Gênesis 37
Buk Niu In Hida Balu nol Dehet deng Apan-kloma ki in Dadi ka (HEGNTPO) vs NVT
1 — ausente —
1 Jacó passou a morar na terra de Canaã, onde seu pai tinha vivido como estrangeiro.
2 — ausente —
2 Este é o relato de Jacó e sua família. Quando José tinha 17 anos, cuidava dos rebanhos de seu pai. Trabalhava com seus meios-irmãos, os filhos de Bila e Zilpa, mulheres de seu pai, e contava para seu pai algumas das coisas erradas que seus irmãos faziam.
3 Dedeng hua Yusuf fam, Yakob blalan son. Tiata un namnau Yusuf dui deng un anan tenga las. Oe mesan na, Yakob soo kaod blatas leok isi mes bel Yusuf.
3 Jacó amava José mais que a qualquer outro de seus filhos, pois José havia nascido quando Jacó era idoso. Por isso, certo dia Jacó encomendou um presente especial para José: uma linda túnica.
4 Nikit un kakan nas ngat tam, oen aman na namnau Yusuf dui kon, oen kom Yusuf lo isi, didiin oen aa nolan babanan lo.
4 Os irmãos de José, por sua vez, o odiavam, pois o pai deles o amava mais que a todos os outros filhos. Não eram capazes de lhe dizer uma única palavra amigável.
5 — ausente —
5 Certa noite, José teve um sonho e, quando o contou a seus irmãos, eles o odiaram ainda mais.
6 — ausente —
6 “Ouçam este sonho que tive”, disse ele.
7 — ausente —
7 “Estávamos no campo, amarrando feixes de trigo. De repente, meu feixe se levantou e ficou em pé, e seus feixes se juntaram ao redor do meu e se curvaram diante dele!”
8 Hidi kon oen kaing Yusuf noan, “Hoe! Ku bali noan ku le daid tuang le leka-tadu kami le?” Oen seke isi nol una, undeng un tekas un in natloa ka.
8 Seus irmãos responderam: “Você imagina que será nosso rei? Pensa mesmo que nos governará?”. E o odiaram ainda mais por causa de seus sonhos e da maneira como os contava.
9 Hidi nam Yusuf natloa pait. Kon un tek un kakan nas noan, “Hoe auk natloa pait. Auk ngat net lelo, bulan nol duun hngul esa. Totoang nas todan-lahing se au.”
9 Pouco tempo depois, José teve outro sonho e, mais uma vez, contou-o a seus irmãos. “Ouçam, tive outro sonho”, disse ele. “O sol, a lua e onze estrelas se curvavam diante de mim!”
10 Yusuf laok nahdeh un in natloa na bel un ama ka, nol un kakan nas kon, un ama ka kaing un mumuun noan, “In natloa na hnika ka elol na! Ku nangan noan auk nol ku inam mia, nol ku kaka-palim mas tia le lik ku iim ma le? Ku in koma kia!”
10 Dessa vez, contou o sonho não apenas aos irmãos, mas também ao pai, que o repreendeu, dizendo: “Que sonho é esse? Por acaso eu, sua mãe e seus irmãos viremos e nos curvaremos até o chão diante de você?”.
11 Tiata Yusuf kakan nas idus isi nol una. Mo un ama ka nangan nakekeon in natloa na.
11 Os irmãos de José ficaram com inveja dele, mas seu pai se perguntou qual seria o significado dos sonhos.
12 Oe mesan na, Yusuf kakan nas lolo-poa oen aman na laen nas, nol lae-blai las lakos lius dadani se iung Sikem.
12 Pouco depois, os irmãos de José levaram os rebanhos de seu pai para pastar junto de Siquém.
13 Nesang lo kon, un ama ka tekan noan, “Usu! Ku kakam mas doh laen nol lae-blai dadani ne Sikem. Tiata ku mana-mana le laok ngat nanas le.”
13 Então Jacó disse a José: “Seus irmãos estão cuidando das ovelhas em Siquém. Apronte-se, e eu o enviarei até eles”. “Estou pronto para ir”, respondeu José.
14 Kon un ama ka tek noan, “Ku laok le ngat ku kakam mas, nol auk laen nas nol lae-blai las le. Oen elola liam, ku pait maa le tek au.”
14 “Vá ver como estão seus irmãos e os rebanhos”, disse Jacó. “E traga-me notícias deles.” Jacó o enviou, e José viajou de sua casa no vale de Hebrom até Siquém.
15 Lius se nua kon, un nuting oen pukiu epe ka. Kon un tutnaal atuling mesa. Atuling na ketan noan, “Ku nuting asii la?”
15 Quando José chegou a Siquém, um homem da região notou que ele andava perdido pelos campos. “O que você está procurando?”, perguntou o homem.
16 Yusuf situn noan, “Baki, auk nuting auk kakang ngias. Oen poa laen nol lae-blai le nuting bluan dadani ne nia. Baki net one le?”
16 “Estou procurando meus irmãos”, respondeu José. “O senhor sabe onde eles estão cuidando dos rebanhos?”
17 Kon atuling na tek noan, “Oen ne ias lo son. Mo oen tek noan oen le lakos dadani nol iung Dotan.”
17 O homem lhe disse: “Sim, eles foram embora daqui, mas eu os ouvi dizer: ‘Vamos a Dotã’”. Então José foi atrás de seus irmãos e os encontrou em Dotã.
18 Mo Yusuf bii kakatang ngam, oen ngat net un son. Kon oen aa nol apa, le keo tele una.
18 Quando os irmãos de José o viram, o reconheceram de longe. Antes que ele se aproximasse, planejaram uma forma de matá-lo.
19 Oen tek apa noan, “Mi ngat nanan le. Tuang in natloa daat ta maa son nuan!
19 “Lá vem o sonhador!”, disseram uns aos outros.
20 Ta maa le kit keo tele un tia. Hidim kit pasang soleng un lako se bolo ui hmate nu dalen. Maa liam kit tek paap noan hmukit huin nas kaa nuli un son! Halas-sam kit ngat un in natloa ngas le elola la?!”
20 “Vamos matá-lo e jogá-lo numa dessas cisternas. Diremos a nosso pai: ‘Um animal selvagem o devorou’. Então veremos o que será dos seus sonhos!”
21 Ming nal ela kon, un kaka Ruben nuting lalan le halin Yusuf mate deken. Kon un kaing palin nas noan, “Hoe! Kit keo tele un deken tia!
21 Mas, quando Rúben ouviu o plano, tratou de livrar José. “Não o matemos”, disse ele.
22 Banan dui ka kit hutun tamang un lako se bolo ui hmate ni dalen tukun. Se maan nia lam ete tuun, tiata muik atuli in tana lo. Sadi taon le un dala deken.” Un tek ela, undeng un le sao Yusuf halin tadu le pait lako.
22 “Por que derramar sangue? Joguem-no nesta cisterna vazia aqui no deserto e não toquemos nele.” Rúben planejava resgatar José e levá-lo de volta ao pai.
23 Nikit Yusuf lako lius se un kakan nas kon, oen kil una hidim oen bihit nal un kaod lekong nga.
23 Assim, quando José chegou, os irmãos lhe arrancaram a linda túnica que ele estava usando,
24 Hidi nam, oen pel-lakang una, le hutun tamang lako se bolo ui hmate ka dalen.
24 o agarraram e o jogaram na cisterna vazia, ou seja, sem água.
25 Hidi deng na lam, oen lakos daad le kaa. Oen kaa mamasu lam, suknahkitum oen ngat net atuli bua mes maa. Atuil buan nas unta las sakeng sa-saa in sepo-dakang, banansila el kai uin bui bingis, bumbu-bumbu, nol kai in taih ili bili-ngala. Taan lo molota buan in maang nas atuil Ismael, man maas deng iung Gilead, le lakos bus el maan katang, ne dale Mesir.
25 Mais tarde, quando se sentaram para comer, viram ao longe uma caravana de camelos vindo em sua direção. Era um grupo de negociantes ismaelitas, que transportavam especiarias, bálsamo e mirra de Gileade para o Egito.
26 Kon nam Yahuda tek un pail-kakan nas noan, “Hoe, kit keo tele una lam ambak ki saa la? Taon elola kon, kit buni nal in un mate ki lo.
26 Judá disse a seus irmãos: “O que ganharemos se matarmos nosso irmão e encobrirmos o crime?
27 Tiata banan dui ka, kit laok hee soleng un bel atuil Ismael nuas. Kit tao un elol kon no, un niam kit palin in hua nabale. Ta kit tao un le iil deken!” Kon oen totoang tade muid un in teka na.
27 Em vez de matá-lo, vamos vendê-lo aos negociantes ismaelitas. Afinal, ele é nosso irmão, sangue do nosso sangue!”. Seus irmãos concordaram.
28 Nikit atuil in sepo-dakang nas maa lakos deng na kon, Yusuf kakan nas pel sakeng un deng bolo ui hmate ka. Hidim oen laok hee un bel atuil Ismael las, nol osa ka duit muti buk dua. Hidi kon atuil Ismael las kil nol Yusuf lako Mesir.
28 Então, quando os ismaelitas, que eram negociantes midianitas, se aproximaram, os irmãos de José o tiraram da cisterna e o venderam para eles por vinte peças de prata. E os negociantes o levaram para o Egito.
29 Dedeng oen hee Yusuf fa, Ruben taan lo. Ta un pait lako se bolo ui hmate ka lam, un nahkiut isi, undeng Yusuf ne bolo ka dalen lo son. Kon un pius sait un kaod in se un apa ka ngas, undeng un dalen na iil isi.
29 Algum tempo depois, Rúben voltou para tirar José da cisterna. Quando descobriu que seu irmão não estava lá, rasgou as roupas.
30 Un pait lako se un palin nas, le tekas noan, “Idaah! Tana-ana ka ne bolo ku lo son! Auk taon elol lolen no?”
30 Voltou a seus irmãos e lamentou-se: “O menino sumiu! E agora, o que farei?”.
31 Kon nam, oen lolat tele laen mesa, hidim oen kat Yusuf kaod lekong nga, le dopon tamang lako se laen na dala ka.
31 Então os irmãos mataram um bode e mergulharam a túnica de José no sangue do animal.
32 Hidi nam oen kat kaod daal na, le kilan laok bel oen aman na, le tekan noan, “Papa! Kaim naim nal kaod nia. Olan paap tinang nanan le. Tamlom mo kaod ni paling Usu nena ka.”
32 Enviaram a linda túnica para o pai, com a seguinte mensagem: “Veja o que encontramos. Não é a túnica de seu filho?”.
33 Ngat net kaod na kon, Yakob tanan meman. Kon nam un siut noan, “Idaah! Ni meman baktebes auk anang nga kado la. Taan le hmukit huin nas pius tele un son se ola nia ka! Ida loo! Auk anang nga mate son.”
33 O pai a reconheceu de imediato e disse: “Sim, é a túnica de meu filho. Um animal selvagem o deve ter devorado. Com certeza José morreu despedaçado!”.
34 Hidi nam, Yakob pius sait un kado la, hidim pake seda karong kuning, undeng un dalen iil isi. Kon un lilu le kamusang un ana ka tutungus nesang isi.
34 Jacó rasgou suas roupas e vestiu-se de pano de saco. Por longo tempo, lamentou profundamente a morte do filho.
35 Un anan biklobe nol anan bihata las totoang maas le mau-hanet una, mo bolen lo. Un tek noan, “Deken! Auk sus didiin mateng, ta auk nadidingun nal tana-ana mes ni lo.” Kon Yakob dalen na iil tutungus, undeng un nangan un ana Yusuf man in maet son na.
35 A família toda tentou consolá-lo, mas ele se recusava. “Descerei à sepultura lamentando a morte de meu filho”, dizia, e continuou a lamentar-se.
36 Dedeng Yakob dalen na iil nabael ela lam, atuil in sepo-dakang ngas lakos lius se Mesir son. Hidim oen laok hee Yusuf pait bel atuling tene mesa. Un ngala ka Potifar. Un na mo lahing Mesir ra komendan in doha ka.
36 Enquanto isso, os negociantes midianitas chegaram ao Egito, onde venderam José a Potifar, oficial e capitão da guarda do faraó.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 37, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.