Atos 7

U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ba tsunono pan turu pris e rangatena e Stiven, “U ranga teka e manana?”
1 O Grande Sacerdote perguntou a Estêvão: — O que essas pessoas estão dizendo é verdade?
2 — ausente —
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem! O
3 — ausente —
3 E Deus lhe disse: “Saia da sua terra e do meio dos seus parentes e vá para uma terra que eu lhe mostrarei.”
4 Ba nonei e la ba nena a han i Kaldia me na kana i Heran. Bi murina te mateia e tamane Abraham, be Sunahan e hala mena namei e Abraham tara han te ka mia limiu teka.
4 Então ele saiu da Caldeia e foi morar em Harã. Depois que o pai dele morreu, Deus trouxe Abraão para esta terra onde vocês agora estão morando.
5 E Sunahan e ma hala noei e Abraham ta makum turu tsikitsiki teka ba nonei te tatei teie nen. E moa koru ta tsitabubu. Kaba e Sunahan e ranga hamanein te ga hala menien u tsikitsiki teka i murimuri, ba nonei te tatei tei gono mera noien u tutubuneien i murimuri. Kaba e Abraham e moa noa ta toa ta pien tara poata te katoeia e Sunahan u ranga hamana teka.
5 Ele não deu a Abraão nem mesmo um palmo desta terra, mas prometeu que ia lhe dar toda esta terra e que depois ela seria dos seus descendentes. Quando Deus fez essa promessa, Abraão ainda não tinha filhos.
6 E Sunahan e mar ranga u teka i tanen me poiena, ‘U tutubumilö i murimuri e na ka roa tara toa han tara tana pal katun, ba nori te na hakukui puku rariou romana ba te kato homi rariou antuna noa turu 400 u hiningal.
6 Ele disse a Abraão: “Os seus descendentes vão viver como estrangeiros em outra terra. Ali eles serão escravos e serão maltratados durante quatrocentos anos.”
7 Kaba lia e hahuna ragou romana u katun te hakukui puku raroen, ba i murimuri bu katun i tar te la ba nerima romana nonei a han ba te mi hatsunone roa lia tara han teka.’
7 — E Deus disse ainda: “Eu castigarei a nação que os escravizar. Depois disso eles voltarão daquela terra e me adorarão neste lugar.”
8 Be Sunahan e hale tei e Abraham a markato te pö menari a hatoatongo tere Sunahan turu pikpikö, ba te haruto nena u ranga te kits hoboto mei e Sunahan ne Abraham e manana. Be Abraham e hatuhanena e Aisak me pöena a pikpikönen turu hatoalinu lan ti poseia e Aisak. Be Aisak e hatuhanena e Jekop me kato has mena neien i iesana. Be Jekop e hatuhana rena a l2 a pien tson me kato has mera neien i iesana. Na nori u tuburara.
8 Deus deu a Abraão a cerimônia da circuncisão como prova da aliança que fez com ele. Por isso Abraão circuncidou o seu filho Isaque uma semana depois do seu nascimento. Isaque circuncidou o seu filho Jacó, e Jacó fez o mesmo com os seus doze filhos, os patriarcas .
9 — ausente —
9 Estêvão continuou: — Os irmãos de José tinham inveja dele e o venderam para ser escravo no Egito. Mas Deus estava com ele
10 — ausente —
10 e o livrou de todas as suas aflições. Quando José apareceu diante de Faraó, rei do Egito, Deus lhe deu sabedoria e modos agradáveis. E Faraó o nomeou governador do Egito e do palácio do rei.
11 Na tara toa poata a bes e butuia tara mamana han i Itsip na i Kenan, me bes homi korur. Bu tuburara e ma antunan sabe nari ta kannou.
11 Depois houve falta de alimentos e muito sofrimento no Egito e em Canaã, e os nossos antepassados não tinham mais o que comer.
12 Be Jekop e hengo neto te ka u a kannou i Itsip, me hala rena a galapien tson i tanen tara poata tutun.
12 Mais tarde, Jacó ouviu dizer que no Egito havia trigo e mandou pela primeira vez os nossos antepassados até lá.
13 Ba tara poata ti la hahuol uen, be Josep e habutsena a peisanen turu toulanen, be Pero e toan atei silena a pala tere Josep.
13 Na segunda vez José contou aos seus irmãos quem ele era, e Faraó ficou sabendo da família de José.
14 Be Josep e hala nena u raranga tere Tamanen e Jekop me hatei nena te gi la hakapa u a pala hoboto i tanen i Itsip. Nori i antuna hobotoia turu 75 u katun.
14 Então José mandou buscar o seu pai Jacó e todos os seus parentes, a fim de irem para o Egito; eram setenta e cinco pessoas ao todo.
15 Be Jekop e la uana i Itsip me na solon kana ba te toan matena, na galapien has i tanen, nori u tuburara.
15 Jacó foi para o Egito, e ali ele e os nossos antepassados ficaram morando até o dia da morte deles.
16 A tuanreiren i na hongo ria turu ngahongaho te holei e Abraham u moni tara pala tere Hemor i Sikem.”
16 Depois os corpos deles foram trazidos para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos descendentes de Hamor por um certo preço.
17 E Stiven e ranga lel me poiena, “A poata e sukusuku tala te go butu hamanaia u ranga hamana te kato e Sunahan tere Abraham, bu hihase tara pal barebana i tarara i Itsip te para susul lelina.
17 — Quando estava chegando o tempo de Deus cumprir o juramento que havia feito a Abraão, o nosso povo tinha aumentado muito no Egito.
18 Na i murina a poata tere Josep, a tana king e pania i Itsip ba te ma hakats nanei nonei a katun a niga e Josep.
18 Então um rei que não sabia nada a respeito de José começou a governar o Egito.
19 Nonei e gamoer a pala i tarara, ba te katoena a markato a omi turu tuburara. Nonei e tagala sil korui te gi na haka piu merien a ma tsi goama i taren i ielesala ba te mater.
19 Esse rei enganou e maltratou os nossos antepassados, a ponto de obrigá-los a abandonar as suas próprias criancinhas para que elas morressem.
20 Tara poata teka e Moses i posei, na nonei e taratara haniga koruia i matane Sunahan. Be tamanen ne tsinanen e taratara kap narien i luma i taren e antunaia tara topisa tsihau.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, que era uma linda criança, e durante três meses os seus pais cuidaram dele em casa.
21 Kaba nori i na haka piu nien i ielesala, ba pien tahol tere Pero e mi lue nen me hahahu here nane ien a pien peisa i tanen.
21 Mas, quando tiveram de abandoná-lo, a filha do rei o adotou e criou como seu próprio filho.
22 E Moses i hatutsei a mamana niatei a niga turu katunur i Itsip, na nonei a katun a tagala turu ranga i tanen na tara toukui i tanen.
22 E assim ele foi instruído em toda a ciência dos egípcios e se tornou um homem que falava e agia com autoridade.
23 “Tara poata te ka meia e Moses u 40 u hiningal, ba nonei e hakats nena te go na tara merien a pal katun i tanen u Israel.
23 Estêvão disse ainda: — Quando Moisés já estava com quarenta anos, resolveu ir ver a sua gente, os israelitas.
24 Ba nonei e na tarena a toun Itsip ba te kato homiena a toun Israel. Be Moses e taguhena a toun Israel me katoena a hipou tara toun Itsip me atung hamatie nen.
24 Ali viu um egípcio maltratando um homem do seu povo. Então defendeu o israelita e o vingou, matando o egípcio.
25 Nonei e hakatsin a pala i tanen e gi mar hakats u teka: ‘E Sunahan e katsin taguhu sila ranoa ra tara nitagala tere Moses.’ Kaba nori i ma mar hakats uai teka.
25 Moisés pensava que os israelitas entenderiam que Deus ia libertá-los por meio dele, mas eles não entenderam.
26 Ba turu hamahö be Moses e na tara rena a elasolana toun Israel ba te hiatatungur. Ba nonei e torohanan kato haniganiga ranen me poiena, ‘Hengo iam! Alimiu a toa han. Aha te hiomimi sile milimiu?’
26 No dia seguinte Moisés viu dois israelitas brigando. E, tentando apartar a briga, disse: “Homens, escutem! Vocês são irmãos; por que estão brigando?”
27 Kaba a katun te kato homi a tai e tula hatalis ban e Moses me poiena, ‘E moa ta katun te ga hakapanio lö i tamulam ba te mi hahamouem a markato i tamulam!
27 — Mas aquele que estava maltratando o outro empurrou Moisés para um lado e disse: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?
28 Alö toum e katsin atung hamate here nami lia a toun Itsip tu atung hamati lö i nolaha?’
28 Você está querendo me matar como matou o egípcio ontem?”
29 Nonei e mar ranga u teka be Moses e bus ba nena a han i Itsip me na ka here nei a katun a sal tara han i Midian. Poata te ka ien tara han teka ba nonei e tölena a tahol ba te hatuhanena a elasolana pien tson.”
29 Quando Moisés ouviu isso, fugiu do Egito e foi morar na terra de Midiã, e ali nasceram dois filhos dele.
30 E Stiven e ranga lel me poiena, “U 40 u hiningal e la hakapa, ba toa angelo e butuna tere Moses tara latu pinopino i rehina u Pokus i Sinai me kana tara tsi roei te kulupu.
30 — Quarenta anos mais tarde, quando Moisés estava no deserto, perto do monte Sinai, um anjo apareceu a ele, no meio do fogo de um espinheiro que estava queimando.
31 — ausente —
31 Moisés ficou admirado com o que estava vendo e chegou perto para ver melhor. Então ouviu a voz do Senhor, que disse:
32 — ausente —
32 “Eu sou o Deus dos seus antepassados, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés tremia de medo e não tinha coragem de olhar.
33 Ba Tsunono e hateie nen, ‘Alö go lu ban u sendol i moumulö. A makumun tsikitsiki te tuol mia lö e goagonona.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias, pois o lugar onde você está é um lugar sagrado.
34 Alia u tara hakapi a man markato a man omi te katoer u katunur i Itsip tara pal katun i tar. Na lia u hengo hakapi u har i taren, na lia e koul sile guma te go mi taguhu merien. Alö go lama. Alia e hala pouts mena gilö i Itsip.’”
34 Eu tenho visto como o meu povo está sendo maltratado no Egito; tenho ouvido os gemidos deles e desci para libertá-los. Agora vou mandar você para o Egito.”
35 Be Stiven e ranga noana me poiena, “Nonei e Moses ti raman a barebanar i Israel me poier, ‘E moa ta katun te ga hakapanio lö i tamulam ba te hahamouem a markato i tamulam!’ Nonei lasi a katun te hala here nai e Sunahan a tsunono na katun te ga lu ba rien a nomi. E Sunahan e hatagala sila nien tara angelo te butuia i tanen tara tsi roei te kulupu.
35 E Estêvão continuou: — Esse mesmo Moisés foi rejeitado pelo povo de Israel. Eles lhe perguntaram: “Quem pôs você como nosso chefe ou nosso juiz?” Deus enviou esse Moisés como líder e libertador, com a ajuda do anjo que apareceu no espinheiro.
36 E Moses e kato a mamana mirakul i Itsip me peigi halakasa ba ranei a barebana i Itsip. Ba nonei e katoena a mirakul turu tasi ti ngöei u Tasi u Rörö na mamana mirakul tara latu pinopino antunaia turu 40 u hiningal.
36 Foi ele quem tirou os israelitas do Egito, fazendo milagres e maravilhas naquela terra, e também no mar Vermelho, e no deserto, durante quarenta anos.
37 Nonei lasi e Moses te hateir a barebanar i Israel me poiena, ‘E Sunahan e soloseie nou romana a toa propet turu toulamilimiu i murimuri, kato has uana te solosei menien lia.’
37 Foi esse mesmo Moisés quem disse aos israelitas: “Do meio de vocês Deus escolherá e enviará para vocês um profeta , assim como ele me enviou.”
38 Nonei e Moses te ka gono mer u katunur i Israel ti gono hoboto ien tara latu pinopino. Nonei e ka gono mei u tuburara na angelo has te rangia i tanen turu Pokus i Sinai. Nonei e lui u raranga tere Sunahan, u rarangana tara nitoatoa, te ga hala rien ra.
38 Foi Moisés quem esteve com os israelitas reunidos no deserto; ele esteve lá com os nossos antepassados e com o anjo que falou com ele no monte Sinai. E foi Moisés quem recebeu e nos entregou as mensagens vivas de Deus.
39 “Kaba u tuburara i ma ngilin hengo nai u ranga i tanen. E moa. Nori i tori-tsuga nen ba te ngilin la pouts uar tara han i Itsip.
39 — Os nossos antepassados não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e queriam voltar para o Egito.
40 Ba nori e hateier e Eron, ‘Alö go kui bera mei ra u got ba nori te mam rario ra. Ara e ma atei sile rei aha te butuia nonei tere Moses te peigi halakasa rema ra i Itsip.’
40 Eles disseram a Arão: “Faça para nós deuses que irão à nossa frente. Não sabemos o que aconteceu com Moisés, aquele homem que nos tirou do Egito.”
41 Nonei tara poata nori i kui u keisa te mata herei a tunan bulumakau ba te hats uar i tanen. Ba nori e sasalar me katoer a kannou tara got gamogamo teka ti kuie ien a limaren tun.
41 Então fizeram uma imagem em forma de bezerro e mataram animais para oferecer a ela como sacrifício . Depois deram uma festa em honra da imagem que eles mesmos tinham feito.
42 Kaba e Sunahan e habirits me haka ba ranen ba nori e hatsunono uar tara pitala na tsihau nu pitopito, te mar koloto u a propet turu Buk u Goagono, fi ‘Alimiu u katunur i Israel! I manasa alimiu u ka mia tara latu pinopino turu 40 u hiningal, ba limiu e atung hamate ramiu u bulumakau nu sipsip me hats ramen.
42 Mas Deus se afastou deles e deixou que adorassem as estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas : “Ó povo de Israel, não foi para mim que vocês mataram e ofereceram animais em durante quarenta anos no deserto.
43 Alimiu u lue iam a luma seil tara got gamogamo a solonen e Molok, me soata gono memien a pitopito tara got gamogamo e Repan, nori a man keisa tu kui sile milimiu te go hatsunono mena mien limiu.
43 Vocês carregaram a barraca do deus e também a imagem da estrela de Raifã , o deus de vocês. Esses eram ídolos que vocês tinham feito para adorar. Por isso vou mandar vocês para além da Babilônia.”
44 Be Stiven e ranga noana me poiena, “Tara poata ti kaia u tuburara tara latu pinopino, nori i ka mei a luma seil ti lotu uen tere Sunahan. E Sunahan e harutei e Moses te go mar kui menien a luman lotu teka, ba nori te toan mar kui mena rien te mar haruto meni e Sunahan e Moses.
44 — No deserto, os nossos antepassados tinham consigo a Tenda da Presença de Deus . Essa Tenda foi feita como Deus tinha mandado Moisés fazer, de acordo com o modelo que Deus lhe havia mostrado.
45 Bi murimuri bu tuburara e la gono merima e Josua te gi mi lu menien u tsikitsiki tara tana pal katun. Be Sunahan e tsuga raten i matar u tuburara. Tara poata teka nori i mi pioun nonei a luma seil me hakei rien teka antunaia tara poata tere Devit a King.
45 Eles tinham recebido a Tenda dos seus antepassados e a levaram quando foram com Josué e conquistaram as terras das nações que Deus expulsou de diante deles. A Tenda ficou lá com eles até o tempo de Davi.
46 E Sunahan e haniga korui e Devit, be Devit e singo uana i tanen te ga tatei kui menien a toa luma a niga tara Sunahan tere Jekop.
46 Davi recebeu a aprovação de Deus e pediu licença para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Kaba e Solomon a pien tson tere Devit te kui bei e Sunahan a luma.
47 Mas foi Salomão quem construiu a casa de Deus.
48 “Kaba e Sunahan Iasa Koru e mamala ka neia turu luma ti kui u katun. E mar kato uana te mar ranga u a propet,
48 — Porém o Altíssimo não mora em casas construídas por seres humanos. Como disse o profeta:
49 ‘A Tsunono e poiena, Alia e king gia tara mamana makum hoboto i Kolö na i puta.
49 “O céu é o meu trono, diz o Senhor, e a terra é o estrado onde descanso os meus pés. Que tipo de casa vocês poderiam construir para mim? Como conseguiriam construir um lugar onde eu pudesse morar?
50 A han i tar e ka hobotona tara mamana makum, taraha alia peisa tu kui a mamana ka hoboto.’
50 Por acaso não fui eu quem fez todas as coisas?”
51 E Stiven e ranga lel tara pal kapan turu Kot me poiena, “Alimiu u katun u hihipus! Alimiu e tori here noa hasemi u tematan! Alimiu e talinga-tu ba koru namiu u ranga tere Sunahan! Alimiu e hipus nitoa namiu u Namnamei u Goagono ti mar kato has u u tuburara!
51 E Estêvão terminou, dizendo: — Como vocês são teimosos! Como são duros de coração e surdos para ouvir a mensagem de Deus! Vocês sempre têm rejeitado o Espírito Santo, como os seus antepassados rejeitaram.
52 U tuburara i kato homir u propet hoboto i manasa. Nori i atung hamatir u katun tere Sunahan ti habulungana mamin te go la uama romana a Katun a Matskö i tanen, nonei e Kristo. Na limiu u hala hakapa mena mien turu katun ti omien ba nori e atung hamatie ren.
52 Qual foi o profeta que os antepassados de vocês não perseguiram? Eles mataram os mensageiros de Deus que no passado anunciaram a vinda do Bom Servo . E agora vocês o traíram e o mataram.
53 Alimiu tu lue iam u Lo te hala meni e Sunahan turu angelo, na limiu u ma kukutie mien te la noa hasina i romana!” E Stiven te mar ranga u teka.
53 Vocês receberam a lei por meio de anjos e não têm obedecido a essa lei.
54 Poata ti hahengoia a pal kapan turu ranga tere Stiven, ba toriren e saka hasoalana me raharaha korue ren.
54 Quando os membros do Conselho Superior acabaram de ouvir o que Estêvão tinha dito, ficaram furiosos e rangeram os dentes contra ele.
55 Kaba u Namnamei u Goagono e saputi e Stiven, ne Stiven e tara hatagala u i Kolö me tarena u ualesala pan tere Sunahan, ne Iesu te tuolia tara pal matou tere Sunahan.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para o céu e viu a glória de Deus. E viu também Jesus em pé, ao lado direito de Deus.
56 Be Stiven e poiena, “Alia e taregu u Kolö e kalatana ne Iesu te butun katunuma e tuolna tara pal matou tere Sunahan!”
56 Então disse: — Olhem! Eu estou vendo o céu aberto e o
57 Ba nori e tuper a talingaren me ele hapan korur, me takei hobotor me pietar me na pile kap ner e Stiven.
57 Mas eles taparam os ouvidos e, gritando bem alto, avançaram todos juntos contra Estêvão.
58 Ba nori e las ba mena rien tara taun me na tanian titi hate ren. U katun ti saka mam meien u ranga i his ban u hasobu u ngahangaha i taren me hakei rien i rehina a toa katun a hitots a solonen e Sol.
58 Depois o jogaram para fora da cidade e o apedrejaram. E as testemunhas deixaram um moço chamado Saulo tomando conta das suas capas .
59 Tara poata ti titi hate ien e Stiven, ba nonei e mar singo uana teka, “O Iesu a Tsunono, alö go lu u namnamei i tar!”
59 Enquanto eles atiravam as pedras, Estêvão chamava Jesus, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Ba nonei e hatukununa me ku hapan koruna me poiena, “O Tsunono, alö go ma palisei a markato a omi teka i taren!” E Stiven e mar ranga u teka me matena. Ne Sol e hanigei ti atung hamate menien.
60 Depois, ajoelhou-se e gritou com voz bem forte: — Senhor, não condenes esta gente por causa deste pecado! E, depois que disse isso, ele morreu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.