Gênesis 42
Buk Niu In Hida Balu nol Dehet deng Apan-kloma ki in Dadi ka (HEGNTPO) vs BKJ
1 Dedeng na, ama Yakob ming atuli tek noan, ale muik ne Mesir, kon un aa nol un anan nas noan, “Ana me! Tasao le mi daad langan tuun eli lia!
1 Ora, quando Jacó viu que havia trigo no Egito, Jacó disse a seus filhos: Por que ficais olhando uns para os outros?
2 Auk ming son noan, ne Mesir muik in kaa. Tiata banan dui ka, mi laok sos in kaa se lua, le halin nam kit mateng un hmatu deken.”
2 E ele disse: Eis que eu ouvi que há trigo no Egito; descei para lá e comprai para nós dali, para que vivamos, e não morramos.
3 Kon nam, Yusuf kakan nas hngulus mana-mana le laok sos in kaa se Mesir.
3 E os dez irmãos de José desceram para comprar trigo no Egito.
4 Mo Yakob dai bel Yusuf palin hmudin Benyamin, le laok baab lo. Lole un nangan noan, “Tamlom mo tana-ana na laok kon un tutnaal in daat pait ta.”
4 Mas a Benjamim, irmão de José, Jacó não enviou com seus irmãos, pois ele disse: Para que porventura não lhe aconteça alguma desgraça.
5 Undeng atuli li se ola-ol ming son noan, muik in kaa ne Mesir, tiata muik atuli mamo laok sos in kaa se nua. Oras lubu ka kon lako lius se dale Kanaꞌan. Ta Yakob anan nas kon lakos muid le sos in kaa se lua.
5 E os filhos de Israel vieram comprar trigo entre os que vieram, porque a fome estava na terra de Canaã.
6 Dedeng na, Yusuf daid lahi nga ima kanan se Mesir son. Eta atuli deng ola-ol maa le sos ale lam, Yusuf man hee beles. Undeng na le, dedeng un kakan nas maas lius kon, oen laok hai bukun nas didiin oen silan nas lakos huud se dale, le todan una.
6 E José era o governador da terra, e era ele que vendia a todas as pessoas da terra; e os irmãos de José vieram, e se curvaram diante dele com sua face em terra.
7 — ausente —
7 E José viu seus irmãos, e ele os reconheceu, mas se fez de estranho para eles, e falou asperamente com eles. E ele lhes disse: De onde vindes? E eles disseram: Da terra de Canaã para comprar alimento.
8 — ausente —
8 E José reconheceu seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Kon Yusuf nangan net un in natloa hmunan nua ka. Tiata un tao liing oen noan, “Auk parsai lo! Taon elola ko mi totoang niam mata-mata. Mi maam le nuting dale Mesir sa-saa man atuil didang boel tanan lo kas, hidim hobalin le keng nol kami, ta lo!”
9 E José lembrou-se dos sonhos que havia sonhado sobre eles, e lhes disse: Sois espiões. Viestes para ver a nudez da terra.
10 Mo oen siut noan, “Lo tuang! Kaim niam suma tuang atulin in loka-loka tuun. Baktetebes kaim suma maa le sos in kaa tukun.
10 E eles lhe disseram: Não, meu senhor, mas para comprar alimento vieram teus servos.
11 Kaim totoang niam aman mesa. Kaim niam atuil mata-maat lo, tuang! Kaim atuil banan.”
11 Somos todos filhos de um homem; somos homens verdadeiros; teus servos não são espiões.
12 Mo Yusuf aa nol in komali muun dui pait, noan, “Hee! Nole deken! Boel nole auk deken! Meman mi niam mata-mata. Taon elola ko, mi maa le nuting halin taan sa-saa man atuil didang tanan lo, deng dale nia!”
12 E ele lhes disse: Não, mas para ver a nudez da terra é que viestes.
13 Hidim oen kaen noan, “Loo tuang! Kaim niam suma tuang atulin in loka-loka tukun! Kaim maam deng dale Kanaꞌan. Kaim pali-kaka, at hngul dua. Kaim totoang amans mesa. Kaim palin hmudin na dada nol kaim aman na. Nol kaim palin mes pait ase son.”
13 E eles disseram: Teus servos são doze irmãos, os filhos de um homem na terra de Canaã. E eis que o mais jovem está hoje com nosso pai, e um não está.
14 Hidim Yusuf hobalin siut noan, “Loo! Apin auk in teka ka toma. Meman mi niam mata-mata.
14 E José lhes disse: Foi isso que eu vos falei, dizendo: Sois espiões.
15 Eta lo kam! Mi bel auk taad napat le, halin auk taan mi in teka apin na meman baktetebes ela, tam lo ka. Auk sumpa! Eta mi palin hmudin na maa se ia lo kam, mi boel laok lail dadai dale ni lo!
15 Por isto sereis provados: Pela vida de Faraó não saireis daqui, a não ser que vosso irmão mais jovem venha para cá.
16 Tiata mi huil nal at mesa, le laok taap mi palin hmudin na, le maa se nia. Tenga lias auk tahang se ias. Auk le ngat naan mi in aa na baktebes tam lo ka. Etan lo kam, meman mi niam baktebes mata-mata.”
16 Enviai um de vós, e que ele traga vosso irmão, e vós sereis mantidos na prisão, para que vossas palavras sejam provadas, se há alguma verdade em vós. Ou senão pela vida de Faraó, verdadeiramente sois espiões.
17 Hidi nam Yusuf tadu, le tahang oen se bui dalen lelo tilu.
17 E ele os colocou todos juntos na prisão por três dias.
18 Leol tilu la kon, Yusuf laok aa nol oen se bui dalen noan, “Auk niam atuil man in lii Ama Lamtua. Nol taom auk daek muid Un in koma ka tutungus. Le halin nam mi nulim, banan dui ka auk sao mia. Mo muik in leka mesa.
18 E José lhes disse no terceiro dia: Fazei isto, e vivei, pois eu temo a Deus:
19 Eta mi aa nahlololo lam, mi musti tulu bel auk tada mesa. Un lalan na elia: auk tahang at mes se bui ki dalen. Tenga lias pait le kil in kaa bel mi nenan nuas. Ta oen natang mi in pait le kil in kaa.
19 Se sois homens verdadeiros, deixai que um de vossos irmãos fique preso na casa de vossa prisão. Ide vós, levai trigo para a fome de suas casas,
20 Hidim mi kil nol mi palin na maa, le daid tada noan, mi atuil in aa kam nahlololo. Le halin nam, auk hukung tele mi deken.”
20 mas trazei-me vosso irmão mais jovem. Assim, vossas palavras serão verificadas, e vós não morrereis. E assim eles fizeram.
21 Hidim oen aa nol apa noan, “Halas ni kit haup in balas deng kit in kula-sala hmunan nua ka lolen son nia, man kit daken son nol kit palin na. Kit net un in sus isi ka son, didiin un nodan tulung, mo kit hosek nolan lo. Undeng na, le halas ni kit haup susa-daat elia.”
21 E eles disseram uns aos outros: Somos realmente culpados a respeito do nosso irmão, quando vimos a angústia da sua alma, quando nos implorou, e não o escutamos; por isso veio essa desgraça sobre nós.
22 Hidim Ruben tek nuting oen noan, “Hoe pali me! Hmunan nu auk kaing mi son, le boel tao saa tana ka lo, ta lo? Mo mi ming tahan auk in teka ka lo. Tiata halas ni kit lepa-haal Yusuf in mate ka son nia mo!”
22 E Rúben lhes respondeu, dizendo: Não vos falei, dizendo: Não pequeis contra o menino, e vós não ouvistes? Por isso, eis que o seu sangue também é requerido.
23 Oen aa nol apa ela, mo oen taan lo noan Yusuf kon taan oen dasi la. Undeng dedeng Yusuf aa nol one ka, un aa nini dais Mesir, hidim atuli bali beles pait lako se dais Ibranin.
23 E eles não sabiam que José os entendia, pois ele falava com eles por meio de um intérprete.
24 Ming oen aa nol apa ela kon, Yusuf hangu nang soleng one, le un sii lako lilu siing-siing se maan didang. Un lilu hidi kon, un pait lako se one la. Hidim un tadu atuli le but Simeon se un kaka-palin nas silan.
24 E ele se afastou deles, e chorou, e voltou a eles novamente, e falou com eles, e tomou deles Simeão, e o amarrou diante dos seus olhos.
25 Hidi nam, Yusuf lok un ima-ii las, le nisi ael se un kakan nas karong ngas. Hidim nisi tamang pait oen duit tas mesa-mesa, se oen karong ngas bahan nas. Un kon tadu le beles in kaa se lalan. Kon ima-ii las daek muid Yusuf in leka ka.
25 Então José ordenou que enchessem de trigo seus sacos, e que devolvessem a cada homem seu dinheiro, a cada um em seu saco, e que lhes dessem provisão para o caminho. E assim lhes fizeram.
26 Hidi na kon, Yusuf kakan nas sakeng ael karong ngas laok se oen keledai las dapa, le pait.
26 E eles carregaram os seus jumentos com trigo, e partiram dali.
27 Se lalan hlala kon, oen teen in kae. Kon at mes deng one la loat un karong nga talin na, le noan nalo un keledai la. Mo un ngat tam un duit in sos ale ka se karong nga dale.
27 E quando um deles abriu o seu saco para dar forragem ao seu jumento na hospedaria, ele viu o seu dinheiro, pois eis que estava na boca do seu saco.
28 Un nahkiut isi! Hidim un haman un pail-kakan nas le tekas noan, “Idaah! Mi maa ngat ni le! Ta kit daat son nia! Oen bel pait auk duit ti ne auk karong ngia.”
28 E ele disse a seus irmãos: Meu dinheiro foi devolvido, e eis que está no meu saco. E o coração deles desfaleceu, e eles ficaram temerosos, dizendo uns aos outros: O que é isto que Deus nos fez?
29 Hidi nam oen laok napiut. Lius se Kanaꞌan kon, oen nahdeh oen aman na deng totoang asa man in daid nol oen son na.
29 E eles vieram a Jacó, seu pai, à terra de Canaã, e lhe contaram tudo que lhes acontecera, dizendo:
30 Oen tekan noan, “Papa! Lahing Mesir ra ima kanan na, banan lo isi. Un in aa ka tuun kon daat isi. Un tudu kaim daile, kaim laok mata-maat un dale kua.
30 O homem, que é o senhor da terra, falou asperamente conosco, e nos tomou por espiões da terra.
31 Mo kaim siut noan, ‘Ela lo! Kaim aa nahlololo. Kaim niam mata-maat lo.
31 E lhe dissemos: Somos homens verdadeiros, não somos espiões;
32 Kaim atuil babanan. Kaim naim kaka-pali at hngul dua. Kaim amans mesa. Suma mes ase son, nol hmudin hesa ka, dada nol paap ne Kanaꞌan.’
32 somos doze irmãos, filhos de nosso pai; um não está, e o mais jovem está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Hidim un kon tek noan, ‘Auk le ngat soba-naan mia, le mi nole tam lo ka! At mes deng mia li musti dada se ia. Tenga las pait, le kil ael bel mi nenan nuas, le halin nam oen mates undeng hmatu deken.
33 E o homem, senhor da terra, nos disse: Por isto eu saberei que sois homens verdadeiros: Deixai um de vossos irmãos aqui comigo, e levai alimento para a fome de vossas famílias, e parti.
34 Mi musti kil nol mi palin na maa le, halas-sam auk tana noan, mi niam mata-maat lo, mo meman baktebes mi atuil lolo. Eta ela lam, auk sao bel mi kaak-palin man auk in tahang ngia. Nol auk bel dola, le mi laok se ol tuun, se dale nia.’”
34 Trazei-me vosso irmão mais jovem. Então eu saberei que não sois espiões, mas que sois homens verdadeiros. Assim eu vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Nahdeh hidi kon, oen bok oen karong ngas nol isin nas. Nahkitu lam, oen mesa-mesam net oen duit tas muik nabael se oen karong ngas dalen. Net ela kon, Yakob nol un anan nas lii isi.
35 E aconteceu que, quando eles esvaziaram seus sacos, eis que cada homem tinha o seu pacote de dinheiro no seu saco; e quando eles e seu pai viram os seus pacotes de dinheiro, ficaram temerosos.
36 Hidi nam, Yakob aa nolas noan, “Mi niam tao ilang auk anang ngias tukun. Yusuf ase son. Hidim Simeon kon ela. Halas ni mi kon le kil nol Benyamin lako lolen? Mi le tao sus auk baktetebes!”
36 E Jacó, seu pai, disse-lhes: Vós me privastes de meus filhos: José não está, e Simeão não está, e ainda quereis tomar Benjamim. Todas estas coisas estão contra mim.
37 Kon Ruben aa nol un ama ka noan, “Papa! Sao Benyamin bel au. Ta auk man lepa-halan nia. Auk hida, le auk nolan pait maa bel papa. Mo etan lo kam, nang le paap keo tele auk anang bikloeb at dua las.”
37 E Rúben falou com seu pai, dizendo: Mata meus dois filhos, se eu não o trouxer a ti. Entrega-o em minha mão, e eu o trarei para ti novamente.
38 Mo Yakob aa pait noan, “Boel ela deken! Mi boel kil nol Benyamin laok lo. Ta un kaka Yusuf mate son. Halas ni liis un sii son. Eta un kon tom in daat se lalan hlala kam, mi tao sus taplaeng au, le auk bong ngi iil didiin auk mateng, le tamang bolo dalen.”
38 E ele disse: Meu filho não descerá convosco, pois seu irmão está morto, e ele foi deixado só. Se alguma desgraça cair sobre ele no caminho em que fordes, então, com tristeza, levareis meus cabelos grisalhos à sepultura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.