Marcos 11
God Lavayiyat Aṅ Puhuvasiwni (HOPNT) vs NVT
1 Noqw puma Jerusalem ahayhp ökiwisa, tsomot Ólivet aw’i. Pep hapi Bethphage‐kitsóki‐nik̇aṅw pu Bethany‐kitsóki wunu. Noqw pumuy paṅso ökiqw, Jesus lȫqmuy put aw nánatuwnayaqamuy ayataqe,
1 Quando já se aproximavam de Jerusalém, Jesus e seus discípulos chegaram às cidades de Betfagé e Betânia, no monte das Oliveiras. Jesus enviou na frente dois discípulos.
2 Amumi paṅqawu: Uma kitsókit umupyeve wúnuhqat awni. Nen uma panis ep pak̇e’, pay morohyat pas nāt qa hisat hak aqw wupqat sómiwtaqat túwani. Uma put ṅaht, aṅqw wikni.
2 “Vão àquele povoado adiante”, disse ele. “Assim que entrarem, verão amarrado ali um jumentinho, no qual ninguém jamais montou. Desamarrem-no e tragam-no para cá.
3 Pu ason kurs hak umuy hinoqw pantsakqat paṅqawhq, uma put aw paṅqawni: Itahtutuyqawhqa put haqni’ta, uma aw kítani. Noqw pahsat pay pam aṅqw put lālayni.
3 Se alguém lhes perguntar: ‘O que estão fazendo?’, digam apenas: ‘O Senhor precisa dele e o devolverá em breve’.”
4 Noqw puma ahpiynihqe, haqam ihp pönalsive hötsíwat aqlap morohyat sómiwtaqat tuwa; nihqe puma put ṅaha.
4 Os dois discípulos foram e encontraram o jumentinho na rua, amarrado junto a uma porta.
5 Noqw pumuy pantsakq, hakim pep hoṅqam pumuy amumi paṅqaqwa: Ya uma hinoqw morohyat ṅáṅaha?
5 Enquanto o desamarravam, algumas pessoas que estavam ali perguntaram: “O que vocês estão fazendo, desamarrando esse jumentinho?”.
6 Pu ōviy Jesus pumuy amumi hin tutaptaqat puma pan amumi lavayhti. Noqw puma pumuy mātapya.
6 Responderam conforme Jesus havia instruído, e os deixaram levar o animal.
7 Noqw puma Jesus aw morohyat wikvaqe, put aqw yuwsiy ahpata. Noqw pam aqw wūvi.
7 Os discípulos trouxeram o jumentinho, puseram seus mantos sobre o animal, e Jesus montou nele.
8 Noqw k̇aysiwhqam pö́nawit yuwsiy ahpatota. Noqw pētu himutsotskit nantaqayat tsahqayaqe, put pö́nawit ahpatota.
8 Muitos da multidão espalharam seus mantos ao longo do caminho diante de Jesus, e outros espalharam ramos que haviam cortado nos campos.
9 Pu ima mohti’wisqam‐niqw pu amuṅkyaqam tsa’tiwisqe paṅqawwisa: Öqawmaṅwu! Nam Tutuyqawhqat natṅwaniyat aw yank̇aṅw pitutoqa tayawintiwaa.
9 E as pessoas, tanto as que iam à frente como as que o seguiam, gritavam: “Hosana! Bendito é o que vem em nome do Senhor!
10 Nam itanay David moṅwtunatyaat Tutuyqawhqat natṅwaniyat aṅ pitutoqa tayawintiwaa. Nam God Sus’oveqnihqa put öqalaa!
10 Bendito é o reino que vem, o reino de nosso antepassado Davi! Hosana no mais alto céu!”.
11 Noqw Jesus Jerusalem aw pákihqe, God kīyat awnihqe, sohsok hihta aṅ yori. Noqw pay pas hísatniqtiqw, ōviy pam pakwt löq sihk̇ay’taqamuy amumum paṅqw Bethany‐kitsókit aw’i.
11 Jesus entrou em Jerusalém e foi ao templo. Depois de olhar tudo ao redor atentamente, voltou a Betânia com os Doze, porque já era tarde.
12 Noqw qavoṅvaqw puma Bethanyt aṅqwyaqw, pam tsöṅmokqe,
12 Na manhã seguinte, quando saíam de Betânia, Jesus teve fome.
13 Yāvo nönvospaltsokit nahpi’taqat túwahqe, put aw’i, nāphisat sen put ep aniwnit túwaniqe ōviy’o. Noqw pam aw pítuhqe qa hihta tuwa, pay panis nahpiyat‐saa, nāt nönvospala hisat aniwhtiṅwuqat qa aw pituqw ōviy’o.
13 Viu que, a certa distância, havia uma figueira cheia de folhas e foi ver se encontraria figos. No entanto, só havia folhas, pois ainda não era tempo de dar frutos.
14 Noqw Jesus lavayhtiqe aw paṅqawu: Nam turs yahpiy qa hak ūṅaqw hihta nösni. Noqw put aw nánatuwnayaqam nanapta.
14 Então Jesus disse à árvore: “Nunca mais comam de seu fruto!”. E os discípulos ouviram o que ele disse.
15 Pu puma Jerusalem aw öki. Noqw Jesus God kīyat aw ṅö́yak’iwpuyat aw pákihqe, pahsat pu pep hakimuy huhyayaqamuy paṅqw ihpomiq lālayi, pu hihta tuhtuy’yaqamuyu, pu sīvat nāhoyṅwantotaqamuy huhyanpiyamuy takuminva, pu imuy hö́wihtuy huhyayaqamuy atsvewayamuy pīwu.
15 Quando voltaram a Jerusalém, Jesus entrou no templo e começou a expulsar os que compravam e vendiam animais para os sacrifícios. Derrubou as mesas dos cambistas e as cadeiras dos que vendiam pombas,
16 Nihqe hakiy pep ṅö́yakpuva haqami hihta yawmaniqat pas qa nakwha.
16 impediu todos de usarem o templo como mercado
17 Noqw pam tutuqaynaqe, pumuy amumi paṅqawu: Ura God lavay’ayaat put eṅem yan pēna: Iki hapi nāwakinkihunihqey pan sohsokmuy sinmuy amuhpiy túṅwantiwni. Noqw soq tuwat uma put uuyiṅwtuy kīyat pan yukuya.
17 e os ensinava, dizendo: “As Escrituras declaram: ‘Meu templo será chamado casa de oração para todas as nações’, mas vocês o transformaram num esconderijo de ladrões!”.
18 Noqw tutavot tutuqaynayaqam God awwat mohpeq momṅwituy amumum put nanaptaqe, hin as put nīnayaniqey wūwanvaya, sinom sohsoyam put tutuqayhpiyat aw k̇ātayyuṅq’ö. Noqw ōviy puma put mamqasya.
18 Quando os principais sacerdotes e mestres da lei souberam o que Jesus tinha feito, começaram a tramar um modo de matá-lo. Contudo, tinham medo dele, pois o povo estava muito admirado com seu ensino.
19 Pu tapkiqw pam kīṅaqw ahpiy’o.
19 Ao entardecer, Jesus e seus discípulos saíram da cidade.
20 Pu qavoṅvaqw puma aṅqwyaqw, kurs nönvospaltsoki ṅay aqwhaqami lāki.
20 Na manhã seguinte, quando os discípulos passaram pela figueira que Jesus tinha amaldiçoado, notaram que ela estava seca desde a raiz.
21 Noqw Peter u’naqe, Jesus aw paṅqawu: Tutuqaynaqa, meh ura um nönvospaltsokit aw qalomálavayhtiqw, kurs pam lāki.
21 Pedro se lembrou do que Jesus tinha dito à árvore e exclamou: “Veja, Rabi! A figueira que o senhor amaldiçoou secou!”.
22 Noqw Jesus lavayhtiqe, pumuy amumi paṅqawu: God aw tūtuptsiwaa.
22 Então Jesus disse aos discípulos: “Tenham fé em Deus.
23 Pas antsa nu umumi paṅqawni: Haqawa it tsomot nahlak̇e’ wuhkovatuphamiq tūviwniqat aw paṅqawhqa pas unaṅwpeq qa pēvewnak̇aṅw, hin lavayhtiqey pas soon qa anhtiniqat tuptsiwe’, hin lavayhtiqey pas soon aw qa yórikni.
23 Eu lhes digo a verdade: vocês poderão dizer a este monte: ‘Levante-se e atire-se no mar’, e isso acontecerá. É preciso, no entanto, crer que acontecerá, e não ter nenhuma dúvida em seu coração.
24 Paniqw ōviy nu umumi paṅqawni: Uma nānawaknak̇ahk̇aṅw, hihta ōviy tūviṅlalwe’, uma pas soon put qa ömahtotaniqey qa pēvewnaye’, put makiwyamantani.
24 Digo-lhes que, se crerem que já receberam, qualquer coisa que pedirem em oração lhes será concedido.
25 Pu uma hoṅk̇ahk̇aṅw nānawakne’, kurs hakiy aw hihta ep hinyuṅwe’, put ayo yukuyamantani. Noqw Umuna, ōveqatsit ep qátuhqa umuy mewnit ep qaanhtotiqat tuwat umuhpiy put ayo yúkumantani.
25 Quando estiverem orando, se tiverem alguma coisa contra alguém, perdoem-no, para que seu Pai no céu também perdoe seus pecados.
26 Nīk̇aṅw kurs uma hakiy ahpiy put qa ayo yukuyaqw, pay soon Umuna ōveqatsit ep qátuhqa umuy mewnit ep qaanhtotiqat tuwat umuhpiy ayo yúkumantani.
26 Mas, se vocês se recusarem a perdoar, seu Pai no céu não perdoará seus pecados”.
27 Pu puma piw Jerusalem aw öki. Noqw Jesus God kīyat ep waynumqw, hakim God awwat mohpeq momṅwit‐niqw, pu tutavot tutuqaynayaqam, pu wukw’a’yat put aw ö́kihqe,
27 Mais uma vez, voltaram a Jerusalém. Enquanto Jesus passava pelo templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo vieram até ele
28 Aw paṅqaqwa: Ya um hakiy öqalayat aw yank̇aṅw īit hintsaki? Ya hak uṅ īit hintsakniqat uṅ öqalmaqa?
28 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
29 Noqw Jesus lavayhtiqe, amumi paṅqawu: Kurs nu piw tuwat umuy sūkw hihta tūviṅtani. Noqw ason kurs uma put nuy āawnayaqw, pu’ nu tuwat piw hihta öqalat aw yank̇aṅw īit hintsakqey umuy āawnani.
29 Jesus respondeu: “Eu lhes direi com que autoridade faço essas coisas se vocês responderem a uma pergunta:
30 Ura John kūyit akw tūtuvoylalawu. Ya pam pantsakniqey haqaqw makiwa? sen ōveqatsit aṅqö’? sen sinmuy amuṅaqö’? Uma nuy āawnayani.
30 A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana? Respondam-me!”.
31 Noqw puma nānami put yuaatotaqe paṅqaqwa: Pas k̇a itam, Oṅaq’ö kitotaqw, kurs hin pam qa paṅqawni: Noqw ya hinoqw pantaqw uma put aw qa tūtuptsiwa? kītani.
31 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
32 Pu as k̇a itam Sinmuy amuṅaq’ö kitotanik̇aṅw‐pi puma sinmuy mamqasya, sinom sohsoyam John pas antsa God lavay’ayaatnihqat pan mātsi’yuṅqw ōviy’o.
32 Mas será que ousamos dizer que era apenas humana?”. Tinham medo do que o povo faria, pois todos acreditavam que João era profeta.
33 Noqw ōviy puma lavayhtotiqe, Jesus aw paṅqaqwa: Pay kurs itam hin paṅqaqwani. Noqw Jesus lavayhtiqe, amumi paṅqawu: Pay nu tuwat soon hihta öqalat aw yank̇aṅw īit hintsakqey umuy āawnani.
33 Por fim, responderam: “Não sabemos”. E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.