Romanos 4
God Lavayiyat Aṅ Puhuvasiwni (HOPNT) vs VC
1 Kurs huvam Abraham, yep qatsit ep itanay aw wūwayaa. Pam hin qenivo taviwa?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Pi kurs Abraham hintsakpiy akw qenivo taviwe’ pay soon hihta ep qa tsómokiwtani. Nīk̇aṅw pam qa panwat qenivo taviwe’ kurs pam God aw háqe’wat kwivilvayhtini.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Huvupatpi tutuvenit aṅ hin pey’ta: Abraham God lavayiyat tuptsiwhq God put súantaqat paṅqawu.
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Noqw tumalay’taqat hapi aw siviw qa kuwahtipuniṅwu; pam put ahsatiatniṅwu.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Noqw pay nāmahin pi as hak súantaniqey ōviy qa tumaltat, God aw tuptsiwe’ qenivo táviwṅwu. Hak God aw tuptsiwhq pam súantaqat God paṅqawṅwu, nāmahin pi pam as put qa k̇aptsi’taṅwuniq’ö.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Pam hapi hahlayhpit ep’e, ispi pam lolmat qa tumaltaqw God put súantaqat paṅqawhq’ö. Noqw David yan put lavayhtiqe
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 Ura paṅqawu: God hakimuy nukpanayamuy amuhpiy ayo yukuqw puma hahlayhpit epya, hakimuy qaanhtipuyamuy pas sūs suhtokq’ö.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Pas hakiy aw Tutuyqawhqa qaanhtipuyat qa nono’q pam hahlayhpiy ep’e, kita.
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Noqw ya pay pas poṅotkit akw tuvoylaiwyuṅqam‐sa it hahlayhpit epyani? Sen pay put akw qa tuvoylaiwyuṅqam pīwu? Pi itam paṅqaqwa: Abraham qapēvewnaqw God put súantaqat paṅqawu.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Taay, noqw pam hisat put yan lavayhti? Sen poṅotkiwtaqö’? sen qa poṅotkiwtaqö’? Pam nāt qa poṅotkiwtaq’ö.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Noqw pam nāt qa poṅotkiwk̇aṅw God aw tuptsiwhq pay pam súantaqat God paṅqawu; nihqe pahsat pu pan lavayhtiqey tuawi’taniqe ōviy pam poṅotkit akw tuvoylatiniqat put ayata. Pahsat pu Abraham sohsokmuy tuptsiwni’yuṅqamuy náamniqat God paṅqawu, nāmahin pi as puma qa poṅotkiwyuṅq’ö; noqw pay puma piw súanyuṅqat pam paṅqawu.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Pam piw imuy hakimuy poṅotkit akw tuvoylaiwyuṅqamuy náamni, nīk̇aṅw qa sohsokmuyu. Pam imuy hakimuy poṅotkit akw tuvoylaiwk̇ahk̇aṅw qapēvewnit aṅ hinwisqamuy náamni, itanay Abraham nāt qa poṅotkiwk̇aṅw hin hinmaqat pan’i.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Pi God Abraham, pu natkomuyatuy pumuy tūwaqatsit máqaniqey aw paṅqawu. Pam qapēvewnak̇aṅw God aw súantaqw ōviy pam yan put āawna, pam tutavot an hinmaqw qa paniqw ōviy’o.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Noqw pay kurs ima Moses tutavoyat an hinwisqam‐sa tūwaqatsit makiwyaniqw pep pu’ God hihta āawnaqw paysoqtini, piw itahqapevewni paysoqtini.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Pi God sinmuy hin hinwisniqat tutaptaqw, pep pu’ pumuy amuṅem hin yúkuni; pi as tutavo qa háqamniqw soon pi as sinom tutavot aṅqw lasyani.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Pi God put aw tuptsiwni’yuṅqamuy tūwaqatsit máqaniqey amumi paṅqawu, pam núokwat ahpiy put panhtiniqey nāwaknaqe ōviy’o. Noqw ōviy sohsoyam Abraham timat tūwaqatsit makiwyani, ima hakim Moses tutavoyat makiwyaqamu, pu ima hakim Abraham an qapēvewnit aṅ hinwisqam pīwu. Pam hapi sohsokmuy itamuy tuptsiwni’yuṅqamuy náamu.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Pi ura yan pey’ta: Nu hapi uṅ k̇aysiwhqamuy nanāpwatuy sinmuy náamtoynani. Noqw pam God qapēvewnaqe putniqw pay pam pumuy náamu. Pi God qayesqamuy taytoynaṅwu, piw himu qa háqamniqw put pay háqamniqat an lalvayṅwu.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Noqw nāmahin pi pam hihta qatuptsiwni’ewakw unaṅwvahsi’k̇aṅw God qapēvewna; nihqe ōviy pam k̇aysiwhqamuy sinmuy náamti; ura put ahpiy qaan’ewakw hintaqam sinom aniwhtiniqat God paṅqawu.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Noqw ōviy pam pas qaöwítuptsiwa, nāmahin pi as putniqw tokoat pay qa taytaq’ö, pam tsivót‐sikip súnathaqam yahsaṅwni’ta; piw Sarah tiylawhqey aṅ ruhpa.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Noqw pay Sarah Abraham eṅem ti’vaniqat God yan put āawnaqw Abraham qapēvewnaqe qa náṅeknat tuptsiwniy ep suyhtsepṅwat pas pavan öqawi’maqe God pas hihtata.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Pi pam God aw navoti’taqw pam hihta hin yuk̇e’ aw antsanṅwu. Noqw ōviy pam put aw tuptsiwa.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Noqw paniqw hapi pam qapēvewnaqey ahpiy suantaqat God paṅqawu.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Noqw pam put súantaqat paṅqawhq pan tutuvenit aṅ pey’ta. Nihqe qa Abraham éṅem‐sa pey’ta,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Nīk̇aṅw pay itamuy hakimuy Abraham an God aw tuptsiwni’yuṅqamuy amuṅem pīwu. Pi pam Jesus Christ Itahtutuyqawhqay mokiwuy aṅqw ahoy tātayna,
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Pam itahqaanhtipuy ep mokniqe taviwhq’ö. Pam mok̇qe itamuy qenivo óyaniqe ōviy ahoy tātayi.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.