Lucas 15

U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 U katunun lulu takis u para na barebana ti ngöri u katun u omi i lama me mi hengo ria tere Iesu.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Bu Parisi nu tson hihatuts turu Lo e ranga haraharaha ner e Iesu me poier, “A katun teka e kapiena rena u katun u omi ne nou gono has mera nen!”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 — ausente —
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 — ausente —
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Poata te sabe poutse nen a ka te taia, ba nonei te sasala koruna ba te hopue nen i halahalanen.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Ba te soata pouts mena neien i han. Ba nonei e ngö gugono rena u hahikapien i tanen na barebana te sukusukur me poiena i taren, ‘Sasala gono memo lia, taraha alia u sabe poutsi a sipsip i tar te taia!’”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Be Iesu e poiena, “Na lia e ranga mera golimiu, e kato has uana i iesana, e Sunahan i Kolö e sasala koru mena romana a toa katun a omi te tori habirits ba nena u markato u omi nu hakats u omi i tanen, be Sunahan te ma hakats hapara nanei u 99 u katun te poier nori e nigar.”
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Be Iesu e poiena, “Sanena ta toa ta tahol e ga ka mei ta maloto ta moni ta silva — a man toa toa te popona tara tolima kina — ba te hatie iena ta toa i taren, aha te ga katoen? Nonei e ga hakulupi u lam, ba te saloena a luma i tanen, ba te ruto haniga koruna tara mamana makum antunana te ga sabe menien.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Poata te sabie nen, ba nonei te ngö gugono rena u hahikapien i tanen na barebana i sukusuku ba te poiena, ‘Sasala gono memo lia, taraha alia u sabe a moni tu hatiei lia.’”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Be Iesu e poiena, “Na lia e ranga mera golimiu, e kato has uana i iesana, u angelo tere Sunahan e sasala koru mier a toa katun a omi te tori-habirits ba nena u markato u omi nu hakats u omi i tanen.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Be Iesu e poiena, “A toa katun e ka mei a elasolana pien tson i tanen.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ba pien a hatut e ranga mena e tamanen me poiena, ‘O Tamar, alö go hale mei lia a man ka tu hopu kap mei lö alia ba lia te pile pepeisa nagen.’ Be tamanen e lu kakata talena a man ka i tanen me hala mena nei tara elasolana pien tson i tanen.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 E ma manasai ba pien a hatut te hahol nena a man ka hoboto i tanen me luena moni ba te his uana tara han i lehana. Ba nonei e na ba pinopino nena a moni i tanen tara man markato a man omi.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nonei e lapo ba hakapein a moni hoboto i tanen, ba bes pan e butu hobotona tara han te ka ien, ba nonei e sakena i peisanen e moa lel ta ka.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Ba nonei e na kuina tara toa katununa tara han teka. Ba katun teka e hala mena neien tara makum te kaia a heis poum i tanen, ba nonei te na taratara kap rena u poum.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Nonei e bes koru ba te ngilin nou hamasuluna tara hakorö turu poum. Kaba e moa ta katun te ga hale ien ta ka.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Ba poata u hakats i tanen e talesala pouts sil a ka te katoen, ba nonei e poiena, ‘U katunun kui tere tamar e ka mer a kannou a para i taren, na lia e ka gia teka ba te mate koru megu a bes pan!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Alia e takei gou ba te la uagou tere tamar ba lia te na poiegu romana i tanen, O Tamar, alia u kato homiia i matana e Sunahan na i tamulö.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Alia e ma antuna talagi te gi ngö menai lia a pien i tamulö. Alö go kato here namei lia a katunun kui i tamulö.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Ba nonei e takei talana ba te la uana tere tamanen. “Nonei e ka noaia i pal lehana be tamanen e ruto sabie nen me tatagi koru nanen. Be tamanen e pieta uana i tanen me lukutse nen me hatsomie nen.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ba pien tson e poiena i tanen, ‘O Tamar, alia u kato homiia i matana e Sunahan na i tamulö. Alia e ma antuna talagi te gi ngö menai lia a pien i tamulö.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Be tamanen e poiena turu katunun kui i tanen, ‘Lue muma u hasobu u niga ba te mi hasoge mien. Hasesei iam! Ba limiu te hasogo hasemiu a ring a goul i kabelenen na sendol i mounen!
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Na soatse muma nonei a tunan bulumakau a bokoko ba te mi kato hamatie men, ba ra te katoera a tsi kannou pan ba te sasalara.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Taraha, nonei a pien tson i tar e herei a katun te mate, kaba e toatoa poutsuna. Nonei e tia me butu pouts nama.’ Ba nori e tanian nour ba te sasalar.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Na turu lan teka a pien tson a hamua e ka noaia i kui. Ba nonei e gala uanama i han me la hasukusuku uanama i rehina luma ba nonei e hengoena a barebana ti köma ba te sanir.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Ba nonei e ngöena a toa katunun kui me poiena, ‘Aha nonei teka?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ba katunun kui e poiena i tanen, ‘E toulamulö e la pouts uanama i han be tamamulö e kato hamate hakape lala a tunan bulumakau a bokoko, taraha nonei e lu poutse lala a pien tson i tanen ba nonei te niga noa hasina.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ba pien a hamua e raharaha koruna me raman tasuna i iahana luma. Be tamanen e lakasa nama me ranga hatamina i tanen.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Kaba nonei e ranga palisena e tamanen me poiena, ‘Alia u kui hatagala koruia i tamulö turu mamanu hiningal, na lia u mamala hipusni u ranga i tamulö. Na lö u mamala halei lia ta toa ta tunan meme te go nou gono mei lia a man hikapien i tar.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Kaba a pien tson i tamulö teka e ba pinopino nia a moni i tamulö tara tohaliou u omi te hala pinopino ner a peisaren. Na tara poata te la pouts uana men i han, ba lö te kato hamate bemien a tunan bulumakau a bokoko!’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Be tamanen e poiena i tanen, ‘A tsi pien i tar, alö e roron ka gono nitoa memo lia, na tara mamana ka hoboto i tar e maman ka has lö.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Kaba ara gi sasala ba te masa korura. Taraha, nonei e toulamulö e herei a katun te mate, kaba e toatoa poutsuna. Nonei e tia me butu pouts nama.’”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.