Atos 27

God Lavayiyat Aṅ Puhuvasiwni (HOPNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Noqw itam pāvaqe Italyt aqwyaniqat pan yukiltiqw, puma hakiy Julius yan mātsiwhqat aw Paul pētuy sivilalwaqamuy enaṅ noaya; pam hak Augustus solāwamuyatuy amuṅaqw tsivót‐sikip sunat amumi moṅwi.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Noqw itam pākihut Adramyttium aṅqwnihqat aqw yuṅqe, Asiat qaqlavaqe hinwisniqey tunatyawk̇ahk̇aṅw, pāvaqe hoyoyoykuya; noqw hak Aristarchus, Macedoniat ep Thessalonicat aṅqw sino, itamuma.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Qavoṅvaqw itam Sidon ep öki. Noqw Julius Paul aw su’panihqe, pay kwatsmuy amuminen, suyan unaṅwtiniqat put nakwhana.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Noqw itam paṅqw ahpiyyaqe Cyprus ehpeq hoyoyotota, Cyprus itamuhsa’ hukw’uhtsiwtaq’ö.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Noqw itam Ciliciat‐nik̇aṅw Pamphyliat pumuy qalavaqe pātuwaqatsit aṅqe’ hoyóyototak̇aṅw, Lyciat ep wuhkokitsokit Myra yan mātsiwhqat aw öki.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Noqw pep Alexandriat aṅqw pākihu Italyt aqwniqat solāwamoṅwi túwahqe, itamuy paṅsoq taṅata.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Noqw itam wūhakis tālat aṅ pāvaqe híhin hoyóyototaqe, k̇ānanaptat, Cnidus aqlavo öki; noqw hūk̇aṅw itamuy qa nakwhanaqw, ōviy itam Crete yoñiyat aṅhqe Salmonat ehpeqya.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Nihqe itam híhinhaqam put ruhpakyaqe haqam Lomayoñipsö yan mātsiwhqat aw öki; put aqlap kitsóki Lasea yan mātsiwa.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Noqw wūyavotiqw, pay napwaltalöṅnit aṅ ayo ruhpakq, ōviy pāvaqe nuhtsel’ewayhinhtiqw, pahsat pu Paul hintaniqat pumuy āawnaqe,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 Amumi paṅqawu: Tōtimu, sumataq itam yaṅhqe haqamiyak̇aṅw, a’nö hinhtotini; pas himu a’nö súlawhtini, qa umuhhoi‐saa, pu qa pākihu‐saa, pas itahqatsi pīwu.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Noqw pay solāwamoṅwi pākihut wárikni’maqat aw‐nik̇aṅw pu put himuy’taqat púmuy‐sa amumi tuqayvasta, qa Paul lavayiyat aw’i.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Noqw pep pösö qalomáhintaqw, kurs hin hak pep kwaṅwátömölaniqw, pay ōviy suswuhaqnihqam paṅqw ahpiyyaniqey nānawakna, pay sen as puma Phenicet aw ök̇e’, pep tömölayaniqey ōviy’o; pam Crete ep hötsiwa, tātöq‐tēveṅe qātsi, pu kwiniwiq‐tēveṅee.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Noqw tatk̇aqw sūmawvaqw, puma tunatyay aw yórikyaqey wūwayaqe, wiwamniy rupamnayaqe, pahpiy hoyóyoykuyaqe, Crete áhayhk̇e’ pāyawwisa.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Noqw pay nāt ahpiy qa wūyavotiqw, kwiniñaqw, pu hōpaqw amuhtsava wukohukva itamuhpewii.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Noqw pākihu sóonhtiqe, kurs hin hūk̇aṅwuy ehpewi yūmo hóyokniqw, itam náwustotaqw pam huhukhoya.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Noqw itam pāṅaqw tutskwat kuytaqat Clauda yan matsiwhqat yoñiyat aṅqe’ huhukhoyyaqe k̇ānanaptat, pākihut mask̇ay’wisqey áṅwutota.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Noqw puma put wupnayaqe, hihta mask̇ay pākihut kwewtoynaya; nāphisat k̇a sen puma tsivohk̇at aqw huhukhoyyaniqe, puma mötsápvuyalnit hawnayaqe pahpiy huhukhoyya.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Noqw pas itam hūk̇aṅwuy akw paysoq nāhoy tutuptiwyaqw, ōviy qavoṅvaqw puma pākihut aṅqw putuyat pētsaṅwaya.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Pu aṅk talöṅvaqat ep itam nāp itahmay akw pākihut hihta a’wiwayat maspaya.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Noqw wūhakis talöṅvaqat aṅ tāwa, pu sōtu pas qa mātsiltotiqw, pas itamumi qaan’ewakw hūhukq, pahsat pu itam pay hin ayo nö́ṅakniqey naṅ’eknaya.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Noqw pas puma wūhakis qa nȫnösaqw, pahsat pu Paul pumuy amuhsonve wunuptuqe paṅqawu: Tōtimu, pas as uma inumi tuqayvastote’, Crete aṅqw qa ahpiyyanik̇aṅwo, nen qa yanhaqam okiwhinhtotini, pu hihta kwayhyani.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Noqw pay nu umumi paṅqawni: Uma hahlayyani, pay qa haqawa umuṅaqw qatsiy kwayhni; pay pākihu‐sa súlawhtini.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Pi nu God sinoatnik̇aṅw put eṅem tumalay’ta. Noqw put hoṅviayaat pu’ it tōkilat ep inuhpeq wunuk̇aṅw,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Inumi paṅqawu: Pay um qa tsawiniwtani, Paul; pay um pas soon Caesar atpipo qa wīkiwni; noqw meh, God hapi utsviy sohsokmuy umum hoyóyototaqamuy ayo óyani.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Noqw ōviy’o, tōtimu, uma qa hin unaṅway’yuṅwni; pi nu God qapēvewnaqw, pas inumi hin lavayhtiqw, soon pam qa antani.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Nīk̇aṅw pay itam haqam pāṅaqw tutskwat kuytaqat soon aw qa hukhoyyani.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Noqw pakwt nālöq sihk̇ay’tasikis míhikqat ep itam Adriat aṅqe’ nāhoy huhukhoylalwaqw, tōkilnasaveqhaqam ima pākihut tumalay’yuṅqam yaw sumataq haqami tutskwat aw hayiṅwnayaqey wūwaya;
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Nihqe pāmiq hötsítuwantotaqe, sunát‐sikip mamkit pan hötsit nanapta; nit pu ahpiy híhin yūmoyat piw tuwantotaqw, pahsat pay pakwt tsivot sihk̇ay’tasikip mamki.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Pahsat pu k̇a sen itam o’wat aqw óṅokyaniqw, puma pākihut ahkwayñavoqw nālöq putuhaynit pāmiq maspayat, tālawvaniqat maqaptsi’yuṅwa.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Noqw pākihut tumalay’yuṅqam watqaniqey tunatyawyuṅqe, pākihut moṅaqw putuhaynit maspayaniqey atsáy’k̇ahk̇aṅw, tsākw pākihut pāmiq hāhawnayaqw,
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Paul solāwamoṅwi aw‐nik̇aṅw pu solāwamuy amumi paṅqawu: Pas ima pākihut ep qa huruhtotiqw, soon uma ayo nö́ṅakni.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Pahsat pu solāwam tsākw pākihut somiyat tutkitotaqw, pam pohsi.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Noqw tālawiwmaqw, puma sohsoyam nȫnösaniqat Paul amumi öqalti paṅqawk̇aṅwo: Pu’ hapi pakwt nālöq sihk̇ay’taqat tālat aṅ uma tusiiwyuṅqe, nātsöṅkwayni’yuṅwa, qa hihta nȫnösaqee.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Noqw ōviy nu umumi paṅqawni: Uma nȫnösani, nen öqawi’yuṅwni; pay soon umuy haqawat qötöyat aṅqw sūk̇a hȫmi súlawhtini.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Yan pam lavayhtit, pölavikit kwusuhqe, pumuy sohsokmuy amutpik put ep God aw hahlayhtit, yōhaqe tūmoyva.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Pahsat pu puma hahlayhtotiqe tuwat nōnova.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Noqw itam pākihut aṅqw sūmiyaqe (276) pakwt payhkomuy sihk̇ay’tasikip súnatnik̇aṅw aṅqw pakwt nāvay sihk̇ay’yuṅwa.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Noqw ōviy puma ȫöyaqe, pahsat pākihut putuyat pētsaṅwantotaqe, pāmiq söhövosit maspitota.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Noqw tālawvaqw, puma tutskwat qa māmatsya; noqw haqami pösöy’taqat aṅ tutskway’taqw, pay k̇a as hin pasiwtaniqw puma paṅsoq pākihut panayaniqey wūwaya.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Pu puma putuhaynit yayvanayaqe pāmiq nātatamhtotaqe, ponilanpiyat hihta akw sómiwtaqat ṅáṅahtotat, mohpeq mötsápvuyalnit hūk̇anwuy aqwwat pūyaknayat, pāhut qalavoq öqaltoti.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Nihqe puma haqam pāhu namiptsiwtaqat aw huhukwhoyyaqe pākihut tsivoktota; noqw móṅaqwnihqa hūrstiqe pas qa poninita; noqw yūmoqnihqa pāhut hoṅvantaqat a’nö öqalayat akw sakwíiwma.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Noqw solāwamuy wuwniamniqw as pay puma sivilalwaqamuy qöqyani, taq k̇a himuwa qalavo momorstime’ wāyaniqw ōviy’o.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Noqw solāwamoṅwi as Paul ayo táviniqey nāwaknaqe, pumuy tunatyayamuy aṅqw ahoy ṅuy’ta; nihqe momorstuwi’yuṅqam mohti pāmiq tsotsó’ye’ tutskwami nö́ṅakniqat paṅqawu,
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Pu ahpiy haqawat wunavutsit pu pākihut sakwítiqat aṅqw hiṅsaq hihta hinyuṅqat aṅ tsokiwk̇ahk̇aṅwyaniqata. Noqw pan puma sohsoyam qa hinhtotit tutskwami nȫṅa.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.