João 11
Elu Ọhụn: Ẹkụkwọ-Nsọ (Azụụn Ọhụn rịn'a) (IKKNT) vs ARC
1 O nwọn okẹnnyẹ ohu w'a kpọ Lazarọsị hụn emu rị a kụ. Onyẹ Bẹtanị, obodo Meri lẹ nwẹnẹ ẹ okpoho wụ Mata rọ.
1 Estava, então, enfermo um certo Lázaro, de Betânia, aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Merini wụ hụn hu udẹn e shin ọhụnma ye Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu ụkụ, gi ntutu ẹ fikọrị a; nwẹnẹ ẹ wụ Lazarọsị kẹ emu rị nwan a kụ.
2 E Maria era aquela que tinha ungido o Senhor com unguento e lhe tinha enxugado os pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo.
3 'Ya umunẹ-ikpoho ẹbụọnị nọ zi ozi jẹnni Jizọsị, sị, “Di-nwọnni-ẹnyi, emu rị a kụ onyẹ ahụn ihiẹn ẹ a sụọ ị.”
3 Mandaram-lhe, pois, suas irmãs dizer: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Kanị, ogẹn Jizọsị gi nụ ihiẹnni, ọ nọ sị, “Emuni ẹlẹ nke ọnwụn, kama, o k'e wẹhẹni Osolobuẹ ọghọ; o jẹnkọ d'a wụ ụzọ Nwa Osolobuẹ jẹnkọ d'e gi nwọnhẹn ọghọ.”
4 E Jesus, ouvindo isso, disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 (Ihiẹn Mata lẹ nwẹnẹ-ẹ-okpoho wụ Meri lẹzi Lazarọsị a sụọkwọ Jesu asụọ.)
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ọ nụgụụ nị emu rị a kụ Lazarọsị, kugụụ ihiẹnni o ku, ọ nọ nọdịzị ebẹhụ ọ rị akpụ-ụhụọhịn ẹbụọ.
6 Ouvindo, pois, que estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde estava.
7 Omẹgụụ, ọ nọ nwan sị ụmụ-azụụn a, “Nị ẹnyi kin ni azụụn si Judia.”
7 Depois disso, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Ụmụ-azụụn a nọ sị a, “Onyẹ-nkuzi, o ke te ndị Ju chọ nị wẹ ma ị ọmụma ebẹhụ, ị chọkọ n'ị kinzi ebẹhụ?”
8 Disseram-lhe os discípulos: Rabi, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e tornas para lá?
9 Jesu nọ sị, “Ẹlẹ mgbahunmẹ ọkụlọkụ mmẹbụọ kẹ anwụn gi a rị elu? Ndị hụn a ghahunmẹ ebe eki rị elu ara kpọgburu, makẹni wẹ gi ukpẹ ụwanị e legha ụzọ.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo.
10 Kanị ndị hụn a ghahunmẹ imẹ ukinkin a kpọgburu akpọgburu, makẹni ukpẹ a rị imẹ wẹ.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Ogẹn o gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọzị sị wẹ, “Ụran e buruọlẹ ọwụ ẹnyi wụ Lazarọsị, kalẹ, m jẹnkọ ebẹhụ d'a kpọtiẹn ẹ.”
11 Assim falou e, depois, disse-lhes: Lázaro, o nosso amigo, dorme, mas vou despertá-lo do sono.
12 Ụmụ-azụụn a nọ sị a, “Di-nwọnni-ẹnyi, omẹni ọ rị ụran, o sikọ d'a rị mma.”
12 Disseram, pois, os seus discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 (Jizọsị gi ẹ e ku ni ọ nwụnhụngụọ, kanị wẹ rị e ro n'ọ rị e ku ụran mmaka.)
13 Mas Jesus dizia isso da sua morte; eles, porém, cuidavam que falava do repouso do sono.
14 'Ya Jizọsị nọ gwapụ wẹ, sị, “Lazarọsị a nwụnhụngụọ,
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto,
15 kanị, makẹ ufiri ụnụ, ẹfọ rị a sụọ m ụsụọ nị arị m ebahụn, makẹni o k'e mẹ ụnụ kweri. Kanị, bịa nị nwan nị ẹnyi jẹn d'e kunrun ẹ.”
15 e folgo, por amor de vós, de que eu lá não estivesse, para que acrediteis. Mas vamos ter com ele.
16 Tamọsị (hụn w'a kpọ Ejimẹ) nọ sị ụmụ-azụụn ibe ẹ, “Nị ẹnyi nwẹn jẹnzi, kẹni ẹnyi sọn onyẹ-nkuzi nwụn!”
16 Disse, pois, Tomé, chamado Dídimo, aos condiscípulos: Vamos nós também, para morrermos com ele.
17 Ogẹn Jizọsị gi ru ebahụn, ọ nọ hụn a nị Lazarọsị a rịọlẹ imẹ ili kete akpụ-ụhụọhịn ẹnọ.
17 Chegando, pois, Jesus, achou que já havia quatro dias que estava na sepultura.
18 Bẹtanị nọkunmẹ Jerusalẹm, ẹgbata wẹ wụ ihiẹn rịkẹ maịlị ẹbụọ.
18 (Ora, Betânia distava de Jerusalém quase quinze estádios.)
19 Ndị Ju bu ọda a ghaọlẹ Jerusalẹm bịa d'e kunrun Meri lẹ Mata nị wẹ rọkọ wẹ obi makẹ ọnwụn nwẹnẹ-wẹ-okẹnnyẹ.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Ogẹn Mata gi nụ nị Jizọsị lala, ọ nọ jẹnmẹ d'e kunrun ẹ, kanị Meri nọdị alị imẹ ụlọ.
20 Ouvindo, pois, Marta que Jesus vinha, saiu-lhe ao encontro; Maria, porém, ficou assentada em casa.
21 Mata nọ sị Jesu, “Di-nwọnni-ẹnyi, omẹni i te rị ebeni, nwẹnẹ m e ke nwụn.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Kanị a marịnghọ m nị kẹ kikẹnni ọ nwụnhụgụụ, Osolobuẹ jẹnkọ d'e ye i ihiẹn ọwụlẹ ị rịọ a.”
22 Mas também, agora, sei que tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Jizọsị nọ sị a, “Nwẹnẹ i jẹnkọ d'a gha ọnwụn lihizi.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Mata nọ sị a, “A marịnghọ m n'o jẹnkọ d'e lihi ogẹn ndị nwụnnị sikọ d'e gi lihi Ụhụọhịn-ikpazụụn.”
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último Dia.
25 Jizọsị nọ sị a, “Mmẹ wụ onyẹ hụn e weli ndị nwụnnị; mmẹ wụ onyẹ hụn e ye ndụn. Ndị hụn kwerini ni m, ọ sụọ n'a nị wẹ nwụnhụn anwụnhụn, wẹ sikọ d'a rị ndụn;
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, viverá;
26 onyẹ ọwụlẹ rị ndụn hụn kwerini ni m anwụnkọ, kaka. Y'e gighọ a dọn?”
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isso?
27 Mata nọ za a, sị, “Ẹghẹẹ Di-nwọnni-ẹnyi, e kwerighọ m nị 'yụ wụ Onyẹ Hụ Osolobuẹ Tumẹ, Nwa Osolobuẹ, hụn wẹ rị e lee ẹnya a n'ọ lala imẹ ụwa.”
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor, creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Ogẹn Mata gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọ kin-azụụn d'a kpọ nwẹnẹ ẹ wụ Meri. Ọ nọ kagwa a, sị, “Onyẹ-nkuzi rị ebeni, ọ rị a kpọ ị.”
28 E, dito isso, partiu e chamou em segredo a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e chama-te.
29 Ogẹn o gi nụ ihiẹnni, ọ nọ lihi ọtọ ozigbo, jẹn d'e kunrun ẹ.
29 Ela, ouvindo isso, levantou-se logo e foi ter com ele.
30 Ogẹn hụ Jesu e ke banye imẹ obodo hụ—echẹn k'ọ rịkwọ ebe Mata nọ kunrun ẹ.
30 (Ainda Jesus não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.)
31 Ndị Ju ahụn wẹ lẹ Meri rị imẹ ụlọ rị a rọkọ a obi a hụn Meri k'o lihi ọtọ ozigbo pụ, wẹ nọ sọnmẹ ẹ makẹni wẹ ro n'o jẹnkọ ili hụ d'a kwan ẹkwan.
31 Vendo, pois, os judeus que estavam com ela em casa e a consolavam que Maria apressadamente se levantara e saíra, seguiram-na, dizendo: Vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Ogẹn Meri gi ru ebẹhụ Jizọsị rị, hụn Jizọsị, ọ nọ dann'a alị, sị a, “Di-nwọnni-ẹnyi, omẹni i te rị ebeni, nwẹnẹ m e ke te nwụn!”
32 Tendo, pois, Maria chegado aonde Jesus estava e vendo-o, lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Ogẹn Jizọsị gi hụn a k'ọ rị a kwan ẹkwan, hụnzị ndị Ju ndị 'ya lẹ wẹ wị kẹ wẹ rị a kwan, ọ nọ mẹtụ a obi ọda-ọda, fụtụ a.
33 Jesus, pois, quando a viu chorar e também chorando os judeus que com ela vinham, moveu-se muito em espírito e perturbou-se.
34 Ọ nọ sị wẹ, “Elebe kẹ ụnụ liye ẹ?” Wẹ nọ sị a, “Di-nwọnni-ẹnyi, bịa d'e lee ẹ.”
34 E disse: Onde o pusestes? Disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Jizọsị nọ kwan ẹkwan.
35 Jesus chorou.
36 'Ya ndị Ju ahụn nọ sị, “Euu, lee kẹ ihiẹn ẹ sụọhan a!”
36 Disseram, pois, os judeus: Vede como o amava.
37 Kanị ndị hụ imẹ wẹ nọ sị, “Onyẹni shịapụ ẹnya onyẹ ẹnya-ishi, o ke sa ẹka gbọndọn okẹnnyẹni anwụnlẹ?”
37 E alguns deles disseram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este não morresse?
38 O mẹtụkẹnmẹzi Jesu obi, ọ nọ bịa ebe ili hụ rị. Ili hụ wụ okporo hụn wẹ gi ọmụma hi-ogbe nukin ọnụ a.
38 Jesus, pois, movendo-se outra vez muito em si mesmo, foi ao sepulcro; e era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Jizọsị nọ sị, “Nupụ nị ọmụma hụ.”
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã do defunto, disse-lhe: Senhor, já cheira mal, porque é já de quatro dias.
40 Jizọsị nọ sị a, “Agwanị m'ị n'i jẹnkọ d'a hụn kẹ Osolobuẹ hihan ogbe omẹni y'e kwerighọ?”
40 Disse-lhe Jesus: Não te hei dito que, se creres, verás a glória de Deus?
41 E nupụ wẹ ọmụma hụ, Jizọsị nọ wesi ẹnya elu, sị, “E kele m'i Baba, makẹni y'a nụgụọ ekpere m,
41 Tiraram, pois, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou, por me haveres ouvido.
42 a marịngụọ m nị y'a nụ ekpere m ogẹn ile, kanị ifiri ndịnị rị ebeni kẹ m gi ku ihiẹnni, kẹni wẹ kweri nị 'yụ zihẹ m.”
42 Eu bem sei que sempre me ouves, mas eu disse
43 Ogẹn o gi kugụụ ihiẹnni, ọ nọ gi okẹn olu yi oro, sị, “Lazarọsị, pụha!”
43 E, tendo dito isso, clamou com grande voz: Lázaro, vem para fora.
44 Okẹnnyẹ nwẹn nwụnnị nọ pụha, ẹkwa wẹ gi li ẹ a fụkpumẹ ẹ: ohu fụkpumẹ ọkụ lẹ ẹka, ohu fụkpumẹzi ẹ ihun. Jizọsị nọ sị wẹ, “Tọpụ n'a n'o jẹnmẹ.” Okẹnnyẹ nwẹn nwụnnị nọ pụha!|src="DN00459b.jpg" size="col" loc="JHN 11" copy="Darwin Dunham; United Bible Societies" ref="11.43-44"
44 E o defunto saiu, tendo as mãos e os pés ligados com faixas, e o seu rosto, envolto num lenço. Disse-lhes Jesus: Desligai-o e deixai-o ir.
45 Ndị bu ọda imẹ ndị Ju ahụn bịa d'a hụn Meri, a hụn ihiẹn ndị Jesu mẹ, wẹ nọ kweri n'ẹ.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo a Maria e que tinham visto o que Jesus fizera creram nele.
46 Kanị ndị hụ imẹ wẹ nọ jẹn d'e kunrun ndị Itu-Farisi, gwa wẹ ihiẹn Jizọsị mẹ.
46 Mas alguns deles foram ter com os fariseus e disseram-lhes o que Jesus tinha feito.
47 'Ya ndị Itu-Farisi lẹ ndị-isi nchụ-ẹjan nọ kpọ Ọgwa Ndị-isi Nkịkwama, sị, “Kị ẹnyi jẹnkọ nwan d'e mẹ? Lee ni ọrụn-atụmẹnya ile okẹnnyẹni rị a rụn!
47 Depois, os principais dos sacerdotes e os fariseus formaram conselho e diziam: Que faremos? Porquanto este homem faz muitos sinais.
48 Omẹni ẹnyi a nị a rụnsọnmẹ ẹnịna, ịhịan ile jẹnkọ d'e kweri n'ẹ; ogẹn hụ, ndị Rom rị a kịnị ẹnyi sikọ d'a bịa d'e mẹ ihiẹn banyen'ẹ, wẹ sikọ d'e tikpọ Ụlọ-nsọ ẹnyi lẹ alị ẹnyi!”
48 Se o deixamos assim, todos crerão nele, e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Ya kẹ onyẹ ohu imẹ wẹ ẹfan a wụ Kayafasị, hụn wụ onyẹ-isi nchụ-ẹjan ahụa hụ, nọ sị wẹ, “Ụnụ a marịn ihiẹn kaka!
49 E Caifás, um deles, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós nada sabeis,
50 Ụnụ a marịn n'ọ ka ụnụ mma nị onyẹ ohu nwụndọnni ịhịan ile, karị nị ndị alị ẹnyi ile a la iwi?”
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 (Kanị, ezioku rị n'a wụ nị ebe o mẹ ni Kayafasị wụ onyẹ-isi nchụ-ẹjan ahụa hụ, amụma k'o bu ihiẹn hụ—nị Jesu jẹnkọ d'a nwụnnị ndị Ju ọnwụn; bụ ọ marịn nị amụma k'o bu.
51 Ora, ele não disse isso de si mesmo, mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus devia morrer pela nação.
52 Ẹlẹdẹ ndị Ju sụọ k'o k'a nwụnnị, kanị, kẹni o gizi ọnwụn a wegbama ndị nke Osolobuẹ ile rịsọnmẹ ebe ile.)
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um corpo os filhos de Deus que andavam dispersos.
53 Gha ụhụọhịn hụ jẹnmẹ, ndị-ndu ndị Ju nọ tụma iroro kẹ w'e dọn gbu Jesu.
53 Desde aquele dia, pois, consultavam-se para o matarem.
54 Ufiri ẹ, Jesu akpazịnị ebe ịhịan rị imẹ Judia, kama ọ nọ gha ebẹhụ pụ, shi obodo ohu w'a kpọ Ifrem, hụn rị ẹgbẹrẹ nọkunmẹ atụ—ịya lẹ ụmụ-azụụn a nọ nọdị ebẹhụ.
54 Jesus, pois, já não andava manifestamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali andava com os seus discípulos.
55 Ogẹn Mmẹmmẹ-Nghafe e rumẹ, ndị bu ọda nọ ghasọnmẹ alị ọfịa si Jerusalẹm d'e mẹ omẹnalị w'e gi e dọn enwẹn wẹ nsọ, hụn wẹ gi a kwademẹ mmẹmmẹ hụ.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região subiram a Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Wẹ hụ a chọ Jesu, a jụ ibe wẹ ebẹhụ wẹ wuzo imẹ Ụlọ-nsọ, sị, “K'i ro? Ọ bịakọdẹ mmẹmmẹni ra?”
56 Buscavam, pois, a Jesus e diziam uns aos outros, estando no templo: Que vos parece? Não virá à festa?
57 Ogẹn hụ, ndị-isi nchụ-ẹjan lẹ ndị Itu-Farisi e yegụọ wẹ iwu banyeni Jesu: nị ọwụnị onyẹ ọwụlẹ marịn ebe ọ rị, 'ya bịa d'a gwa wẹ, kẹni wẹ hụn ụzọ nwụnrụn a.
57 Ora, os principais dos sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.