Atos 16

Juziñamui Ñuera Uai (HTO) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Derbe, Lystra jofue dɨga dɨnomo Pablo, Silas dɨga dúcɨdiaillɨnoɨ. Afénomo daa Juzíñamuimo ɨ́ɨnotɨmɨe baizájidiaillɨnoɨ. Ie ei judíuaɨmona Juzíñamuimo ɨ́ɨnotɨngo. Mei íadɨ ie moo griego ímɨe.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra. Havia ali um discípulo, chamado Timóteo, filho de uma judia cristã, mas de pai grego,
2 Lystramo ite ámatɨaɨ afémɨedo ñue úritiaɨoɨ naa Icóniomo ite ámatɨaɨri.
2 que gozava de ótima reputação junto dos irmãos de Listra e de Icônio.
3 Pablo Timotéona ie nabaina úiacade. Ie jira ie bacano ɨcoɨ quetátate, íaɨoɨ jáillɨnomo ite judíuaɨ afémɨedo comecɨ fɨeni fácañeillena. Mei afémacɨ ie moo griego ímɨenana ñue onódiaɨoɨza.
3 Paulo quis que ele fosse em sua companhia. Ao tomá-lo consigo, circuncidou-o, por causa dos judeus daqueles lugares, pois todos sabiam que o seu pai era grego.
4 Nana íaɨoɨ jáillado ite jófuedo lletáinafue llotíaɨoɨ. Afe lletáinafue Jerusalemo ite orécamacɨ ocuide éinamacɨ dɨga llotátatiaɨoɨ.
4 Nas cidades pelas quais passavam, ensinavam que observassem as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.
5 Daɨí Juzíñamuimo garídɨmacɨ íaɨoɨ ɨ́ɨnuafue ñue oni móonaioicaide. Afemona nágarui aillo jebuíoicaidiaɨoɨ.
5 Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e cresciam em número dia a dia.
6 Asia énɨemo Ñuera Joreño ñúefue íaɨoɨ lluájillana ráiruide. Ie jira Frigia énɨe, Galacia énɨe dɨga afe énɨemo oni lluájidiaɨoɨ.
6 Atravessando em seguida a Frígia e a província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra de Deus na {província da} Ásia.
7 Ie mei Misia énɨe fuédamo dúcɨdiaɨoɨ. Dɨnómona Bitinia énɨemo jáillana comecɨ facádiaɨoɨ, mei íadɨ Jesús Joreño dɨnomo íaɨoɨ jáillana rairuide.
7 Ao chegarem aos confins da Mísia, tencionavam seguir para a Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Ie jira jɨca Misia énɨe fuédado jáidiaɨoɨ. Dɨnómona Troas ígobemo jáidiaɨoɨ.
8 Depois de haverem atravessado rapidamente a Mísia, desceram a Trôade.
9 Dɨnomo afe naɨo Pablo nɨcáɨrilla izói cɨode. Afe nɨcáɨrilla izói Macedonia énɨe ímɨena cɨode. Afémɨe náidaicana Páblona izire jɨcade; daɨde: “Bené Macedóniamo caɨ cánuaɨbi,” —daɨde.
9 De noite, Paulo teve uma visão: um macedônio, em pé, diante dele, lhe rogava: Passa à Macedônia, e vem em nosso auxílio!
10 Daɨí Pablo nɨcaɨ anado izói cɨónamona Macedóniamo caɨ jáillena maméritɨcaɨ. Jae Juzíñamui caɨ jɨ́ɨrillaza ua onódɨcaɨ dɨnomo ñúefue caɨ lluájillena.
10 Assim que teve essa visão, procuramos partir para a Macedônia, certos de que Deus nos chamava a pregar-lhes o Evangelho.
11 Iemona Tróasmona nocaedo monaillai cɨgɨ idu Samotráciamo jaɨ́cɨna jáidɨcaɨ. Ie jítɨramo Neápolismo dúcɨdɨcaɨ.
11 Embarcados em Trôade, fomos diretamente à Samotrácia e no outro dia a Neápolis;
12 Dɨnómona Filipos jófuemo jáidɨcaɨ. Afe Macedonia fueda Filipos jamánomo jalléidɨgobe. Romano comɨnɨ afe jofue naui nitátatɨno. Dɨnomo nano nɨ́garui itɨcaɨ.
12 e dali a Filipos, que é a cidade principal daquele distrito da Macedônia, uma colônia {romana}. Nesta cidade nos detivemos por alguns dias.
13 Afe ocózinaillaruimo afe jofue jinomo jáidɨcaɨ. Ua imani fuemo íaɨoɨ Juzíñamuimo ɨere úrizaifɨrenanomo jáidɨcaɨ. Dɨnomo ráɨnaillano ñúefuedo gaɨrídɨngotɨaɨmo úritɨcaɨ.
13 No sábado, saímos fora da porta para junto do rio, onde pensávamos haver lugar de oração. Aí nos assentamos e falávamos às mulheres que se haviam reunido.
14 Aféngotɨaɨmona daango Lidia mámecɨredɨngo. Afengo Tiatira jofue ingo. Afengo jiáɨre jítɨrede ñuera ɨniroi fecáraɨngo. Afe rɨngo Juzíñamuimo áɨnozioidɨngo Juzíñamuimo caɨmare úrillena. Iemona afengo afe ñúefuena cacáreacade. Jae Juzíñamui afengo comécɨna tuiñode, Pablo llogáuaillaɨ jeire óllena.
14 Uma mulher, chamada Lídia, da cidade dos tiatirenos, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava. O Senhor abriu-lhe o coração, para atender às coisas que Paulo dizia.
15 Afengo naa ie comɨ́nɨri báutizagaiaɨoɨ. Báutiza mei izire jɨcada caɨna daɨde:
15 Foi batizada juntamente com a sua família e fez-nos este pedido: Se julgais que tenho fé no Senhor, entrai em minha casa e ficai comigo. E obrigou-nos a isso.
16 Afe Juzíñamuimo úrizairanomo caɨ jailla llezica, fɨénidena jóriaɨrede rɨngoza baizájidɨcaɨ. Afe fɨénide jóriaɨdo come ónoñega éicɨna raɨre onófɨrede. Afengo izire jeruícango. Afe eicɨ báillado aillo úcubena ie náamatɨaɨ íena ófɨrediaɨoɨ.
16 Certo dia, quando íamos à oração, eis que nos veio ao encontro uma moça escrava que tinha o espírito de Pitão, a qual com as suas adivinhações dava muito lucro a seus senhores.
17 Afe rɨngoza Pablo dɨga caɨdo jáizaide. Caillɨ́cana jaide; daɨde:
17 Pondo-se a seguir a Paulo e a nós, gritava: Estes homens são servos do Deus Altíssimo, que vos anunciam o caminho da salvação.
18 Dɨga iruillaɨ daɨí afengo caillɨde. Are ie caillɨ́cana ɨ́coɨmo, Pablo zefuínaite. Meine gɨ́recaillano aféngomo ite fɨénide jóriaɨna daɨde:
18 Repetiu isto por muitos dias. Por fim, Paulo enfadou-se. Voltou-se para ela e disse ao espírito: Ordeno-te em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora ele saiu.
19 Afe rɨngoza náamatɨaɨ daɨí ie fɨnóinana cɨódiaɨoɨ. Iemona:
19 Vendo seus amos que se lhes esvaecera a esperança do lucro, pegaram Paulo e Silas e levaram-nos ao foro, à presença das autoridades.
20 Rɨire jɨcánoraɨnɨmo íaillɨnoɨna izájidiaɨoɨ. Daɨdíaɨoɨ:
20 Em seguida, apresentaram-nos aos magistrados, acusando: Estes homens são judeus; amotinam a nossa cidade.
21 Caɨmo lluáɨbigafuiaɨna jeire ónidɨcaɨ. Afe izói caɨ ínidɨcaɨ, caɨ bie románodɨcaɨza, —daɨdíaɨoɨ.
21 E pregam um modo de vida que nós, romanos, não podemos admitir nem seguir.
22 Iemona afeno comɨnɨ íaillɨnoɨmo rɨ́icaidiaɨoɨ. Rɨire jɨcánoraɨnɨ íaillɨnoɨ ɨnícuirona duiñoda rázɨdo íaillɨnoɨna fatátate.
22 O povo insurgiu-se contra eles. Os magistrados mandaram arrancar-lhes as vestes para açoitá-los com varas.
23 Iaillɨnoɨ aillo fáina meífomo, llavéracomo íaillɨnoɨna lláviaidiaɨoɨ. Afe llavéraco úiñoraɨma rɨire ocuídiaɨoɨ íaillɨnoɨna ñue rairuíllena.
23 Depois de lhes terem feito muitas chagas, meteram-nos na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.
24 Afe rɨire ocuínafuena cacánamona llavéraco úiñotɨmɨe llavéraco jamánomo jofóidɨcomo íaillɨnoɨna orede. Dɨnomo come ɨdaɨ jíitara íredamo íaillɨnoɨna jíitate.
24 Este, conforme a ordem recebida, meteu-os na prisão inferior e prendeu-lhes os pés ao cepo.
25 Afe naɨo dáaferuimo Pablo Silas dɨga Juzíñamuimo úrillano Juzíñamui ruaɨ rotíaillɨnoɨ. Afécomo jɨáɨe llavécamɨiaɨ afe rúana cacádiaɨoɨ.
25 Pela meia-noite, Paulo e Silas rezavam e cantavam um hino a Deus, e os prisioneiros os escutavam.
26 Iaillɨnoɨ rua llezica afe énɨe raɨre ɨere rɨire docáiricaide. Nana afe llavéraco jíaɨlliraɨ izói rɨire mozide nofɨ́cɨaɨ jaidɨ́nocaiga izói íficaide. Afe llezícamona llavéraco náziaɨ túicoɨzite. Afemona nana llavécamɨiaɨ llójeuaɨ tɨ́coɨzite.
26 Subitamente, sentiu-se um terremoto tão grande que se abalaram até os fundamentos do cárcere. Abriram-se logo todas as portas e soltaram-se as algemas de todos.
27 Iemona llavéraco úiñoraɨma cazide. Cazídemo jae nana náziaɨ túienana cɨode. Comecɨ anado daɨde: “Nana llavécamacɨ jae nɨbaɨ botádiaɨoɨ.” Ie jira lloefai ota ie abɨ faɨtáacade.
27 Acordou o carcereiro e, vendo abertas as portas do cárcere, supôs que os presos haviam fugido. Tirou da espada e queria matar-se.
28 Mei íadɨ Pablo íemo caillɨde:
28 Mas Paulo bradou em alta voz: Não te faças nenhum mal, pois estamos todos aqui.
29 Mei jira llavéraco úiñoraɨma bobaie jɨcade. Iemona Pablo dɨné aizɨ́cana bite. Dɨnomo afe jágɨeri abɨ cuidɨ́rioicana, Pablo Silas dɨga íaillɨnoɨ anamo dújude.
29 Então o carcereiro pediu luz, entrou e lançou-se trêmulo aos pés de Paulo e Silas.
30 Ie meífomo íaillɨnoɨna jino jɨáɨnomo uillano, jɨcánote:
30 Depois os conduziu para fora e perguntou-lhes: Senhores, que devo fazer para me salvar?
31 Jira aféillɨnoɨ uai ote:
31 Disseram-lhe: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua família.
32 Iemona Juzíñamui uaillaɨ íemo llotíaillɨnoɨ naa ie jofo ero itɨ́nuáɨri.
32 Anunciaram-lhe a palavra de Deus, a ele e a todos os que estavam em sua casa.
33 Mei íadɨ daje naɨo llavériraɨma íaillɨnoɨ fáina boáfiaɨ jocode. Afemona afémɨe naa íaillɨnoɨ úruiaɨri báutizaigaiaɨoɨ.
33 Então, naquela mesma hora da noite, ele cuidou deles e lavou-lhes as chagas. Imediatamente foi batizado, ele e toda a sua família.
34 Afe mei aféillɨnoɨna ie jofomo uillano ecade. Afémɨe naa ie comɨnɨ dɨga Juzíñamuimo ɨ́ɨnuari caɨmare ióbidiaɨoɨ.
34 Em seguida, ele os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou-se com toda a sua casa por haver crido em Deus.
35 Afe jítɨramo rɨire jɨcánoraɨnɨ jɨáɨe llavériraɨnɨ llavéracomo orede, Pablo íaillɨnoɨ zuitállena.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os lictores dizer: Solta esses homens.
36 Iemona llavéraco úiñoraɨma Páblona daɨde:
36 O carcereiro transmitiu essa mensagem a Paulo: Os magistrados mandaram-me dizer que vos ponha em liberdade. Saí, pois, e ide em paz.
37 Mei íadɨ Pablo llavériraɨnɨna daɨde:
37 Mas Paulo replicou: Sem nenhum julgamento nos açoitaram publicamente, a nós que somos cidadãos romanos, e meteram-nos no cárcere, e agora nos lançam fora ocultamente... Não há de ser assim! Mas venham e soltem-nos pessoalmente!
38 Afefue llavériraɨnɨ jɨcánoraɨnɨmo lluájide. Lluájillamona jɨcánoraɨnɨ jacɨ́naitiaɨoɨ, aféillɨnoɨ romano ímɨenari.
38 Os lictores deram parte dessas palavras aos magistrados. Estes temeram, ao ouvir dizer que eram romanos.
39 Ie jira Pablo Silas dɨga íaillɨnoɨmo jɨ́cajidiaɨoɨ:
39 Foram e lhes falaram brandamente. Pedindo desculpas, rogavam-lhes que se retirassem da cidade.
40 Afe llavéracomo jino billano, Lidia jofomo jáidiaillɨnoɨ. Amatɨaɨna cɨ́oillano íaɨoɨna ñue náɨcaitadiaillɨnoɨ. Daɨí ñiano jɨáɨnomo oni jáidiaillɨnoɨ.
40 Saindo do cárcere, entraram em casa de Lídia, onde reviram e consolaram os irmãos. Depois partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.