Gênesis 42

Buk Niu In Hida Balu nol Dehet deng Apan-kloma ki in Dadi ka (HEGNTPO) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Dedeng na, ama Yakob ming atuli tek noan, ale muik ne Mesir, kon un aa nol un anan nas noan, “Ana me! Tasao le mi daad langan tuun eli lia!
1 Quando Jacó soube que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: — Por que vocês estão aí olhando uns para os outros?
2 Auk ming son noan, ne Mesir muik in kaa. Tiata banan dui ka, mi laok sos in kaa se lua, le halin nam kit mateng un hmatu deken.”
2 E acrescentou: — Ouvi dizer que há cereais no Egito. Vão até lá e comprem cereais, para que vivamos e não morramos.
3 Kon nam, Yusuf kakan nas hngulus mana-mana le laok sos in kaa se Mesir.
3 Então dez dos irmãos de José foram, para comprar cereal do Egito.
4 Mo Yakob dai bel Yusuf palin hmudin Benyamin, le laok baab lo. Lole un nangan noan, “Tamlom mo tana-ana na laok kon un tutnaal in daat pait ta.”
4 Mas Jacó não enviou Benjamim, o irmão de José, na companhia dos irmãos, porque dizia: “E se lhe acontecer algum desastre?”
5 Undeng atuli li se ola-ol ming son noan, muik in kaa ne Mesir, tiata muik atuli mamo laok sos in kaa se nua. Oras lubu ka kon lako lius se dale Kanaꞌan. Ta Yakob anan nas kon lakos muid le sos in kaa se lua.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel, pois havia fome na terra de Canaã.
6 Dedeng na, Yusuf daid lahi nga ima kanan se Mesir son. Eta atuli deng ola-ol maa le sos ale lam, Yusuf man hee beles. Undeng na le, dedeng un kakan nas maas lius kon, oen laok hai bukun nas didiin oen silan nas lakos huud se dale, le todan una.
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra. Os irmãos de José vieram e se prostraram com o rosto em terra, diante dele.
7 — ausente —
7 Quando José viu os seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer. Foi ríspido com eles e lhes perguntou: — De onde vocês vêm? Responderam: — Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 — ausente —
8 José reconheceu os irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Kon Yusuf nangan net un in natloa hmunan nua ka. Tiata un tao liing oen noan, “Auk parsai lo! Taon elola ko mi totoang niam mata-mata. Mi maam le nuting dale Mesir sa-saa man atuil didang boel tanan lo kas, hidim hobalin le keng nol kami, ta lo!”
9 Então José se lembrou dos sonhos que teve a respeito deles e lhes disse: — Vocês são espiões e vieram para ver os pontos fracos da terra.
10 Mo oen siut noan, “Lo tuang! Kaim niam suma tuang atulin in loka-loka tuun. Baktetebes kaim suma maa le sos in kaa tukun.
10 Eles responderam: — Não, meu senhor. Estes seus servos vieram só para comprar mantimento.
11 Kaim totoang niam aman mesa. Kaim niam atuil mata-maat lo, tuang! Kaim atuil banan.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; estes seus servos não são espiões.
12 Mo Yusuf aa nol in komali muun dui pait, noan, “Hee! Nole deken! Boel nole auk deken! Meman mi niam mata-mata. Taon elola ko, mi maa le nuting halin taan sa-saa man atuil didang tanan lo, deng dale nia!”
12 Ele, porém, lhes respondeu: — Nada disso! Pelo contrário, vocês vieram para ver os pontos fracos da terra.
13 Hidim oen kaen noan, “Loo tuang! Kaim niam suma tuang atulin in loka-loka tukun! Kaim maam deng dale Kanaꞌan. Kaim pali-kaka, at hngul dua. Kaim totoang amans mesa. Kaim palin hmudin na dada nol kaim aman na. Nol kaim palin mes pait ase son.”
13 Eles disseram: — Nós, seus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã. O mais novo está hoje com o nosso pai, outro já não existe.
14 Hidim Yusuf hobalin siut noan, “Loo! Apin auk in teka ka toma. Meman mi niam mata-mata.
14 Então José lhes disse: — É como já falei: vocês são espiões.
15 Eta lo kam! Mi bel auk taad napat le, halin auk taan mi in teka apin na meman baktetebes ela, tam lo ka. Auk sumpa! Eta mi palin hmudin na maa se ia lo kam, mi boel laok lail dadai dale ni lo!
15 Nisto vocês serão provados: juro pela vida de Faraó que vocês não sairão daqui, sem que primeiro venha o irmão mais novo de vocês.
16 Tiata mi huil nal at mesa, le laok taap mi palin hmudin na, le maa se nia. Tenga lias auk tahang se ias. Auk le ngat naan mi in aa na baktebes tam lo ka. Etan lo kam, meman mi niam baktebes mata-mata.”
16 Enviem um de vocês, que busque o seu irmão. Vocês ficarão detidos para que sejam provadas as palavras de vocês, se há verdade no que dizem; ou se não, juro pela vida de Faraó que vocês são espiões.
17 Hidi nam Yusuf tadu, le tahang oen se bui dalen lelo tilu.
17 E deixou todos presos por três dias.
18 Leol tilu la kon, Yusuf laok aa nol oen se bui dalen noan, “Auk niam atuil man in lii Ama Lamtua. Nol taom auk daek muid Un in koma ka tutungus. Le halin nam mi nulim, banan dui ka auk sao mia. Mo muik in leka mesa.
18 No terceiro dia, José lhes disse: — Façam o seguinte e viverão, pois temo a Deus.
19 Eta mi aa nahlololo lam, mi musti tulu bel auk tada mesa. Un lalan na elia: auk tahang at mes se bui ki dalen. Tenga lias pait le kil in kaa bel mi nenan nuas. Ta oen natang mi in pait le kil in kaa.
19 Se são homens honestos, que um de vocês fique detido aqui onde estão presos; os outros podem ir, levando cereal para matar a fome das suas famílias.
20 Hidim mi kil nol mi palin na maa, le daid tada noan, mi atuil in aa kam nahlololo. Le halin nam, auk hukung tele mi deken.”
20 E tragam-me o seu irmão mais novo, com o que serão verificadas as palavras de vocês, e vocês não morrerão. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Hidim oen aa nol apa noan, “Halas ni kit haup in balas deng kit in kula-sala hmunan nua ka lolen son nia, man kit daken son nol kit palin na. Kit net un in sus isi ka son, didiin un nodan tulung, mo kit hosek nolan lo. Undeng na, le halas ni kit haup susa-daat elia.”
21 Então disseram entre si: — Na verdade, estamos sendo castigados por causa de nosso irmão, pois vimos a angústia de sua alma, quando nos pedia, e não lhe demos ouvidos; por isso, nos sobrevém agora esta ansiedade.
22 Hidim Ruben tek nuting oen noan, “Hoe pali me! Hmunan nu auk kaing mi son, le boel tao saa tana ka lo, ta lo? Mo mi ming tahan auk in teka ka lo. Tiata halas ni kit lepa-haal Yusuf in mate ka son nia mo!”
22 Rúben respondeu-lhes: — Não é verdade que eu disse: “Não pequem contra o jovem”? Mas vocês não quiseram me ouvir. Pois agora estão vendo que o sangue dele está sendo requerido de nós.
23 Oen aa nol apa ela, mo oen taan lo noan Yusuf kon taan oen dasi la. Undeng dedeng Yusuf aa nol one ka, un aa nini dais Mesir, hidim atuli bali beles pait lako se dais Ibranin.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por meio de um intérprete.
24 Ming oen aa nol apa ela kon, Yusuf hangu nang soleng one, le un sii lako lilu siing-siing se maan didang. Un lilu hidi kon, un pait lako se one la. Hidim un tadu atuli le but Simeon se un kaka-palin nas silan.
24 E, retirando-se deles, José chorou. Depois, voltando para junto deles, lhes falou outra vez. Escolheu Simeão e o algemou na presença deles.
25 Hidi nam, Yusuf lok un ima-ii las, le nisi ael se un kakan nas karong ngas. Hidim nisi tamang pait oen duit tas mesa-mesa, se oen karong ngas bahan nas. Un kon tadu le beles in kaa se lalan. Kon ima-ii las daek muid Yusuf in leka ka.
25 José ordenou que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho. E assim foi feito.
26 Hidi na kon, Yusuf kakan nas sakeng ael karong ngas laok se oen keledai las dapa, le pait.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Se lalan hlala kon, oen teen in kae. Kon at mes deng one la loat un karong nga talin na, le noan nalo un keledai la. Mo un ngat tam un duit in sos ale ka se karong nga dale.
27 Quando um deles abriu o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, encontrou o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Un nahkiut isi! Hidim un haman un pail-kakan nas le tekas noan, “Idaah! Mi maa ngat ni le! Ta kit daat son nia! Oen bel pait auk duit ti ne auk karong ngia.”
28 Então disse aos irmãos: — Devolveram o meu dinheiro. Está aqui na boca do saco de cereal. O coração dos irmãos se encheu de medo, e, tremendo, entreolhavam-se, dizendo: — O que é isto que Deus nos fez?
29 Hidi nam oen laok napiut. Lius se Kanaꞌan kon, oen nahdeh oen aman na deng totoang asa man in daid nol oen son na.
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes havia acontecido, dizendo:
30 Oen tekan noan, “Papa! Lahing Mesir ra ima kanan na, banan lo isi. Un in aa ka tuun kon daat isi. Un tudu kaim daile, kaim laok mata-maat un dale kua.
30 — O homem, o senhor da terra, falou conosco de maneira ríspida e nos tratou como espiões da terra.
31 Mo kaim siut noan, ‘Ela lo! Kaim aa nahlololo. Kaim niam mata-maat lo.
31 Dissemos a ele: “Somos homens honestos e não espiões.
32 Kaim atuil babanan. Kaim naim kaka-pali at hngul dua. Kaim amans mesa. Suma mes ase son, nol hmudin hesa ka, dada nol paap ne Kanaꞌan.’
32 Somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com o nosso pai na terra de Canaã.”
33 Hidim un kon tek noan, ‘Auk le ngat soba-naan mia, le mi nole tam lo ka! At mes deng mia li musti dada se ia. Tenga las pait, le kil ael bel mi nenan nuas, le halin nam oen mates undeng hmatu deken.
33 Então o homem, o senhor da terra, respondeu: “Nisto saberei que vocês são homens honestos: deixem comigo um de seus irmãos, peguem o cereal para remediar a fome de suas casas e vão embora.
34 Mi musti kil nol mi palin na maa le, halas-sam auk tana noan, mi niam mata-maat lo, mo meman baktebes mi atuil lolo. Eta ela lam, auk sao bel mi kaak-palin man auk in tahang ngia. Nol auk bel dola, le mi laok se ol tuun, se dale nia.’”
34 Mas tragam-me o seu irmão mais novo. Assim saberei que vocês não são espiões, mas homens honestos. Então entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão negociar na terra.”
35 Nahdeh hidi kon, oen bok oen karong ngas nol isin nas. Nahkitu lam, oen mesa-mesam net oen duit tas muik nabael se oen karong ngas dalen. Net ela kon, Yakob nol un anan nas lii isi.
35 Aconteceu que, quando foram despejar o cereal que havia nos sacos, cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal. Ao ver as trouxinhas com o dinheiro, eles e o seu pai ficaram com medo.
36 Hidi nam, Yakob aa nolas noan, “Mi niam tao ilang auk anang ngias tukun. Yusuf ase son. Hidim Simeon kon ela. Halas ni mi kon le kil nol Benyamin lako lolen? Mi le tao sus auk baktetebes!”
36 Então Jacó, o pai deles, disse: — Vocês vão me deixar sem filhos. José se foi. Simeão se foi. Agora querem levar Benjamim! Todas essas coisas acontecem contra mim.
37 Kon Ruben aa nol un ama ka noan, “Papa! Sao Benyamin bel au. Ta auk man lepa-halan nia. Auk hida, le auk nolan pait maa bel papa. Mo etan lo kam, nang le paap keo tele auk anang bikloeb at dua las.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: — O senhor pode matar os meus dois filhos, se eu não trouxer Benjamim de volta. Deixe que eu tome conta dele, e o trarei de volta para o senhor.
38 Mo Yakob aa pait noan, “Boel ela deken! Mi boel kil nol Benyamin laok lo. Ta un kaka Yusuf mate son. Halas ni liis un sii son. Eta un kon tom in daat se lalan hlala kam, mi tao sus taplaeng au, le auk bong ngi iil didiin auk mateng, le tamang bolo dalen.”
38 Mas Jacó respondeu: — O meu filho não irá com vocês. O irmão dele está morto, e ele é o único que ficou. Se lhe acontece algum desastre no caminho, vocês farão descer os meus cabelos brancos com tristeza à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.