1 Samuel 20
Nan Kalin Apu Dios (IFK) vs NVT
1 Indani ya timmayan boh David ad Naiot ad Ramah ot umeh kad-an Jonathan. Kananan hiyay “Kon nganney numbahulak ke amam ta deyan ihik nan abun patayonak?”
1 Davi fugiu de Naiote, em Ramá, e se encontrou com Jônatas. “O que eu fiz?”, disse Davi. “Qual é meu crime? Que pecado cometi contra seu pai para que ele esteja tão decidido a me matar?”
2 Kanan Jonathan di “Adi makulug hinaen edaka patayon ke ama. Te kon gulat na ya ininnilak ot hinaen ena aton ke he-a te am-in di planuna ya ipainilanan ha-on. Mu maid di impainilanah athina kinali adi makulug hinae.”
2 “Isso não vai acontecer!”, respondeu Jônatas. “Você não será morto. Ele sempre me conta tudo que pretende fazer, até mesmo as coisas de pouca importância. Sei que meu pai não esconderia de mim algo dessa natureza. Não é assim!”
3 Mu kanan David di “Uggem po tuwali inila! Hi ke amam ya inilanan nahamad di punggayyuman ta kinali adina ipainilan he-a te adina pinhod an mahakit di nomnom mu gapun diyen atona. Isapatak ke he-ah ngadan APU DIOS an wadat nangamung an katatakut di nitaguwak te dandanin patayonak.”
3 Então Davi fez um juramento diante de Jônatas: “Seu pai, sabendo muito bem de nossa amizade, disse a si mesmo: ‘Não contarei a Jônatas. Ele ficaria magoado’. Mas, tão certo como vive o S enhor e como você mesmo vive, eu estou a apenas um passo da morte!”.
4 Ot kanan Jonathan di “Kalyom ke ha-on hin nganney pinhod mut atok.”
4 Jônatas perguntou: “O que posso fazer para ajudá-lo?”.
5 Kanan David di “Hi bigat an waday hamul te Piyestan di Natalak di Bulan ya lebbengnan wadaak ta mangan takun am-in ke da amam. Mu hin mabalin kuma ya kudukdulnay eyak mitalu inggana hilong hi ohhandi.
5 Davi respondeu: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Sempre me sentei com o rei para comer nessa ocasião, mas amanhã me esconderei no campo e ficarei ali até o entardecer do terceiro dia.
6 Ya deket tibon amam an maidak ta hanhanana ya kanam ke hiyay ‘Kinalinan ha-on ot umanamut ni-an ad Betlehem te maamung da kanun hin-am-at mun-appit dan hidiyey oggan da pe aton hi katootoon.’
6 Se seu pai perguntar onde estou, diga a ele: ‘Davi insistiu que eu o deixasse ir para casa, em Belém, participar do sacrifício que toda a família dele oferece a cada ano’.
7 Deket kananay ‘Takombo.’ Ne hidiyey kainilaanan maid di ad-adin planunan aton ke ha-on. Mu deket bumoh-ol ya hidiyey kitib-anan nunna-ud an waday ad-adin planuna.
7 Se ele disser: ‘Está bem’, então você saberá que não corro perigo. Mas, se ele se enfurecer, você saberá que ele está decidido a me fazer mal.
8 Kinali atom anhan hituwen kinalik ke he-at pangipaannungam nah insapatam ke ha-on. Mu deket hay punnomnom mu ya numbahulak ke amam ya kudukdulnay patayonak ot kattog ke he-at adi mahapul an hi amam di mamaten ha-on.”
8 Mostre-me sua lealdade como amigo, pois assumimos um compromisso solene diante do S enhor . Se, por acaso, você acha que cometi alguma ofensa contra seu pai, mate-me você mesmo, aqui e agora! Não é necessário me entregar a seu pai”.
9 Ya kanan Jonathan di “Adi mabalin an ek aton di athina. Gulat nat waday inilmuk hi athinan aton ama ya kinalik ot ke he-a.”
9 “Nunca!”, exclamou Jônatas. “Você sabe que, se eu tivesse qualquer suspeita de que meu pai planeja matá-lo, avisaria você no mesmo instante.”
10 Kanan bon David di “Ne nganney innuk an manginila hin bumoh-ol hi amam weno adi?”
10 Então Davi perguntou: “Como saberei se seu pai ficou irado?”.
11 Kanan Jonathan ke hiyay “Makat ume tah di nah pumpattolan.” Ot ume dan duwa.
11 Jônatas respondeu: “Venha ao campo comigo”, e os dois foram juntos para lá.
12 Ot kalyon Jonathan ke David di aton da. Kananay “Hi APU DIOS an Dios takun holag Israel di tistigu ta. Hi himbatangan hi bigat hi athitun oras ya makihummanganak ke ama. Deket maphod di kalina mipanggep ke he-a ya umitud-akak hi mangipainilan he-a.
12 Então Jônatas disse a Davi: “Prometo diante do S enhor , o Deus de Israel, que amanhã ou, no máximo, depois de amanhã, a esta hora, conversarei com meu pai e avisarei você logo em seguida do que ele pensa a seu respeito. Se ele falar a seu respeito de modo favorável, informarei você.
13 Mu deket ihik nan abun aton ke he-ay ad-adi yaden adik ipainilan he-at mihwang ka ne takon di patayonak ke APU DIOS. Mu hana ot ta nanongna kayan baddangan dakan Apu Dios umat ke ama an binanaddangana handi.
13 Mas, se ele estiver irado e quiser matá-lo, que o S enhor me castigue severamente se eu não avisar você, para que possa escapar em segurança. Que o S enhor esteja com você como esteve com meu pai.
14 Ya hay ibagak anhan ke he-a David ya punnanongom ta ingganay ulem ke ha-on umat nah adi malumman an ulen APU DIOS. Mu takon hin kananat mateyak
14 E que você me trate com o amor leal do S enhor enquanto eu viver. Mas, se eu morrer,
15 ya punnanongom anhan damdamay ulem hi pamilyak ta inggana. Ya deket dadagom am-in nadan makibuhul ke he-ah kabobboble gapuh baddang APU DIOS ya tibom anhan ta adim pakidadag di pamilyak.
15 trate minha família com esse amor leal, mesmo quando o S enhor eliminar da face da terra todos os seus inimigos”.
16 Hana ot ta maid ke ditay mangibahho nah kinali tan aton ta. Mu deket ibahhom ya kastiguwon dakan APU DIOS.”
16 Então Jônatas assumiu um compromisso solene com Davi e sua descendência e disse: “Que o S enhor destrua todos os inimigos de Davi!”.
17 Indani ya impunsapatan Jonathan hi David mipanggep hi naminhod nan hiya te hay naminhod nan David ya umat hi naminhod nah adol na.
17 E Jônatas fez Davi reafirmar seu juramento de amizade, pois Jônatas o amava como a si mesmo.
18 Kanan bon Jonathan ke David di “Hi bigat ya Piyestan di Natalak di Bulan ya nonomnomon daka te maid kan ahi umbun nah oggan mu ubunan.
18 Então Jônatas disse: “Amanhã celebraremos a festa da lua nova. Darão por sua falta quando virem que seu lugar à mesa está vazio.
19 Ya nunna-ud an mainilah ohhandiy kamaid mu, kinali mahapul an eka muntalu nadah nipiggil an batun em nitaluwan handi.
19 Depois de amanhã, ao entardecer, vá ao lugar onde você se escondeu antes e espere ali, junto à pedra de Ezel.
20 Ahik ipanay tulun panah din kay hanan waday panpanaok hidi.
20 Eu sairei e atirarei três flechas para o lado da pedra, como se atirasse num alvo.
21 Ne itud-ak ku nan muttatyuk an e mangala nah ipanak. Deket kanak ke hiyay wadah nangappit hi kad-am nan pana, alam! Hay kibalinana ya maid di maat ke he-ah ad-adi ta mabalin an maukat ka. Ya isapatak ke APU DIOS an wadat nangamung an makulug an maid di maat ke he-a.
21 Então mandarei um ajudante trazer de volta as flechas. Se você me ouvir dizer a ele: ‘As flechas estão deste lado’, saberá, tão certo como vive o S enhor , que tudo está bem e que não há perigo algum.
22 Mu deket kanak nah ungay ‘Dehdih binnah-el na nan pana.’ Ya hidiyey panginilaam an mahapul an bumtik ka te pinhod APU DIOS an hidiyey atom.
22 Mas, se eu disser a ele: ‘Vá mais para frente; as flechas estão adiante’, significará que você deve partir de imediato, pois o S enhor o manda ir embora.
23 Hana ken mipanggep hi inhummangan ta ya nomnomom an wadat nangamung hi APU DIOS an tistigu tan duwa.”
23 E que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade que existe entre nós”.
24 Ot e mitaluh David. Kediyen Piyestan di Natalak di Bulan an eda mangan
24 Então Davi se escondeu no campo e, quando começou a festa da lua nova, o rei sentou-se para comer.
25 ya inumbun nan patul nah oggana tuwali ubunan nah nangappit hi dingding. Ya inumbun hi Abner hi paldang na ya inumbun hi Jonathan nah ha-ob amana. Mu nah ubunan David ya maid di inumbun.
25 Ocupou seu lugar de costume, encostado à parede, com Jônatas sentado diante dele e Abner ao seu lado. O lugar de Davi, porém, ficou vazio.
26 Ya op-opyah Saul te kananah nomnom na on waday inat David hi panio ot mibilang an adi malini, ta hidiye nan adi mabalin an makihamul.
26 Saul não disse nada sobre isso naquele dia, pois pensou: “Deve ter acontecido algo que deixou Davi cerimonialmente impuro”.
27 Nabigat bon hidiyey mikadwan algo kediyen bulan ya maid boh David. Kanan Saul nah imbabalenan hi Jonathan di “Tipet ingganad uwani ya maid nan imbabalen Jesse an makihayuyung ke ditaku?”
27 Mas, quando o lugar de Davi também ficou vazio no dia seguinte, Saul perguntou a Jônatas: “Por que o filho de Jessé não veio para a refeição nem ontem nem hoje?”.
28 Hinumang Jonathan an kananay “Kinali nan ha-on an umanamut kanu ni-an hi boble dad Betlehem.
28 Jônatas respondeu: “Davi me pediu, com insistência, para ir a Belém.
29 Te impaayag kanun nadan tutulang na te mahapul an wada dan am-in an hin-am-a ta aton da nan pangi-e dan mun-appit. Kananay ‘Deke anhan ta mabalin ya iabulut yu ta umanamutak ni-an ta ek tibon nadan iibak.’ Ot iabulut ku. Kinali maid ad uwani.”
29 Disse: ‘Por favor, deixe-me ir, pois nossa família oferecerá um sacrifício na cidade. Meu irmão exigiu que eu estivesse presente. Portanto, peço que me deixe ir ver meus irmãos’. Por isso ele não está aqui, à mesa do rei”.
30 Bimmoh-ol hi Saul ke Jonathan an kananay “Nangimbabalen inam ke he-a! Ya- kon maid di nomnom mu! Kon pangalim on uggek inilan pakahhandiyam hidiyen imbabalen Jesse yaden kibabainam ya kibabainan damdaman inam?
30 Saul se enfureceu com Jônatas e disse: “Seu traidor, filho de uma prostituta! Pensa que não sei que você quer que ele seja rei, para sua própria vergonha e de sua mãe?
31 Deket adi mateh diyen tagu ya nunna-ud an bokon kan mumpatul. Kinali eka ot ta em ikuyug te mahapul an mate.”
31 Enquanto esse filho de Jessé viver, você jamais será rei. Agora vá buscá-lo para que eu o mate!”.
32 Kanan Jonathan ke amanay “Kon tipet e mipipate yaden maid di inat nah ad-adi?”
32 “Por que ele deve morrer?”, perguntou Jônatas a seu pai. “O que ele fez?”
33 Ya gapuh boh-ol Saul ya intanod nay pahul ke Jonathan an imbabalenat patayona. Kediyey nanginilaan Jonathan an nunna-ud an patayon amanah David.
33 Então Saul atirou sua lança contra Jônatas, com a intenção de matá-lo. Com isso, Jônatas viu que seu pai estava mesmo decidido a matar Davi.
34 Imminah Jonathan ot tumayan nah lamesaan an namahig di boh-ol na ot ug-ugge nangan kediyen algon hidiyey mikadwan algon nan piyesta. Mahakit di nomnomna gapu kediyen kababain an at-atton amana ke David.
34 Enfurecido, Jônatas levantou-se da mesa e, durante o segundo dia da festa, recusou-se a comer, frustrado pelo modo como seu pai havia desonrado Davi publicamente.
35 Ot handih nabigatana ya immeh Jonathan nah nuntaluwan David ta muntibbowan dan hidiyey inhummangan dan aton da. Waday ingkuyug nah unga
35 Na manhã seguinte, como combinado, Jônatas foi ao campo e levou consigo um ajudante para apanhar as flechas.
36 ot baalonan e mangala nah pana. Kanana nah ungay “Butikam an e manamak tuh ipanak. Mamtik nan unga ya impaena nan pana ot mala-u.”
36 Disse ao ajudante: “Comece a correr, para que possa encontrar as flechas quando eu as atirar”. O ajudante correu, e Jônatas atirou uma flecha para além dele.
37 Handih wada nan ungah pottok nan nitaluwan David ya initkuk Jonathan nah ungan kananay “Ume-ele ka pay te wadah e-elena nan pana.
37 Quando o ajudante estava quase chegando ao lugar onde a flecha havia caído, Jônatas gritou: “A flecha está mais à frente!
38 Galgal-am ta em alan.” E inalan nan unga nan pana ot ena idat ke Jonathan an kon muttatyun hiya.
38 Rápido! Não fique aí parado!”. Então o ajudante apanhou a flecha e correu de volta para seu senhor.
39 Hanan unga ya uggena inilay mipanggep nah inhummangan da David ke Jonathan.
39 O ajudante não suspeitava de nada; apenas Jônatas e Davi entenderam o sinal.
40 Indat Jonathan nadan panana nah unga ot paanamutona.
40 Então Jônatas entregou o arco e as flechas ao ajudante e ordenou que os levasse de volta à cidade.
41 Handih imme nan unga ya naukat hi David nah nuntaluwanah kad-an di batu ot munyuung hi namintulu ke Jonathan. Nun-awwalan da ya mungkoga dan duwa, namam-an David.
41 Assim que o ajudante foi embora, Davi saiu de seu esconderijo no lado sul da pedra de Ezel. Davi se curvou diante de Jônatas três vezes, com o rosto em terra. E, quando se beijaram e se despediram, ambos choravam, especialmente Davi.
42 Kanan Jonathan ke David di “Hi APU DIOS di nanongnan mangipaptok ke he-a. Tibonat nadan holag mu ya holag ku ya punnanongon dan adida ibahhon aton nan inhummangan tan adida ibahho.” Timmayan hi David ot umanamut damdamah Jonathan.
42 Por fim, Jônatas disse a Davi: “Vá em paz, pois juramos lealdade um ao outro em nome do S enhor . Que o S enhor nos ajude a preservar para sempre o forte laço de amizade entre nós e entre nossos descendentes”. Então Davi partiu, e Jônatas voltou à cidade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.