Romanos 4

God Lavayiyat Aṅ Puhuvasiwni (HOPNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Kurs huvam Abraham, yep qatsit ep itanay aw wūwayaa. Pam hin qenivo taviwa?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Pi kurs Abraham hintsakpiy akw qenivo taviwe’ pay soon hihta ep qa tsómokiwtani. Nīk̇aṅw pam qa panwat qenivo taviwe’ kurs pam God aw háqe’wat kwivilvayhtini.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Huvupatpi tutuvenit aṅ hin pey’ta: Abraham God lavayiyat tuptsiwhq God put súantaqat paṅqawu.
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Noqw tumalay’taqat hapi aw siviw qa kuwahtipuniṅwu; pam put ahsatiatniṅwu.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Noqw pay nāmahin pi as hak súantaniqey ōviy qa tumaltat, God aw tuptsiwe’ qenivo táviwṅwu. Hak God aw tuptsiwhq pam súantaqat God paṅqawṅwu, nāmahin pi pam as put qa k̇aptsi’taṅwuniq’ö.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Pam hapi hahlayhpit ep’e, ispi pam lolmat qa tumaltaqw God put súantaqat paṅqawhq’ö. Noqw David yan put lavayhtiqe
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Ura paṅqawu: God hakimuy nukpanayamuy amuhpiy ayo yukuqw puma hahlayhpit epya, hakimuy qaanhtipuyamuy pas sūs suhtokq’ö.
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Pas hakiy aw Tutuyqawhqa qaanhtipuyat qa nono’q pam hahlayhpiy ep’e, kita.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Noqw ya pay pas poṅotkit akw tuvoylaiwyuṅqam‐sa it hahlayhpit epyani? Sen pay put akw qa tuvoylaiwyuṅqam pīwu? Pi itam paṅqaqwa: Abraham qapēvewnaqw God put súantaqat paṅqawu.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Taay, noqw pam hisat put yan lavayhti? Sen poṅotkiwtaqö’? sen qa poṅotkiwtaqö’? Pam nāt qa poṅotkiwtaq’ö.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Noqw pam nāt qa poṅotkiwk̇aṅw God aw tuptsiwhq pay pam súantaqat God paṅqawu; nihqe pahsat pu pan lavayhtiqey tuawi’taniqe ōviy pam poṅotkit akw tuvoylatiniqat put ayata. Pahsat pu Abraham sohsokmuy tuptsiwni’yuṅqamuy náamniqat God paṅqawu, nāmahin pi as puma qa poṅotkiwyuṅq’ö; noqw pay puma piw súanyuṅqat pam paṅqawu.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Pam piw imuy hakimuy poṅotkit akw tuvoylaiwyuṅqamuy náamni, nīk̇aṅw qa sohsokmuyu. Pam imuy hakimuy poṅotkit akw tuvoylaiwk̇ahk̇aṅw qapēvewnit aṅ hinwisqamuy náamni, itanay Abraham nāt qa poṅotkiwk̇aṅw hin hinmaqat pan’i.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Pi God Abraham, pu natkomuyatuy pumuy tūwaqatsit máqaniqey aw paṅqawu. Pam qapēvewnak̇aṅw God aw súantaqw ōviy pam yan put āawna, pam tutavot an hinmaqw qa paniqw ōviy’o.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Noqw pay kurs ima Moses tutavoyat an hinwisqam‐sa tūwaqatsit makiwyaniqw pep pu’ God hihta āawnaqw paysoqtini, piw itahqapevewni paysoqtini.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Pi God sinmuy hin hinwisniqat tutaptaqw, pep pu’ pumuy amuṅem hin yúkuni; pi as tutavo qa háqamniqw soon pi as sinom tutavot aṅqw lasyani.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Pi God put aw tuptsiwni’yuṅqamuy tūwaqatsit máqaniqey amumi paṅqawu, pam núokwat ahpiy put panhtiniqey nāwaknaqe ōviy’o. Noqw ōviy sohsoyam Abraham timat tūwaqatsit makiwyani, ima hakim Moses tutavoyat makiwyaqamu, pu ima hakim Abraham an qapēvewnit aṅ hinwisqam pīwu. Pam hapi sohsokmuy itamuy tuptsiwni’yuṅqamuy náamu.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Pi ura yan pey’ta: Nu hapi uṅ k̇aysiwhqamuy nanāpwatuy sinmuy náamtoynani. Noqw pam God qapēvewnaqe putniqw pay pam pumuy náamu. Pi God qayesqamuy taytoynaṅwu, piw himu qa háqamniqw put pay háqamniqat an lalvayṅwu.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Noqw nāmahin pi pam hihta qatuptsiwni’ewakw unaṅwvahsi’k̇aṅw God qapēvewna; nihqe ōviy pam k̇aysiwhqamuy sinmuy náamti; ura put ahpiy qaan’ewakw hintaqam sinom aniwhtiniqat God paṅqawu.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Noqw ōviy pam pas qaöwítuptsiwa, nāmahin pi as putniqw tokoat pay qa taytaq’ö, pam tsivót‐sikip súnathaqam yahsaṅwni’ta; piw Sarah tiylawhqey aṅ ruhpa.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Noqw pay Sarah Abraham eṅem ti’vaniqat God yan put āawnaqw Abraham qapēvewnaqe qa náṅeknat tuptsiwniy ep suyhtsepṅwat pas pavan öqawi’maqe God pas hihtata.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Pi pam God aw navoti’taqw pam hihta hin yuk̇e’ aw antsanṅwu. Noqw ōviy pam put aw tuptsiwa.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Noqw paniqw hapi pam qapēvewnaqey ahpiy suantaqat God paṅqawu.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Noqw pam put súantaqat paṅqawhq pan tutuvenit aṅ pey’ta. Nihqe qa Abraham éṅem‐sa pey’ta,
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 Nīk̇aṅw pay itamuy hakimuy Abraham an God aw tuptsiwni’yuṅqamuy amuṅem pīwu. Pi pam Jesus Christ Itahtutuyqawhqay mokiwuy aṅqw ahoy tātayna,
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Pam itahqaanhtipuy ep mokniqe taviwhq’ö. Pam mok̇qe itamuy qenivo óyaniqe ōviy ahoy tātayi.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.