2 Coríntios 7
God Lavayiyat Aṅ Puhuvasiwni (HOPNT) vs ARA
1 God itamuy yan āawna, aw iunaṅwamu. Noqw ōviy sen itahtokoy, pu sen itah’unaṅway hihta akw tuyoy’ewakwtiqw, itam put aṅqw nākwaṅw’ewakwtotani. Nen itam God pas k̇aptsi’k̇ahk̇aṅw, put aw nānoi’yuṅwni.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Uma itamumi pas unaṅway’yuṅwni, itupkomu, itam qa hakiy hintsatsna; itam qa hakiy hovalaya; itam qa hakiy hihta paysoq kwahanaya.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Nu umuy qa hihtataniqey qa pan wūwank̇aṅw yan pēna. Nu umumi pas unaṅway’taqey ura umumi pay lavayhti; noqw ōviy sen itam soe’, sen yēse’ itam nāto sūpwatini.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Nu qatuhtusk̇aṅw umumi yan lavayhti, itupkomu; nu umuhpe pas hahlayi; noqw nāma hin pi nu hīhihta aṅ k̇ānanvotima, nīk̇aṅw nu suyan unaṅwte’ pas hinhaqam hahlayhtiṅwu.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Itam Macedoniat ep ö́kihqe, kurs hin nāsuṅwnayani; nánan’ivakw itamuy sóontsatsnaya. Itam lomatuawit eṅem nuhtumi rohomnumya; pu itah’naṅwa tsawiniwyuṅwa.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Noqw God aṅ sóonhtotiqamuy öqalaṅwuqa itamuy suyan unaṅwtoyna, Titus pítuhqat akw’a.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 Piw qa put pantaqat akw‐saa, pam itamumi umuy lavayhtiqat put akw pīwu. Pam umuhpe pas hahlayi. Yaw uma inumi yórikyaniqey nānawaknaqat itamuy āawna, piw yaw uma hakiy qaanhintsakqat atsviy tsaykitaqata, piw yaw uma inuṅem su’qawyuṅqata. Nu īit navotqe pu’ pas hahlayhti.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Pay as pi nu itutuveniy akw umuy qahahlayhtapnak̇aṅw, pay nu put ep iwuwniy qa alöṅta; pay as pi nu mohtiniqw nāpi kurs nu pēnaqey pan wūwa, ispi nu navotq, yaw pam tutuveni umuy qahahlayhtapnaq’ö, pas as pi pay hihsavoo.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Noqw nu pu’ put ep hahlayhti, uma qahahlayhtotiqat qa epnit, uma qahahlayhtotiqe umuhhintsakpiy aṅqw ayo lasyaqat put ep’e; uma pan qahahlayhtotiqe God unaṅwveya; noqw ōviy itam umuy qa unaṅwmoknaya.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Pi ason hak God tunatyayat an qaanhtipuy ep qahahlayhte’, put aṅqw lasq, God put ayo távini. Noqw pam soon put ep qahahlayhtini. Náwuspi yep qatsit tunatyayat ahpiy qahahlayhpi mokiwuy tumalay’ta.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Kurs uma namiwuwayani, uma qahahlayhtotiqw ya God umuhpa’ hin tumalay’ta? Uma pās wuwni’vaya; uma put pantaqat ep nenṅem qenitotaniqey tunatyaltoti; uma qaanhtiqat aw pas kwaṅwáy’tsivutoti nīk̇aṅw uma piw tusi’tota; uma inumi yórikyaniqey pas pāpu kwaṅwtoynaya; piw uma qaanhtiqat sivintoynayaniqey pas suhtaq’ewya. Uma panhtotiqe it ep nenṅem qenitota.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 Ura nu umumiq pēnaqe hakiy qaanhtiqat qa put tunatyawk̇aṅw pēna, piw hakiy ep qaanhtiqat qa put tunatyawk̇aṅwo. Nu úmuywat tunatyawk̇aṅw ōviy yan pēna, mātaq pi uma God atpip inumi pas unaṅway’yuṅqey nanaptaniqat ōviy’o.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 Noqw umuy panhtotiqw nu pas suyan unaṅwti, tis pi ōviy Titus umuhpe hahlayhti, uma sohsoyam put suyan unaṅwtoynayaqw ōviy’o; noqw nu put amum hahlayhti.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 Nu umuy tsuyakqe, Titus aw umuy pihni’ta. Nihqe nu put ep qa hahmana. Ura itam umumi sohsok hihta suan lavayhtoti. Nihqe ōviy piw pan nu Titus aw umuhpe himuiwtaqe pas súaṅqawu.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Noqw pam piw pas pavan umumi unaṅway’ta, uma put hin kwusuyaqat u’ni’taqee. Yaw pam umumi hihta lavayhtiqw uma put anhtoti; yaw uma tsawiniwk̇ahk̇aṅw put pas k̇aptsi’yuṅwa.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Noqw ōviy nu umumi pas hahlayi, itupkomu, nu umumi tuptsiwhqee.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.