Romanos 4

Huastec San Luis Potosi NT (HUS_WBT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nan u le’ tu t’iloxnanchichic i biyal at juntal xits’al Abraham.
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Max anac tsu’ume ti bolith c’al a Dios tin ebal in t’ajbil, tam in ejtohuamalac quin c’athatna’ in t’ajbil tin tamet a Dios. Cum yab ja ti tsu’ume ti bolith, jaxtam yab in ejtou.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Thuchathits a Abraham ti al an T’ocat Thuchlab abal im bela’ a Dios, ani jaxtam ti tsu’ume ti bolith c’al a Dios.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Max i inic ca t’ojon ani ca jalbinchat yab pel i pithoblab, pel in atohual.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Yab pel in atohual tam an inic ca tsu’tat ti bolith c’al a Dios. Yab u tsu’tab ti bolith tin ebal in t’ajbil, tocat quim bela’ ani ne’ets ca tsu’tat ti bolith aba ani’ pel i hualbith inic.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 A David in olna’ jaye abal yab tin ebal in t’ajbil an inic ca tsu’tat ti bolith c’al a Dios, tocat quim bela’ ani ne’ets ca tsu’tat ti bolith. Tam ojni’ ne’ets ca culbe.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 In ulu a David:
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 — ausente —
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 ¿Antsana’ ne’ets ca culbe expith axi cojchinenec in inictal ani yab ne’ets ca culbe axi yab cojchinenec? Nan tu ucha’its abal tsu’ume ti bolith a Abraham cum im bela’ a Dios.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 ¿Tsu’ume jaja’ ti bolith c’al a Dios tam ti cojchinenequits in inictal o tam ti yabaye cojchinenecac? Yabaye cojchinenequits.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Cum im belamal jats ti tsu’tatits ti bolith, ani ma ti talbelits tam ti uchan c’al a Dios ca cojchin in inictal abal antsana’ ca tso’obna pel in c’al a Dios. Im baju a Abraham ca t’ajan ti cuenta c’al a Dios ejtil max pel i tatalab c’al patal jitats quim bela’ a Dios. Aba i ca cojchin in inictal, ne’ets ca tsu’tat ti bolith an inicchic c’al a Dios tam quim bela’its.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 A Abraham pel ejtil i tatalab jaye c’al axi cojchinenec in inictal ani im belal a Dios. Im belal jayetseq’ui jant’ini’ im bela’ a Abraham tam ti yabaye cojchinenequits in inictal.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Bijchith uchan a Abraham c’al a Dios abal jaja’ ani in tsacamilchic ne’ets ca pithan tim puhuel an tsabal ti c’alab. Antsana’ ti uchan cum tsu’tatits ti bolith ma tam tim bela’its a Dios, yab abal im putumal c’al in uchbixtal a Dios.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Auxe’ max ne’ets ca pithan jahua’ bijchith uchan c’al a Dios expith max jita’ quim putu c’al in uchbixtal a Dios. Iba. Max chubax anac, tamna’ jolat qui belchi jahua’ a Dios tu bijchith uchal ani yab jant’o in jalbil im bijchith cahuintal.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 In ey in uchbixtal a Dios tu jolbiyalchic tam yab qui putu. Cum hua’ats i uchbixtalab, hua’ats jant’o ca jec’omna.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 I belal a Dios ani tin ebal in alhua’ inictal jaja’ tu pithal jahua’ im bijchith ulumalits ne’ets tucu pitha’. Lej chubax i bats’uhual max i belal ejtil im belamal a Abraham ani in at juntal xits’al jaja’. Nixe’ xi bijchith cau yab expith pithan ca tabatnanchat c’al ax im putuhual c’al in uchbixtal a Dios, jaye ca tabatnanchat c’al ax im belal a Dios ejtil tim belamal jaye a Abraham. Antsana’ a Abraham pel i tatalab c’al patal huahua’ ax i belal.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 In ulal an T’ocat Thuchlab abal a Dios im bijiy a Abraham ti tatalab c’al yan i inicchic, cum im bela’ a Dios. Jats a Dios ax in ejtohual quin ejtha’ an tsemelomchic ani quin hua’tsintha’ jahua’ yabaye u hua’tsinenequits.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 A Abraham im bela’ a Dios tam ti yab hua’ats i aychixtalab ne’ets ca lablinchat. Im bela’ abal ne’ets ca bijiyat ti tatalab c’al yan i inicchic jant’ini’ ti uchanits c’al a Dios. Ne’ets ca pithancua’ yantalam i tsacamlab.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Aba ma in cua’alits jat’hua’ bo’ inic i tamub, bel yab in jila’ quim bela’. Jaye uxcue’its a Sara, ani yabats in ejtohual quin co’oychic i tsacam.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Ni jayq’ui’ yab in tsalpay max a Dios yab ne’ets quin ejtou quin t’ajchi jahua’ bijchith uchnenequits ne’ets quin t’ajchi. In junini’ bela’ ani in junini’ tsapna’ a Dios, ani im puhuethanchi im bij a Dios.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Lej thacat in ichich cum im bela’ abal a Dios in huit’al quin t’aja’ jahua’ im bijchith ulumalits ne’ets quin t’aja’.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Cum in lej bela’, jaxtam ti tsu’ume ti bolith c’al a Dios.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Abal tsu’ume ti bolith tam im bela’, yab expith thuchat tin cuenta a Abraham.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Huahua’hue ne’ets cu tsu’tat tu bolith tam qui bela’ a Dios ax in ejtha’ i Ajatic Jesús ti al an jolimtalab.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Ja’its a Jesús axi bina ca tsemtha ti calchix c’al huahua’ i hualab, ani xo’ ejthachits abal cu tsu’tat tu bolith c’al a Dios.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.