'a wụ nị ebe o mẹ ni Kayafasị wụ onyẹ-isi nchụ-ẹjan ahụa hụ, amụma k'o bu ihiẹn hụ—nị Jesu jẹnkọ d'a nwụnnị ndị Ju ọnwụn; bụ ọ marịn nị amụma k'o bu.
51 E ele não disse isso por si mesmo, mas, como era o sumo sacerdote daquele ano, profetizava que Jesus havia de morrer pela nação,
52 Ẹlẹdẹ ndị Ju sụọ k'o k'a nwụnnị, kanị, kẹni o gizi ọnwụn a wegbama ndị nke Osolobuẹ ile rịsọnmẹ ebe ile.)
52 e não somente pela nação, mas também para que fossem reconduzidos à unidade os filhos de Deus dispersos.
53 Gha ụhụọhịn hụ jẹnmẹ, ndị-ndu ndị Ju nọ tụma iroro kẹ w'e dọn gbu Jesu.
53 E desde aquele momento resolveram tirar-lhe a vida.
54 Ufiri ẹ, Jesu akpazịnị ebe ịhịan rị imẹ Judia, kama ọ nọ gha ebẹhụ pụ, shi obodo ohu w'a kpọ Ifrem, hụn rị ẹgbẹrẹ nọkunmẹ atụ—ịya lẹ ụmụ-azụụn a nọ nọdị ebẹhụ.
54 Em conseqüência disso, Jesus já não andava em público entre os judeus. Retirou-se para uma região vizinha do deserto, a uma cidade chamada Efraim, e ali se detinha com seus discípulos.
55 Ogẹn Mmẹmmẹ-Nghafe e rumẹ, ndị bu ọda nọ ghasọnmẹ alị ọfịa si Jerusalẹm d'e mẹ omẹnalị w'e gi e dọn enwẹn wẹ nsọ, hụn wẹ gi a kwademẹ mmẹmmẹ hụ.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muita gente de todo o país subia a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Wẹ hụ a chọ Jesu, a jụ ibe wẹ ebẹhụ wẹ wuzo imẹ Ụlọ-nsọ, sị, “K'i ro? Ọ bịakọdẹ mmẹmmẹni ra?”
56 Procuravam Jesus e falavam uns com os outros no templo: Que vos parece? Achais que ele não virá à festa?
57 Ogẹn hụ, ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị Itu-Farisi e yegụọ wẹ iwu banyeni Jesu: nị ọwụnị onyẹ ọwụlẹ marịn ebe ọ rị, 'ya bịa d'a gwa wẹ, kẹni wẹ hụn ụzọ nwụnrụn a.
57 Mas os sumos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que todo aquele que soubesse onde ele estava o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.