2 Coríntios 7
God Lavayiyat Aṅ Puhuvasiwni (HOPNT) vs VC
1 God itamuy yan āawna, aw iunaṅwamu. Noqw ōviy sen itahtokoy, pu sen itah’unaṅway hihta akw tuyoy’ewakwtiqw, itam put aṅqw nākwaṅw’ewakwtotani. Nen itam God pas k̇aptsi’k̇ahk̇aṅw, put aw nānoi’yuṅwni.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Uma itamumi pas unaṅway’yuṅwni, itupkomu, itam qa hakiy hintsatsna; itam qa hakiy hovalaya; itam qa hakiy hihta paysoq kwahanaya.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Nu umuy qa hihtataniqey qa pan wūwank̇aṅw yan pēna. Nu umumi pas unaṅway’taqey ura umumi pay lavayhti; noqw ōviy sen itam soe’, sen yēse’ itam nāto sūpwatini.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Nu qatuhtusk̇aṅw umumi yan lavayhti, itupkomu; nu umuhpe pas hahlayi; noqw nāma hin pi nu hīhihta aṅ k̇ānanvotima, nīk̇aṅw nu suyan unaṅwte’ pas hinhaqam hahlayhtiṅwu.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Itam Macedoniat ep ö́kihqe, kurs hin nāsuṅwnayani; nánan’ivakw itamuy sóontsatsnaya. Itam lomatuawit eṅem nuhtumi rohomnumya; pu itah’naṅwa tsawiniwyuṅwa.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Noqw God aṅ sóonhtotiqamuy öqalaṅwuqa itamuy suyan unaṅwtoyna, Titus pítuhqat akw’a.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Piw qa put pantaqat akw‐saa, pam itamumi umuy lavayhtiqat put akw pīwu. Pam umuhpe pas hahlayi. Yaw uma inumi yórikyaniqey nānawaknaqat itamuy āawna, piw yaw uma hakiy qaanhintsakqat atsviy tsaykitaqata, piw yaw uma inuṅem su’qawyuṅqata. Nu īit navotqe pu’ pas hahlayhti.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Pay as pi nu itutuveniy akw umuy qahahlayhtapnak̇aṅw, pay nu put ep iwuwniy qa alöṅta; pay as pi nu mohtiniqw nāpi kurs nu pēnaqey pan wūwa, ispi nu navotq, yaw pam tutuveni umuy qahahlayhtapnaq’ö, pas as pi pay hihsavoo.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Noqw nu pu’ put ep hahlayhti, uma qahahlayhtotiqat qa epnit, uma qahahlayhtotiqe umuhhintsakpiy aṅqw ayo lasyaqat put ep’e; uma pan qahahlayhtotiqe God unaṅwveya; noqw ōviy itam umuy qa unaṅwmoknaya.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Pi ason hak God tunatyayat an qaanhtipuy ep qahahlayhte’, put aṅqw lasq, God put ayo távini. Noqw pam soon put ep qahahlayhtini. Náwuspi yep qatsit tunatyayat ahpiy qahahlayhpi mokiwuy tumalay’ta.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Kurs uma namiwuwayani, uma qahahlayhtotiqw ya God umuhpa’ hin tumalay’ta? Uma pās wuwni’vaya; uma put pantaqat ep nenṅem qenitotaniqey tunatyaltoti; uma qaanhtiqat aw pas kwaṅwáy’tsivutoti nīk̇aṅw uma piw tusi’tota; uma inumi yórikyaniqey pas pāpu kwaṅwtoynaya; piw uma qaanhtiqat sivintoynayaniqey pas suhtaq’ewya. Uma panhtotiqe it ep nenṅem qenitota.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Ura nu umumiq pēnaqe hakiy qaanhtiqat qa put tunatyawk̇aṅw pēna, piw hakiy ep qaanhtiqat qa put tunatyawk̇aṅwo. Nu úmuywat tunatyawk̇aṅw ōviy yan pēna, mātaq pi uma God atpip inumi pas unaṅway’yuṅqey nanaptaniqat ōviy’o.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Noqw umuy panhtotiqw nu pas suyan unaṅwti, tis pi ōviy Titus umuhpe hahlayhti, uma sohsoyam put suyan unaṅwtoynayaqw ōviy’o; noqw nu put amum hahlayhti.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Nu umuy tsuyakqe, Titus aw umuy pihni’ta. Nihqe nu put ep qa hahmana. Ura itam umumi sohsok hihta suan lavayhtoti. Nihqe ōviy piw pan nu Titus aw umuhpe himuiwtaqe pas súaṅqawu.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Noqw pam piw pas pavan umumi unaṅway’ta, uma put hin kwusuyaqat u’ni’taqee. Yaw pam umumi hihta lavayhtiqw uma put anhtoti; yaw uma tsawiniwk̇ahk̇aṅw put pas k̇aptsi’yuṅwa.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Noqw ōviy nu umumi pas hahlayi, itupkomu, nu umumi tuptsiwhqee.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.