Atos 7

U BULUNGANA U NIGA (HLA) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ba tsunono pan turu pris e rangatena e Stiven, “U ranga teka e manana?”
1 E disse o sumo sacerdote: Porventura é isto assim?
2 — ausente —
2 E ele disse: Homens, irmãos, e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, estando na mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 — ausente —
3 E disse-lhe: Sai da tua terra e dentre a tua parentela, e dirige-te à terra que eu te mostrar.
4 Ba nonei e la ba nena a han i Kaldia me na kana i Heran. Bi murina te mateia e tamane Abraham, be Sunahan e hala mena namei e Abraham tara han te ka mia limiu teka.
4 Então saiu da terra dos caldeus, e habitou em Harã. E dali, depois que seu pai faleceu, Deus o trouxe para esta terra em que habitais agora.
5 E Sunahan e ma hala noei e Abraham ta makum turu tsikitsiki teka ba nonei te tatei teie nen. E moa koru ta tsitabubu. Kaba e Sunahan e ranga hamanein te ga hala menien u tsikitsiki teka i murimuri, ba nonei te tatei tei gono mera noien u tutubuneien i murimuri. Kaba e Abraham e moa noa ta toa ta pien tara poata te katoeia e Sunahan u ranga hamana teka.
5 E não lhe deu nela herança, nem ainda o espaço de um pé; mas prometeu que lhe daria a posse dela, e depois dele, à sua descendência, não tendo ele ainda filho.
6 E Sunahan e mar ranga u teka i tanen me poiena, ‘U tutubumilö i murimuri e na ka roa tara toa han tara tana pal katun, ba nori te na hakukui puku rariou romana ba te kato homi rariou antuna noa turu 400 u hiningal.
6 E falou Deus assim: Que a sua descendência seria peregrina em terra alheia, e a sujeitariam à escravidão, e a maltratariam por quatrocentos anos.
7 Kaba lia e hahuna ragou romana u katun te hakukui puku raroen, ba i murimuri bu katun i tar te la ba nerima romana nonei a han ba te mi hatsunone roa lia tara han teka.’
7 E eu julgarei a nação que os tiver escravizado, disse Deus. E depois disto sairão e me servirão neste lugar.
8 Be Sunahan e hale tei e Abraham a markato te pö menari a hatoatongo tere Sunahan turu pikpikö, ba te haruto nena u ranga te kits hoboto mei e Sunahan ne Abraham e manana. Be Abraham e hatuhanena e Aisak me pöena a pikpikönen turu hatoalinu lan ti poseia e Aisak. Be Aisak e hatuhanena e Jekop me kato has mena neien i iesana. Be Jekop e hatuhana rena a l2 a pien tson me kato has mera neien i iesana. Na nori u tuburara.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão; e assim gerou a Isaque, e o circuncidou ao oitavo dia; e Isaque a Jacó; e Jacó aos doze patriarcas.
9 — ausente —
9 E os patriarcas, movidos de inveja, venderam José para o Egito; mas Deus era com ele.
10 — ausente —
10 E livrou-o de todas as suas tribulações, e lhe deu graça e sabedoria ante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador sobre o Egito e toda a sua casa.
11 Na tara toa poata a bes e butuia tara mamana han i Itsip na i Kenan, me bes homi korur. Bu tuburara e ma antunan sabe nari ta kannou.
11 Sobreveio então a todo o país do Egito e de Canaã fome e grande tribulação; e nossos pais não achavam alimentos.
12 Be Jekop e hengo neto te ka u a kannou i Itsip, me hala rena a galapien tson i tanen tara poata tutun.
12 Mas tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou ali nossos pais, a primeira vez.
13 Ba tara poata ti la hahuol uen, be Josep e habutsena a peisanen turu toulanen, be Pero e toan atei silena a pala tere Josep.
13 E na segunda vez foi José conhecido por seus irmãos, e a sua linhagem foi manifesta a Faraó.
14 Be Josep e hala nena u raranga tere Tamanen e Jekop me hatei nena te gi la hakapa u a pala hoboto i tanen i Itsip. Nori i antuna hobotoia turu 75 u katun.
14 E José mandou chamar a seu pai Jacó, e a toda a sua parentela, que era de setenta e cinco almas.
15 Be Jekop e la uana i Itsip me na solon kana ba te toan matena, na galapien has i tanen, nori u tuburara.
15 E Jacó desceu ao Egito, e morreu, ele e nossos pais;
16 A tuanreiren i na hongo ria turu ngahongaho te holei e Abraham u moni tara pala tere Hemor i Sikem.”
16 E foram transportados para Siquém, e depositados na sepultura que Abraão comprara por certa soma de dinheiro aos filhos de Emor, pai de Siquém.
17 E Stiven e ranga lel me poiena, “A poata e sukusuku tala te go butu hamanaia u ranga hamana te kato e Sunahan tere Abraham, bu hihase tara pal barebana i tarara i Itsip te para susul lelina.
17 Aproximando-se, porém, o tempo da promessa que Deus tinha feito a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito;
18 Na i murina a poata tere Josep, a tana king e pania i Itsip ba te ma hakats nanei nonei a katun a niga e Josep.
18 Até que se levantou outro rei, que não conhecia a José.
19 Nonei e gamoer a pala i tarara, ba te katoena a markato a omi turu tuburara. Nonei e tagala sil korui te gi na haka piu merien a ma tsi goama i taren i ielesala ba te mater.
19 Esse, usando de astúcia contra a nossa linhagem, maltratou nossos pais, ao ponto de os fazer enjeitar as suas crianças, para que não se multiplicassem.
20 Tara poata teka e Moses i posei, na nonei e taratara haniga koruia i matane Sunahan. Be tamanen ne tsinanen e taratara kap narien i luma i taren e antunaia tara topisa tsihau.
20 Nesse tempo nasceu Moisés, e era mui formoso, e foi criado três meses em casa de seu pai.
21 Kaba nori i na haka piu nien i ielesala, ba pien tahol tere Pero e mi lue nen me hahahu here nane ien a pien peisa i tanen.
21 E, sendo enjeitado, tomou-o a filha de Faraó, e o criou como seu filho.
22 E Moses i hatutsei a mamana niatei a niga turu katunur i Itsip, na nonei a katun a tagala turu ranga i tanen na tara toukui i tanen.
22 E Moisés foi instruído em toda a ciência dos egípcios; e era poderoso em suas palavras e obras.
23 “Tara poata te ka meia e Moses u 40 u hiningal, ba nonei e hakats nena te go na tara merien a pal katun i tanen u Israel.
23 E, quando completou a idade de quarenta anos, veio-lhe ao coração ir visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ba nonei e na tarena a toun Itsip ba te kato homiena a toun Israel. Be Moses e taguhena a toun Israel me katoena a hipou tara toun Itsip me atung hamatie nen.
24 E, vendo maltratado um deles, o defendeu, e vingou o ofendido, matando o egípcio.
25 Nonei e hakatsin a pala i tanen e gi mar hakats u teka: ‘E Sunahan e katsin taguhu sila ranoa ra tara nitagala tere Moses.’ Kaba nori i ma mar hakats uai teka.
25 E ele cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus lhes havia de dar a liberdade pela sua mão; mas eles não entenderam.
26 Ba turu hamahö be Moses e na tara rena a elasolana toun Israel ba te hiatatungur. Ba nonei e torohanan kato haniganiga ranen me poiena, ‘Hengo iam! Alimiu a toa han. Aha te hiomimi sile milimiu?’
26 E no dia seguinte, pelejando eles, foi por eles visto, e quis levá-los à paz, dizendo: Homens, sois irmãos; por que vos agravais um ao outro?
27 Kaba a katun te kato homi a tai e tula hatalis ban e Moses me poiena, ‘E moa ta katun te ga hakapanio lö i tamulam ba te mi hahamouem a markato i tamulam!
27 E o que ofendia o seu próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz sobre nós?
28 Alö toum e katsin atung hamate here nami lia a toun Itsip tu atung hamati lö i nolaha?’
28 Queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Nonei e mar ranga u teka be Moses e bus ba nena a han i Itsip me na ka here nei a katun a sal tara han i Midian. Poata te ka ien tara han teka ba nonei e tölena a tahol ba te hatuhanena a elasolana pien tson.”
29 E a esta palavra fugiu Moisés, e esteve como estrangeiro na terra de Midiã, onde gerou dois filhos.
30 E Stiven e ranga lel me poiena, “U 40 u hiningal e la hakapa, ba toa angelo e butuna tere Moses tara latu pinopino i rehina u Pokus i Sinai me kana tara tsi roei te kulupu.
30 E, completados quarenta anos, apareceu-lhe o anjo do Senhor no deserto do monte Sinai, numa chama de fogo no meio de uma sarça.
31 — ausente —
31 Então Moisés, quando viu isto, se maravilhou da visão; e, aproximando-se para observar, foi-lhe dirigida a voz do Senhor,
32 — ausente —
32 Dizendo: Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó. E Moisés, todo trêmulo, não ousava olhar.
33 Ba Tsunono e hateie nen, ‘Alö go lu ban u sendol i moumulö. A makumun tsikitsiki te tuol mia lö e goagonona.
33 E disse-lhe o Senhor: Tira as alparcas dos teus pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Alia u tara hakapi a man markato a man omi te katoer u katunur i Itsip tara pal katun i tar. Na lia u hengo hakapi u har i taren, na lia e koul sile guma te go mi taguhu merien. Alö go lama. Alia e hala pouts mena gilö i Itsip.’”
34 Tenho visto atentamente a aflição do meu povo que está no Egito, e ouvi os seus gemidos, e desci a livrá-los. Agora, pois, vem, e enviar-te-ei ao Egito.
35 Be Stiven e ranga noana me poiena, “Nonei e Moses ti raman a barebanar i Israel me poier, ‘E moa ta katun te ga hakapanio lö i tamulam ba te hahamouem a markato i tamulam!’ Nonei lasi a katun te hala here nai e Sunahan a tsunono na katun te ga lu ba rien a nomi. E Sunahan e hatagala sila nien tara angelo te butuia i tanen tara tsi roei te kulupu.
35 A este Moisés, ao qual haviam negado, dizendo: Quem te constituiu príncipe e juiz? a este enviou Deus como príncipe e libertador, pela mão do anjo que lhe aparecera na sarça.
36 E Moses e kato a mamana mirakul i Itsip me peigi halakasa ba ranei a barebana i Itsip. Ba nonei e katoena a mirakul turu tasi ti ngöei u Tasi u Rörö na mamana mirakul tara latu pinopino antunaia turu 40 u hiningal.
36 Foi este que os conduziu para fora, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, e no Mar Vermelho, e no deserto, por quarenta anos.
37 Nonei lasi e Moses te hateir a barebanar i Israel me poiena, ‘E Sunahan e soloseie nou romana a toa propet turu toulamilimiu i murimuri, kato has uana te solosei menien lia.’
37 Este é aquele Moisés que disse aos filhos de Israel: O Senhor vosso Deus vos levantará dentre vossos irmãos um profeta como eu; a ele ouvireis.
38 Nonei e Moses te ka gono mer u katunur i Israel ti gono hoboto ien tara latu pinopino. Nonei e ka gono mei u tuburara na angelo has te rangia i tanen turu Pokus i Sinai. Nonei e lui u raranga tere Sunahan, u rarangana tara nitoatoa, te ga hala rien ra.
38 Este é o que esteve entre a congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai, e com nossos pais, o qual recebeu as palavras de vida para no-las dar.
39 “Kaba u tuburara i ma ngilin hengo nai u ranga i tanen. E moa. Nori i tori-tsuga nen ba te ngilin la pouts uar tara han i Itsip.
39 Ao qual nossos pais não quiseram obedecer, antes o rejeitaram e em seu coração se tornaram ao Egito,
40 Ba nori e hateier e Eron, ‘Alö go kui bera mei ra u got ba nori te mam rario ra. Ara e ma atei sile rei aha te butuia nonei tere Moses te peigi halakasa rema ra i Itsip.’
40 Dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque a esse Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Nonei tara poata nori i kui u keisa te mata herei a tunan bulumakau ba te hats uar i tanen. Ba nori e sasalar me katoer a kannou tara got gamogamo teka ti kuie ien a limaren tun.
41 E naqueles dias fizeram o bezerro, e ofereceram sacrifícios ao ídolo, e se alegraram nas obras das suas mãos.
42 Kaba e Sunahan e habirits me haka ba ranen ba nori e hatsunono uar tara pitala na tsihau nu pitopito, te mar koloto u a propet turu Buk u Goagono, fi ‘Alimiu u katunur i Israel! I manasa alimiu u ka mia tara latu pinopino turu 40 u hiningal, ba limiu e atung hamate ramiu u bulumakau nu sipsip me hats ramen.
42 Mas Deus se afastou, e os abandonou a que servissem ao exército do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura me oferecestes vítimas e sacrifícios No deserto por quarenta anos, ó casa de Israel?
43 Alimiu u lue iam a luma seil tara got gamogamo a solonen e Molok, me soata gono memien a pitopito tara got gamogamo e Repan, nori a man keisa tu kui sile milimiu te go hatsunono mena mien limiu.
43 Antes tomastes o tabernáculo de Moloque,E a estrela do vosso deus Renfã, figuras que vós fizestes para as adorar.Transportar-vos-ei, pois, para além da Babilônia.
44 Be Stiven e ranga noana me poiena, “Tara poata ti kaia u tuburara tara latu pinopino, nori i ka mei a luma seil ti lotu uen tere Sunahan. E Sunahan e harutei e Moses te go mar kui menien a luman lotu teka, ba nori te toan mar kui mena rien te mar haruto meni e Sunahan e Moses.
44 Estava entre nossos pais no deserto o tabernáculo do testemunho, como ordenara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Bi murimuri bu tuburara e la gono merima e Josua te gi mi lu menien u tsikitsiki tara tana pal katun. Be Sunahan e tsuga raten i matar u tuburara. Tara poata teka nori i mi pioun nonei a luma seil me hakei rien teka antunaia tara poata tere Devit a King.
45 O qual, nossos pais, recebendo-o também, o levaram com Josué quando entraram na posse das nações que Deus lançou para fora da presença de nossos pais, até aos dias de Davi,
46 E Sunahan e haniga korui e Devit, be Devit e singo uana i tanen te ga tatei kui menien a toa luma a niga tara Sunahan tere Jekop.
46 Que achou graça diante de Deus, e pediu que pudesse achar tabernáculo para o Deus de Jacó.
47 Kaba e Solomon a pien tson tere Devit te kui bei e Sunahan a luma.
47 E Salomão lhe edificou casa;
48 “Kaba e Sunahan Iasa Koru e mamala ka neia turu luma ti kui u katun. E mar kato uana te mar ranga u a propet,
48 Mas o Altíssimo não habita em templos feitos por mãos de homens, como diz o profeta:
49 ‘A Tsunono e poiena, Alia e king gia tara mamana makum hoboto i Kolö na i puta.
49 O céu é o meu trono,e a terra o estrado dos meus pés.Que casa me edificareis? diz o Senhor,Ou qual é o lugar do meu repouso?
50 A han i tar e ka hobotona tara mamana makum, taraha alia peisa tu kui a mamana ka hoboto.’
50 Porventura não fez a minha mão todas estas coisas?
51 E Stiven e ranga lel tara pal kapan turu Kot me poiena, “Alimiu u katun u hihipus! Alimiu e tori here noa hasemi u tematan! Alimiu e talinga-tu ba koru namiu u ranga tere Sunahan! Alimiu e hipus nitoa namiu u Namnamei u Goagono ti mar kato has u u tuburara!
51 Homens de dura cerviz, e incircuncisos de coração e ouvido, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim vós sois como vossos pais.
52 U tuburara i kato homir u propet hoboto i manasa. Nori i atung hamatir u katun tere Sunahan ti habulungana mamin te go la uama romana a Katun a Matskö i tanen, nonei e Kristo. Na limiu u hala hakapa mena mien turu katun ti omien ba nori e atung hamatie ren.
52 A qual dos profetas não perseguiram vossos pais? Até mataram os que anteriormente anunciaram a vinda do Justo, do qual vós agora fostes traidores e homicidas;
53 Alimiu tu lue iam u Lo te hala meni e Sunahan turu angelo, na limiu u ma kukutie mien te la noa hasina i romana!” E Stiven te mar ranga u teka.
53 Vós, que recebestes a lei por ordenação dos anjos, e não a guardastes.
54 Poata ti hahengoia a pal kapan turu ranga tere Stiven, ba toriren e saka hasoalana me raharaha korue ren.
54 E, ouvindo eles isto, enfureciam-se em seus corações, e rangiam os dentes contra ele.
55 Kaba u Namnamei u Goagono e saputi e Stiven, ne Stiven e tara hatagala u i Kolö me tarena u ualesala pan tere Sunahan, ne Iesu te tuolia tara pal matou tere Sunahan.
55 Mas ele, estando cheio do Espírito Santo, fixando os olhos no céu, viu a glória de Deus, e Jesus, que estava à direita de Deus;
56 Be Stiven e poiena, “Alia e taregu u Kolö e kalatana ne Iesu te butun katunuma e tuolna tara pal matou tere Sunahan!”
56 E disse: Eis que vejo os céus abertos, e o Filho do homem, que está em pé à mão direita de Deus.
57 Ba nori e tuper a talingaren me ele hapan korur, me takei hobotor me pietar me na pile kap ner e Stiven.
57 Mas eles gritaram com grande voz, taparam os seus ouvidos, e arremeteram unânimes contra ele.
58 Ba nori e las ba mena rien tara taun me na tanian titi hate ren. U katun ti saka mam meien u ranga i his ban u hasobu u ngahangaha i taren me hakei rien i rehina a toa katun a hitots a solonen e Sol.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejavam. E as testemunhas depuseram as suas capas aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Tara poata ti titi hate ien e Stiven, ba nonei e mar singo uana teka, “O Iesu a Tsunono, alö go lu u namnamei i tar!”
59 E apedrejaram a Estêvão que em invocação dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Ba nonei e hatukununa me ku hapan koruna me poiena, “O Tsunono, alö go ma palisei a markato a omi teka i taren!” E Stiven e mar ranga u teka me matena. Ne Sol e hanigei ti atung hamate menien.
60 E, pondo-se de joelhos, clamou com grande voz: Senhor, não lhes imputes este pecado. E, tendo dito isto, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.