Gênesis 42

Buk Niu In Hida Balu nol Dehet deng Apan-kloma ki in Dadi ka (HEGNTPO) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Dedeng na, ama Yakob ming atuli tek noan, ale muik ne Mesir, kon un aa nol un anan nas noan, “Ana me! Tasao le mi daad langan tuun eli lia!
1 Quando Jacó soube que no Egito havia trigo, disse a seus filhos: "Por que estão aí olhando uns para os outros? "
2 Auk ming son noan, ne Mesir muik in kaa. Tiata banan dui ka, mi laok sos in kaa se lua, le halin nam kit mateng un hmatu deken.”
2 Disse ainda: "Ouvi dizer que há trigo no Egito. Desçam até lá e comprem trigo para nós, para que possamos continuar vivos e não morramos de fome".
3 Kon nam, Yusuf kakan nas hngulus mana-mana le laok sos in kaa se Mesir.
3 Assim dez dos irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Mo Yakob dai bel Yusuf palin hmudin Benyamin, le laok baab lo. Lole un nangan noan, “Tamlom mo tana-ana na laok kon un tutnaal in daat pait ta.”
4 Jacó não deixou que Benjamim, irmão de José, fosse com eles, temendo que algum mal lhe acontecesse.
5 Undeng atuli li se ola-ol ming son noan, muik in kaa ne Mesir, tiata muik atuli mamo laok sos in kaa se nua. Oras lubu ka kon lako lius se dale Kanaꞌan. Ta Yakob anan nas kon lakos muid le sos in kaa se lua.
5 Os filhos de Israel estavam entre outros que também foram comprar trigo, por causa da fome na terra de Canaã.
6 Dedeng na, Yusuf daid lahi nga ima kanan se Mesir son. Eta atuli deng ola-ol maa le sos ale lam, Yusuf man hee beles. Undeng na le, dedeng un kakan nas maas lius kon, oen laok hai bukun nas didiin oen silan nas lakos huud se dale, le todan una.
6 José era o governador do Egito e era ele que vendia trigo a todo o povo da terra. Por isso, quando os irmãos de José chegaram, curvaram-se diante dele, rosto em terra.
7 — ausente —
7 José reconheceu os seus irmãos logo que os viu, mas agiu como se não os conhecesse, e lhes falou asperamente: "De onde vocês vêm? " Responderam eles: "Da terra de Canaã, para comprar comida".
8 — ausente —
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Kon Yusuf nangan net un in natloa hmunan nua ka. Tiata un tao liing oen noan, “Auk parsai lo! Taon elola ko mi totoang niam mata-mata. Mi maam le nuting dale Mesir sa-saa man atuil didang boel tanan lo kas, hidim hobalin le keng nol kami, ta lo!”
9 Lembrou-se então dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: "Vocês são espiões! Vieram para ver onde a nossa terra está desprotegida".
10 Mo oen siut noan, “Lo tuang! Kaim niam suma tuang atulin in loka-loka tuun. Baktetebes kaim suma maa le sos in kaa tukun.
10 Eles responderam: "Não, meu senhor. Teus servos vieram comprar comida.
11 Kaim totoang niam aman mesa. Kaim niam atuil mata-maat lo, tuang! Kaim atuil banan.”
11 Todos nós somos filhos do mesmo pai. Teus servos são homens honestos, e não espiões".
12 Mo Yusuf aa nol in komali muun dui pait, noan, “Hee! Nole deken! Boel nole auk deken! Meman mi niam mata-mata. Taon elola ko, mi maa le nuting halin taan sa-saa man atuil didang tanan lo, deng dale nia!”
12 Mas José insistiu: "Não! Vocês vieram ver onde a nossa terra está desprotegida".
13 Hidim oen kaen noan, “Loo tuang! Kaim niam suma tuang atulin in loka-loka tukun! Kaim maam deng dale Kanaꞌan. Kaim pali-kaka, at hngul dua. Kaim totoang amans mesa. Kaim palin hmudin na dada nol kaim aman na. Nol kaim palin mes pait ase son.”
13 E eles disseram: "Teus servos eram doze irmãos, todos filhos do mesmo pai, na terra de Canaã. O caçula está agora em casa com o pai, e o outro já morreu".
14 Hidim Yusuf hobalin siut noan, “Loo! Apin auk in teka ka toma. Meman mi niam mata-mata.
14 José tornou a afirmar: "É como lhes falei: Vocês são espiões!
15 Eta lo kam! Mi bel auk taad napat le, halin auk taan mi in teka apin na meman baktetebes ela, tam lo ka. Auk sumpa! Eta mi palin hmudin na maa se ia lo kam, mi boel laok lail dadai dale ni lo!
15 Vocês serão postos à prova: Juro pela vida do faraó que vocês não sairão daqui, enquanto o seu irmão caçula não vier para cá.
16 Tiata mi huil nal at mesa, le laok taap mi palin hmudin na, le maa se nia. Tenga lias auk tahang se ias. Auk le ngat naan mi in aa na baktebes tam lo ka. Etan lo kam, meman mi niam baktebes mata-mata.”
16 Mandem algum de vocês buscar o seu irmão enquanto os demais aguardam presos. Assim ficará provado se as suas palavras são verdadeiras ou não. Se não forem, juro pela vida do faraó que ficará confirmado que vocês são espiões! "
17 Hidi nam Yusuf tadu, le tahang oen se bui dalen lelo tilu.
17 E os deixou presos três dias.
18 Leol tilu la kon, Yusuf laok aa nol oen se bui dalen noan, “Auk niam atuil man in lii Ama Lamtua. Nol taom auk daek muid Un in koma ka tutungus. Le halin nam mi nulim, banan dui ka auk sao mia. Mo muik in leka mesa.
18 No terceiro dia, José lhes disse: "Eu tenho temor de Deus. Se querem salvar suas vidas, façam o seguinte:
19 Eta mi aa nahlololo lam, mi musti tulu bel auk tada mesa. Un lalan na elia: auk tahang at mes se bui ki dalen. Tenga lias pait le kil in kaa bel mi nenan nuas. Ta oen natang mi in pait le kil in kaa.
19 Se vocês são homens honestos, deixem um dos seus irmãos aqui na prisão, enquanto os demais voltam, levando trigo para matar a fome das suas famílias.
20 Hidim mi kil nol mi palin na maa, le daid tada noan, mi atuil in aa kam nahlololo. Le halin nam, auk hukung tele mi deken.”
20 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que se comprovem as suas palavras e vocês não tenham que morrer".
21 Hidim oen aa nol apa noan, “Halas ni kit haup in balas deng kit in kula-sala hmunan nua ka lolen son nia, man kit daken son nol kit palin na. Kit net un in sus isi ka son, didiin un nodan tulung, mo kit hosek nolan lo. Undeng na, le halas ni kit haup susa-daat elia.”
21 Eles se prontificaram a fazer isso e disseram uns aos outros: "Certamente estamos sendo punidos pelo que fizemos a nosso irmão. Vimos como ele estava angustiado, quando nos implorava por sua vida, mas não lhe demos ouvidos; por isso nos sobreveio esta angústia".
22 Hidim Ruben tek nuting oen noan, “Hoe pali me! Hmunan nu auk kaing mi son, le boel tao saa tana ka lo, ta lo? Mo mi ming tahan auk in teka ka lo. Tiata halas ni kit lepa-haal Yusuf in mate ka son nia mo!”
22 Rúben respondeu: "Eu não lhes disse que não maltratassem o menino? Mas vocês não quiseram me ouvir! Agora teremos que prestar contas do seu sangue".
23 Oen aa nol apa ela, mo oen taan lo noan Yusuf kon taan oen dasi la. Undeng dedeng Yusuf aa nol one ka, un aa nini dais Mesir, hidim atuli bali beles pait lako se dais Ibranin.
23 Eles, porém, não sabiam que José podia compreendê-los, pois ele lhes falava por meio de um intérprete.
24 Ming oen aa nol apa ela kon, Yusuf hangu nang soleng one, le un sii lako lilu siing-siing se maan didang. Un lilu hidi kon, un pait lako se one la. Hidim un tadu atuli le but Simeon se un kaka-palin nas silan.
24 Nisso José retirou-se e começou a chorar, mas logo depois voltou e conversou de novo com eles. Então escolheu Simeão e mandou acorrentá-lo diante deles.
25 Hidi nam, Yusuf lok un ima-ii las, le nisi ael se un kakan nas karong ngas. Hidim nisi tamang pait oen duit tas mesa-mesa, se oen karong ngas bahan nas. Un kon tadu le beles in kaa se lalan. Kon ima-ii las daek muid Yusuf in leka ka.
25 Em seguida, José deu ordem para que enchessem de trigo suas bagagens, devolvessem a prata de cada um deles, colocando-a nas bagagens, e lhes dessem mantimentos para a viagem. E assim foi feito.
26 Hidi na kon, Yusuf kakan nas sakeng ael karong ngas laok se oen keledai las dapa, le pait.
26 Eles puseram a carga de trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 Se lalan hlala kon, oen teen in kae. Kon at mes deng one la loat un karong nga talin na, le noan nalo un keledai la. Mo un ngat tam un duit in sos ale ka se karong nga dale.
27 No lugar onde pararam para pernoitar, um deles abriu a bagagem para pegar forragem para o seu jumento e viu a prata na boca da bagagem.
28 Un nahkiut isi! Hidim un haman un pail-kakan nas le tekas noan, “Idaah! Mi maa ngat ni le! Ta kit daat son nia! Oen bel pait auk duit ti ne auk karong ngia.”
28 E disse a seus irmãos: "Devolveram a minha prata. Está aqui em minha bagagem". Seus corações se encheram de pavor e, tremendo, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus fez conosco? "
29 Hidi nam oen laok napiut. Lius se Kanaꞌan kon, oen nahdeh oen aman na deng totoang asa man in daid nol oen son na.
29 Ao chegarem à casa de seu pai Jacó, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Oen tekan noan, “Papa! Lahing Mesir ra ima kanan na, banan lo isi. Un in aa ka tuun kon daat isi. Un tudu kaim daile, kaim laok mata-maat un dale kua.
30 "O homem que governa aquele país falou asperamente conosco e nos tratou como espiões da terra.
31 Mo kaim siut noan, ‘Ela lo! Kaim aa nahlololo. Kaim niam mata-maat lo.
31 Mas nós lhe asseguramos que somos homens honestos e não espiões.
32 Kaim atuil babanan. Kaim naim kaka-pali at hngul dua. Kaim amans mesa. Suma mes ase son, nol hmudin hesa ka, dada nol paap ne Kanaꞌan.’
32 Dissemos também que éramos doze irmãos, filhos do mesmo pai, e que um já havia morrido e que o caçula estava com o nosso pai, em Canaã.
33 Hidim un kon tek noan, ‘Auk le ngat soba-naan mia, le mi nole tam lo ka! At mes deng mia li musti dada se ia. Tenga las pait, le kil ael bel mi nenan nuas, le halin nam oen mates undeng hmatu deken.
33 "Então o homem que governa aquele país nos disse: ‘Vejamos se vocês são honestos: um dos seus irmãos ficará aqui comigo, e os outros poderão voltar e levar mantimentos para matar a fome das suas famílias.
34 Mi musti kil nol mi palin na maa le, halas-sam auk tana noan, mi niam mata-maat lo, mo meman baktebes mi atuil lolo. Eta ela lam, auk sao bel mi kaak-palin man auk in tahang ngia. Nol auk bel dola, le mi laok se ol tuun, se dale nia.’”
34 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que eu comprove que vocês não são espiões, mas sim, homens honestos. Então lhes devolverei o irmão e os autorizarei a fazer negócios nesta terra’ ".
35 Nahdeh hidi kon, oen bok oen karong ngas nol isin nas. Nahkitu lam, oen mesa-mesam net oen duit tas muik nabael se oen karong ngas dalen. Net ela kon, Yakob nol un anan nas lii isi.
35 Ao esvaziarem as bagagens, dentro da bagagem de cada um estava a sua bolsa cheia de prata. Quando eles e seu pai viram as bolsas cheias de prata, ficaram com medo.
36 Hidi nam, Yakob aa nolas noan, “Mi niam tao ilang auk anang ngias tukun. Yusuf ase son. Hidim Simeon kon ela. Halas ni mi kon le kil nol Benyamin lako lolen? Mi le tao sus auk baktetebes!”
36 E disse-lhes seu pai Jacó: "Vocês estão tirando meus filhos de mim! Já fiquei sem José, agora sem Simeão e ainda querem levar Benjamim. Tudo está contra mim! "
37 Kon Ruben aa nol un ama ka noan, “Papa! Sao Benyamin bel au. Ta auk man lepa-halan nia. Auk hida, le auk nolan pait maa bel papa. Mo etan lo kam, nang le paap keo tele auk anang bikloeb at dua las.”
37 Então Rúben disse ao pai: "Podes matar meus dois filhos se eu não o trouxer de volta. Deixa-o aos meus cuidados, e eu o trarei".
38 Mo Yakob aa pait noan, “Boel ela deken! Mi boel kil nol Benyamin laok lo. Ta un kaka Yusuf mate son. Halas ni liis un sii son. Eta un kon tom in daat se lalan hlala kam, mi tao sus taplaeng au, le auk bong ngi iil didiin auk mateng, le tamang bolo dalen.”
38 Mas o pai respondeu: "Meu filho não descerá com vocês; seu irmão está morto, e ele é o único que resta. Se qualquer mal lhe acontecer na viagem que estão por fazer, vocês farão estes meus cabelos brancos descerem à sepultura com tristeza".

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.