Lucas 15

U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 U katunun lulu takis u para na barebana ti ngöri u katun u omi i lama me mi hengo ria tere Iesu.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Bu Parisi nu tson hihatuts turu Lo e ranga haraharaha ner e Iesu me poier, “A katun teka e kapiena rena u katun u omi ne nou gono has mera nen!”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 — ausente —
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 — ausente —
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Poata te sabe poutse nen a ka te taia, ba nonei te sasala koruna ba te hopue nen i halahalanen.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Ba te soata pouts mena neien i han. Ba nonei e ngö gugono rena u hahikapien i tanen na barebana te sukusukur me poiena i taren, ‘Sasala gono memo lia, taraha alia u sabe poutsi a sipsip i tar te taia!’”
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Be Iesu e poiena, “Na lia e ranga mera golimiu, e kato has uana i iesana, e Sunahan i Kolö e sasala koru mena romana a toa katun a omi te tori habirits ba nena u markato u omi nu hakats u omi i tanen, be Sunahan te ma hakats hapara nanei u 99 u katun te poier nori e nigar.”
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Be Iesu e poiena, “Sanena ta toa ta tahol e ga ka mei ta maloto ta moni ta silva — a man toa toa te popona tara tolima kina — ba te hatie iena ta toa i taren, aha te ga katoen? Nonei e ga hakulupi u lam, ba te saloena a luma i tanen, ba te ruto haniga koruna tara mamana makum antunana te ga sabe menien.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Poata te sabie nen, ba nonei te ngö gugono rena u hahikapien i tanen na barebana i sukusuku ba te poiena, ‘Sasala gono memo lia, taraha alia u sabe a moni tu hatiei lia.’”
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Be Iesu e poiena, “Na lia e ranga mera golimiu, e kato has uana i iesana, u angelo tere Sunahan e sasala koru mier a toa katun a omi te tori-habirits ba nena u markato u omi nu hakats u omi i tanen.”
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Be Iesu e poiena, “A toa katun e ka mei a elasolana pien tson i tanen.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Ba pien a hatut e ranga mena e tamanen me poiena, ‘O Tamar, alö go hale mei lia a man ka tu hopu kap mei lö alia ba lia te pile pepeisa nagen.’ Be tamanen e lu kakata talena a man ka i tanen me hala mena nei tara elasolana pien tson i tanen.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 E ma manasai ba pien a hatut te hahol nena a man ka hoboto i tanen me luena moni ba te his uana tara han i lehana. Ba nonei e na ba pinopino nena a moni i tanen tara man markato a man omi.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Nonei e lapo ba hakapein a moni hoboto i tanen, ba bes pan e butu hobotona tara han te ka ien, ba nonei e sakena i peisanen e moa lel ta ka.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Ba nonei e na kuina tara toa katununa tara han teka. Ba katun teka e hala mena neien tara makum te kaia a heis poum i tanen, ba nonei te na taratara kap rena u poum.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Nonei e bes koru ba te ngilin nou hamasuluna tara hakorö turu poum. Kaba e moa ta katun te ga hale ien ta ka.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Ba poata u hakats i tanen e talesala pouts sil a ka te katoen, ba nonei e poiena, ‘U katunun kui tere tamar e ka mer a kannou a para i taren, na lia e ka gia teka ba te mate koru megu a bes pan!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Alia e takei gou ba te la uagou tere tamar ba lia te na poiegu romana i tanen, O Tamar, alia u kato homiia i matana e Sunahan na i tamulö.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Alia e ma antuna talagi te gi ngö menai lia a pien i tamulö. Alö go kato here namei lia a katunun kui i tamulö.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Ba nonei e takei talana ba te la uana tere tamanen. “Nonei e ka noaia i pal lehana be tamanen e ruto sabie nen me tatagi koru nanen. Be tamanen e pieta uana i tanen me lukutse nen me hatsomie nen.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ba pien tson e poiena i tanen, ‘O Tamar, alia u kato homiia i matana e Sunahan na i tamulö. Alia e ma antuna talagi te gi ngö menai lia a pien i tamulö.’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Be tamanen e poiena turu katunun kui i tanen, ‘Lue muma u hasobu u niga ba te mi hasoge mien. Hasesei iam! Ba limiu te hasogo hasemiu a ring a goul i kabelenen na sendol i mounen!
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Na soatse muma nonei a tunan bulumakau a bokoko ba te mi kato hamatie men, ba ra te katoera a tsi kannou pan ba te sasalara.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Taraha, nonei a pien tson i tar e herei a katun te mate, kaba e toatoa poutsuna. Nonei e tia me butu pouts nama.’ Ba nori e tanian nour ba te sasalar.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 “Na turu lan teka a pien tson a hamua e ka noaia i kui. Ba nonei e gala uanama i han me la hasukusuku uanama i rehina luma ba nonei e hengoena a barebana ti köma ba te sanir.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Ba nonei e ngöena a toa katunun kui me poiena, ‘Aha nonei teka?’
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Ba katunun kui e poiena i tanen, ‘E toulamulö e la pouts uanama i han be tamamulö e kato hamate hakape lala a tunan bulumakau a bokoko, taraha nonei e lu poutse lala a pien tson i tanen ba nonei te niga noa hasina.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Ba pien a hamua e raharaha koruna me raman tasuna i iahana luma. Be tamanen e lakasa nama me ranga hatamina i tanen.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Kaba nonei e ranga palisena e tamanen me poiena, ‘Alia u kui hatagala koruia i tamulö turu mamanu hiningal, na lia u mamala hipusni u ranga i tamulö. Na lö u mamala halei lia ta toa ta tunan meme te go nou gono mei lia a man hikapien i tar.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Kaba a pien tson i tamulö teka e ba pinopino nia a moni i tamulö tara tohaliou u omi te hala pinopino ner a peisaren. Na tara poata te la pouts uana men i han, ba lö te kato hamate bemien a tunan bulumakau a bokoko!’
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Be tamanen e poiena i tanen, ‘A tsi pien i tar, alö e roron ka gono nitoa memo lia, na tara mamana ka hoboto i tar e maman ka has lö.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Kaba ara gi sasala ba te masa korura. Taraha, nonei e toulamulö e herei a katun te mate, kaba e toatoa poutsuna. Nonei e tia me butu pouts nama.’”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.