Romanos 4

God Lavayiyat Aṅ Puhuvasiwni (HOPNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kurs huvam Abraham, yep qatsit ep itanay aw wūwayaa. Pam hin qenivo taviwa?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Pi kurs Abraham hintsakpiy akw qenivo taviwe’ pay soon hihta ep qa tsómokiwtani. Nīk̇aṅw pam qa panwat qenivo taviwe’ kurs pam God aw háqe’wat kwivilvayhtini.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Huvupatpi tutuvenit aṅ hin pey’ta: Abraham God lavayiyat tuptsiwhq God put súantaqat paṅqawu.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Noqw tumalay’taqat hapi aw siviw qa kuwahtipuniṅwu; pam put ahsatiatniṅwu.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Noqw pay nāmahin pi as hak súantaniqey ōviy qa tumaltat, God aw tuptsiwe’ qenivo táviwṅwu. Hak God aw tuptsiwhq pam súantaqat God paṅqawṅwu, nāmahin pi pam as put qa k̇aptsi’taṅwuniq’ö.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Pam hapi hahlayhpit ep’e, ispi pam lolmat qa tumaltaqw God put súantaqat paṅqawhq’ö. Noqw David yan put lavayhtiqe
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Ura paṅqawu: God hakimuy nukpanayamuy amuhpiy ayo yukuqw puma hahlayhpit epya, hakimuy qaanhtipuyamuy pas sūs suhtokq’ö.
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Pas hakiy aw Tutuyqawhqa qaanhtipuyat qa nono’q pam hahlayhpiy ep’e, kita.
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Noqw ya pay pas poṅotkit akw tuvoylaiwyuṅqam‐sa it hahlayhpit epyani? Sen pay put akw qa tuvoylaiwyuṅqam pīwu? Pi itam paṅqaqwa: Abraham qapēvewnaqw God put súantaqat paṅqawu.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Taay, noqw pam hisat put yan lavayhti? Sen poṅotkiwtaqö’? sen qa poṅotkiwtaqö’? Pam nāt qa poṅotkiwtaq’ö.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Noqw pam nāt qa poṅotkiwk̇aṅw God aw tuptsiwhq pay pam súantaqat God paṅqawu; nihqe pahsat pu pan lavayhtiqey tuawi’taniqe ōviy pam poṅotkit akw tuvoylatiniqat put ayata. Pahsat pu Abraham sohsokmuy tuptsiwni’yuṅqamuy náamniqat God paṅqawu, nāmahin pi as puma qa poṅotkiwyuṅq’ö; noqw pay puma piw súanyuṅqat pam paṅqawu.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Pam piw imuy hakimuy poṅotkit akw tuvoylaiwyuṅqamuy náamni, nīk̇aṅw qa sohsokmuyu. Pam imuy hakimuy poṅotkit akw tuvoylaiwk̇ahk̇aṅw qapēvewnit aṅ hinwisqamuy náamni, itanay Abraham nāt qa poṅotkiwk̇aṅw hin hinmaqat pan’i.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Pi God Abraham, pu natkomuyatuy pumuy tūwaqatsit máqaniqey aw paṅqawu. Pam qapēvewnak̇aṅw God aw súantaqw ōviy pam yan put āawna, pam tutavot an hinmaqw qa paniqw ōviy’o.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Noqw pay kurs ima Moses tutavoyat an hinwisqam‐sa tūwaqatsit makiwyaniqw pep pu’ God hihta āawnaqw paysoqtini, piw itahqapevewni paysoqtini.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Pi God sinmuy hin hinwisniqat tutaptaqw, pep pu’ pumuy amuṅem hin yúkuni; pi as tutavo qa háqamniqw soon pi as sinom tutavot aṅqw lasyani.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Pi God put aw tuptsiwni’yuṅqamuy tūwaqatsit máqaniqey amumi paṅqawu, pam núokwat ahpiy put panhtiniqey nāwaknaqe ōviy’o. Noqw ōviy sohsoyam Abraham timat tūwaqatsit makiwyani, ima hakim Moses tutavoyat makiwyaqamu, pu ima hakim Abraham an qapēvewnit aṅ hinwisqam pīwu. Pam hapi sohsokmuy itamuy tuptsiwni’yuṅqamuy náamu.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Pi ura yan pey’ta: Nu hapi uṅ k̇aysiwhqamuy nanāpwatuy sinmuy náamtoynani. Noqw pam God qapēvewnaqe putniqw pay pam pumuy náamu. Pi God qayesqamuy taytoynaṅwu, piw himu qa háqamniqw put pay háqamniqat an lalvayṅwu.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Noqw nāmahin pi pam hihta qatuptsiwni’ewakw unaṅwvahsi’k̇aṅw God qapēvewna; nihqe ōviy pam k̇aysiwhqamuy sinmuy náamti; ura put ahpiy qaan’ewakw hintaqam sinom aniwhtiniqat God paṅqawu.
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Noqw ōviy pam pas qaöwítuptsiwa, nāmahin pi as putniqw tokoat pay qa taytaq’ö, pam tsivót‐sikip súnathaqam yahsaṅwni’ta; piw Sarah tiylawhqey aṅ ruhpa.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Noqw pay Sarah Abraham eṅem ti’vaniqat God yan put āawnaqw Abraham qapēvewnaqe qa náṅeknat tuptsiwniy ep suyhtsepṅwat pas pavan öqawi’maqe God pas hihtata.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Pi pam God aw navoti’taqw pam hihta hin yuk̇e’ aw antsanṅwu. Noqw ōviy pam put aw tuptsiwa.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Noqw paniqw hapi pam qapēvewnaqey ahpiy suantaqat God paṅqawu.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Noqw pam put súantaqat paṅqawhq pan tutuvenit aṅ pey’ta. Nihqe qa Abraham éṅem‐sa pey’ta,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Nīk̇aṅw pay itamuy hakimuy Abraham an God aw tuptsiwni’yuṅqamuy amuṅem pīwu. Pi pam Jesus Christ Itahtutuyqawhqay mokiwuy aṅqw ahoy tātayna,
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Pam itahqaanhtipuy ep mokniqe taviwhq’ö. Pam mok̇qe itamuy qenivo óyaniqe ōviy ahoy tātayi.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.