Atos 7
U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs VC
1 Ba tsunono pan turu pris e rangatena e Stiven, “U ranga teka e manana?”
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 — ausente —
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 — ausente —
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 Ba nonei e la ba nena a han i Kaldia me na kana i Heran. Bi murina te mateia e tamane Abraham, be Sunahan e hala mena namei e Abraham tara han te ka mia limiu teka.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 E Sunahan e ma hala noei e Abraham ta makum turu tsikitsiki teka ba nonei te tatei teie nen. E moa koru ta tsitabubu. Kaba e Sunahan e ranga hamanein te ga hala menien u tsikitsiki teka i murimuri, ba nonei te tatei tei gono mera noien u tutubuneien i murimuri. Kaba e Abraham e moa noa ta toa ta pien tara poata te katoeia e Sunahan u ranga hamana teka.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 E Sunahan e mar ranga u teka i tanen me poiena, ‘U tutubumilö i murimuri e na ka roa tara toa han tara tana pal katun, ba nori te na hakukui puku rariou romana ba te kato homi rariou antuna noa turu 400 u hiningal.
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 Kaba lia e hahuna ragou romana u katun te hakukui puku raroen, ba i murimuri bu katun i tar te la ba nerima romana nonei a han ba te mi hatsunone roa lia tara han teka.’
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Be Sunahan e hale tei e Abraham a markato te pö menari a hatoatongo tere Sunahan turu pikpikö, ba te haruto nena u ranga te kits hoboto mei e Sunahan ne Abraham e manana. Be Abraham e hatuhanena e Aisak me pöena a pikpikönen turu hatoalinu lan ti poseia e Aisak. Be Aisak e hatuhanena e Jekop me kato has mena neien i iesana. Be Jekop e hatuhana rena a l2 a pien tson me kato has mera neien i iesana. Na nori u tuburara.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 — ausente —
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 — ausente —
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 Na tara toa poata a bes e butuia tara mamana han i Itsip na i Kenan, me bes homi korur. Bu tuburara e ma antunan sabe nari ta kannou.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Be Jekop e hengo neto te ka u a kannou i Itsip, me hala rena a galapien tson i tanen tara poata tutun.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Ba tara poata ti la hahuol uen, be Josep e habutsena a peisanen turu toulanen, be Pero e toan atei silena a pala tere Josep.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Be Josep e hala nena u raranga tere Tamanen e Jekop me hatei nena te gi la hakapa u a pala hoboto i tanen i Itsip. Nori i antuna hobotoia turu 75 u katun.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Be Jekop e la uana i Itsip me na solon kana ba te toan matena, na galapien has i tanen, nori u tuburara.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 A tuanreiren i na hongo ria turu ngahongaho te holei e Abraham u moni tara pala tere Hemor i Sikem.”
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 E Stiven e ranga lel me poiena, “A poata e sukusuku tala te go butu hamanaia u ranga hamana te kato e Sunahan tere Abraham, bu hihase tara pal barebana i tarara i Itsip te para susul lelina.
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Na i murina a poata tere Josep, a tana king e pania i Itsip ba te ma hakats nanei nonei a katun a niga e Josep.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Nonei e gamoer a pala i tarara, ba te katoena a markato a omi turu tuburara. Nonei e tagala sil korui te gi na haka piu merien a ma tsi goama i taren i ielesala ba te mater.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 Tara poata teka e Moses i posei, na nonei e taratara haniga koruia i matane Sunahan. Be tamanen ne tsinanen e taratara kap narien i luma i taren e antunaia tara topisa tsihau.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Kaba nori i na haka piu nien i ielesala, ba pien tahol tere Pero e mi lue nen me hahahu here nane ien a pien peisa i tanen.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 E Moses i hatutsei a mamana niatei a niga turu katunur i Itsip, na nonei a katun a tagala turu ranga i tanen na tara toukui i tanen.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 “Tara poata te ka meia e Moses u 40 u hiningal, ba nonei e hakats nena te go na tara merien a pal katun i tanen u Israel.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ba nonei e na tarena a toun Itsip ba te kato homiena a toun Israel. Be Moses e taguhena a toun Israel me katoena a hipou tara toun Itsip me atung hamatie nen.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Nonei e hakatsin a pala i tanen e gi mar hakats u teka: ‘E Sunahan e katsin taguhu sila ranoa ra tara nitagala tere Moses.’ Kaba nori i ma mar hakats uai teka.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Ba turu hamahö be Moses e na tara rena a elasolana toun Israel ba te hiatatungur. Ba nonei e torohanan kato haniganiga ranen me poiena, ‘Hengo iam! Alimiu a toa han. Aha te hiomimi sile milimiu?’
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 Kaba a katun te kato homi a tai e tula hatalis ban e Moses me poiena, ‘E moa ta katun te ga hakapanio lö i tamulam ba te mi hahamouem a markato i tamulam!
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 Alö toum e katsin atung hamate here nami lia a toun Itsip tu atung hamati lö i nolaha?’
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Nonei e mar ranga u teka be Moses e bus ba nena a han i Itsip me na ka here nei a katun a sal tara han i Midian. Poata te ka ien tara han teka ba nonei e tölena a tahol ba te hatuhanena a elasolana pien tson.”
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 E Stiven e ranga lel me poiena, “U 40 u hiningal e la hakapa, ba toa angelo e butuna tere Moses tara latu pinopino i rehina u Pokus i Sinai me kana tara tsi roei te kulupu.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 — ausente —
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 — ausente —
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 Ba Tsunono e hateie nen, ‘Alö go lu ban u sendol i moumulö. A makumun tsikitsiki te tuol mia lö e goagonona.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Alia u tara hakapi a man markato a man omi te katoer u katunur i Itsip tara pal katun i tar. Na lia u hengo hakapi u har i taren, na lia e koul sile guma te go mi taguhu merien. Alö go lama. Alia e hala pouts mena gilö i Itsip.’”
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 Be Stiven e ranga noana me poiena, “Nonei e Moses ti raman a barebanar i Israel me poier, ‘E moa ta katun te ga hakapanio lö i tamulam ba te hahamouem a markato i tamulam!’ Nonei lasi a katun te hala here nai e Sunahan a tsunono na katun te ga lu ba rien a nomi. E Sunahan e hatagala sila nien tara angelo te butuia i tanen tara tsi roei te kulupu.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 E Moses e kato a mamana mirakul i Itsip me peigi halakasa ba ranei a barebana i Itsip. Ba nonei e katoena a mirakul turu tasi ti ngöei u Tasi u Rörö na mamana mirakul tara latu pinopino antunaia turu 40 u hiningal.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 Nonei lasi e Moses te hateir a barebanar i Israel me poiena, ‘E Sunahan e soloseie nou romana a toa propet turu toulamilimiu i murimuri, kato has uana te solosei menien lia.’
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Nonei e Moses te ka gono mer u katunur i Israel ti gono hoboto ien tara latu pinopino. Nonei e ka gono mei u tuburara na angelo has te rangia i tanen turu Pokus i Sinai. Nonei e lui u raranga tere Sunahan, u rarangana tara nitoatoa, te ga hala rien ra.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 “Kaba u tuburara i ma ngilin hengo nai u ranga i tanen. E moa. Nori i tori-tsuga nen ba te ngilin la pouts uar tara han i Itsip.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Ba nori e hateier e Eron, ‘Alö go kui bera mei ra u got ba nori te mam rario ra. Ara e ma atei sile rei aha te butuia nonei tere Moses te peigi halakasa rema ra i Itsip.’
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Nonei tara poata nori i kui u keisa te mata herei a tunan bulumakau ba te hats uar i tanen. Ba nori e sasalar me katoer a kannou tara got gamogamo teka ti kuie ien a limaren tun.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Kaba e Sunahan e habirits me haka ba ranen ba nori e hatsunono uar tara pitala na tsihau nu pitopito, te mar koloto u a propet turu Buk u Goagono, fi ‘Alimiu u katunur i Israel! I manasa alimiu u ka mia tara latu pinopino turu 40 u hiningal, ba limiu e atung hamate ramiu u bulumakau nu sipsip me hats ramen.
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Alimiu u lue iam a luma seil tara got gamogamo a solonen e Molok, me soata gono memien a pitopito tara got gamogamo e Repan, nori a man keisa tu kui sile milimiu te go hatsunono mena mien limiu.
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 Be Stiven e ranga noana me poiena, “Tara poata ti kaia u tuburara tara latu pinopino, nori i ka mei a luma seil ti lotu uen tere Sunahan. E Sunahan e harutei e Moses te go mar kui menien a luman lotu teka, ba nori te toan mar kui mena rien te mar haruto meni e Sunahan e Moses.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Bi murimuri bu tuburara e la gono merima e Josua te gi mi lu menien u tsikitsiki tara tana pal katun. Be Sunahan e tsuga raten i matar u tuburara. Tara poata teka nori i mi pioun nonei a luma seil me hakei rien teka antunaia tara poata tere Devit a King.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 E Sunahan e haniga korui e Devit, be Devit e singo uana i tanen te ga tatei kui menien a toa luma a niga tara Sunahan tere Jekop.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Kaba e Solomon a pien tson tere Devit te kui bei e Sunahan a luma.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 “Kaba e Sunahan Iasa Koru e mamala ka neia turu luma ti kui u katun. E mar kato uana te mar ranga u a propet,
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‘A Tsunono e poiena, Alia e king gia tara mamana makum hoboto i Kolö na i puta.
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 A han i tar e ka hobotona tara mamana makum, taraha alia peisa tu kui a mamana ka hoboto.’
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 E Stiven e ranga lel tara pal kapan turu Kot me poiena, “Alimiu u katun u hihipus! Alimiu e tori here noa hasemi u tematan! Alimiu e talinga-tu ba koru namiu u ranga tere Sunahan! Alimiu e hipus nitoa namiu u Namnamei u Goagono ti mar kato has u u tuburara!
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 U tuburara i kato homir u propet hoboto i manasa. Nori i atung hamatir u katun tere Sunahan ti habulungana mamin te go la uama romana a Katun a Matskö i tanen, nonei e Kristo. Na limiu u hala hakapa mena mien turu katun ti omien ba nori e atung hamatie ren.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Alimiu tu lue iam u Lo te hala meni e Sunahan turu angelo, na limiu u ma kukutie mien te la noa hasina i romana!” E Stiven te mar ranga u teka.
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Poata ti hahengoia a pal kapan turu ranga tere Stiven, ba toriren e saka hasoalana me raharaha korue ren.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Kaba u Namnamei u Goagono e saputi e Stiven, ne Stiven e tara hatagala u i Kolö me tarena u ualesala pan tere Sunahan, ne Iesu te tuolia tara pal matou tere Sunahan.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Be Stiven e poiena, “Alia e taregu u Kolö e kalatana ne Iesu te butun katunuma e tuolna tara pal matou tere Sunahan!”
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Ba nori e tuper a talingaren me ele hapan korur, me takei hobotor me pietar me na pile kap ner e Stiven.
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 Ba nori e las ba mena rien tara taun me na tanian titi hate ren. U katun ti saka mam meien u ranga i his ban u hasobu u ngahangaha i taren me hakei rien i rehina a toa katun a hitots a solonen e Sol.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Tara poata ti titi hate ien e Stiven, ba nonei e mar singo uana teka, “O Iesu a Tsunono, alö go lu u namnamei i tar!”
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Ba nonei e hatukununa me ku hapan koruna me poiena, “O Tsunono, alö go ma palisei a markato a omi teka i taren!” E Stiven e mar ranga u teka me matena. Ne Sol e hanigei ti atung hamate menien.
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.