Hebreus 12
Tũpa Ñehengagüer (GYRNT) vs ARIB
1 Sese yande, yaicuase setá ité evocoi ava oime omboyecua vahe Tũpa rese oyeroyasa, iyacatu ité yaseyapa opacatu mbahe ndayande mbohe catui vahe Tũpa upendar mbahe rese iyavei yande angaipa yande mboha tuprɨ vahe. Ichui yayemovɨracuaño itera yande cuaita Tũpa ombou vahe rese yandeu inungar ivava catu vahe.
1 Portanto, nós também, pois estamos rodeados de tão grande nuvem de testemunhas, deixemos todo embaraço, e o pecado que tão de perto nos rodeia, e corramos com perseverança a carreira que nos está proposta,
2 Yamahe tuprɨ itera Jesús rese. Ahe ichui niha yareco yande yeroyasa Tũpa rese. Ahe avei oyese yande mboporeroya tuprɨ catu. Oiporara curusu rese omano ochĩẽhɨsa pɨpe. Esepia, ahe oicua ité oparaɨsu pare vɨrecora ovɨharetesa, oguapɨse omborerecuasave Vu acato cotɨ oĩ.
2 fitando os olhos em Jesus, autor e consumador da nossa fé, o qual, pelo gozo que lhe está proposto, suportou a cruz, desprezando a ignomínia, e está assentado à direita do trono de Deus.
3 Pe avei catu, pepɨhañemoñeta Jesús recocuer rese; ahe oiporara ité mbahe rasɨcuer ava yangaipa vahe mara-mara tẽi güerecose. Sese pecuerai eme Cristo rese peico ãgua iyavei, “Ndorequerẽhɨ iri” ndapeyei chira.
3 Considerai, pois aquele que suportou tal contradição dos pecadores contra si mesmo, para que não vos canseis, desfalecendo em vossas almas.
4 Esepia, pe ndapemano vɨtei eté angaipa upe pe yembopɨhavɨ̃racuasa pɨpe.
4 Ainda não resististes até o sangue, combatendo contra o pecado;
5 Peresarai eté Tũpa pe mboaracuasa sui tahɨr ité pe recosa pɨpe; icuachiaprɨ aracahendar pɨpe aipo ehi:
5 e já vos esquecestes da exortação que vos admoesta como a filhos: Filho meu, não desprezes a correção do Senhor, nem te desanimes quando por ele és repreendido;
6 Esepia, Tũpa osecomohɨvi tuprɨ ava güembiaɨsu iyavei omombaraɨsu rane guahɨr sereco ãgua” ehi.
6 pois o Senhor corrige ao que ama, e açoita a todo o que recebe por filho.
7 Peñemosaño catu pe mombaraɨsusa upe pe reco mohɨvi ãgua. Esepia, Tũpa ẽgüe ehise pẽu guahɨr ité pe rereco. ¿Oime pĩha que ñepei ava guahɨr upe noñehe pĩratai vahe secocuer mohɨvi ãgua?
7 É para disciplina que sofreis; Deus vos trata como a filhos; pois qual é o filho a quem o pai não corrija?
8 Tũpa ndape recocuer mohɨvise inungar oyapo ambuae guahɨreta upe yepi, pe evocoiyase inungar-ra chĩhivahe ndiyesupai vahe, ẽgüe peye tẽi peico chupe.
8 Mas, se estais sem disciplina, da qual todos se têm tornado participantes, sois então bastardos, e não filhos.
9 Iyavei, chĩhivahe tẽi vɨte yaicose, yande yesupa co ɨvɨ pɨpendar yande nupa yande recocuer mohɨvi ãgua, ahese yamboetei. Sese yamboetei catura yande Ru Tũpa ɨva pendar tecovesa rereco ãgua.
9 Além disto, tivemos nossos pais segundo a carne, para nos corrigirem, e os olhávamos com respeito; não nos sujeitaremos muito mais ao Pai dos espíritos, e viveremos?
10 Yande yesupa co ɨvɨ pɨpendar opɨhañemoñetagüer rupi tẽi yande nupa yaicove raimi tẽise co ɨvɨ pɨpe; Tũpa rumo yande mombaraɨsu yandeu mbahe tuprɨ ãgua rese yande reco maranehɨ ãgua inungar ahe ndaseco marai vahe.
10 Pois aqueles por pouco tempo nos corrigiam como bem lhes parecia, mas este, para nosso proveito, para sermos participantes da sua santidade.
11 Supi eté yɨpɨndar, poronupasa yaipɨsɨ ramose, tasɨ yandeu. Coiye rumo yande imboyeroyasa pɨpe yayapo catura mbahe ihɨ̃vi vahe. Ahe evocoiyase yande recocuer rerecora mbahe tuprɨ pɨpe.
11 Na verdade, nenhuma correção parece no momento ser motivo de gozo, porém de tristeza; mas depois produz um fruto pacífico de justiça nos que por ele têm sido exercitados.
12 Sese pemopoase iri pe reco pĩratasa iyavei peyemonguerẽhɨ iri pe guata ãgua yande Yar rupi.
12 Portanto levantai as mãos cansadas, e os joelhos vacilantes,
13 Ipare peseca perɨ ihɨ̃vi vahe pe recocuer uve nara ‘toingatu che pɨ ndoguatai vahe’ pe yapave ‘timara catu iri eme’ pe hesa pɨpe.
13 e fazei veredas direitas para os vossos pés, para que o que é manco não se desvie, antes seja curado.
14 Peico catu opacatu ava upe mbahe tuprɨ pɨpe, peico avei pe reco maranehɨ pɨpe. Esepia, ava ndovɨrecoi vahe güeco maranehɨ, ndosepiai chietera yande Yar.
14 Segui a paz com todos, e a santificação, sem a qual ninguém verá o Senhor,
15 Peñearo tuprɨ catu, tipo eme ava ndoipɨsɨi vahe Tũpa porovasasa pe pãhuve, iyavei tipo eme mbahe tẽi que ava pɨha pɨpe; avɨyeteramo opacatu rese ova tiẽtera.
15 tendo cuidado de que ninguém se prive da graça de Deus, e de que nenhuma raiz de amargura, brotando, vos perturbe, e por ela muitos se contaminem;
16 Tipo eme catu pe pãhu pendar oyemboaguasa tẽi vahe. Tipo eme avei ava Tũpa upendar mbahe vɨroɨ̃ro vahe pe pãhuve inungar Esaú aracahe. Ahe omondo Tũpa porovasasa oyeupendar tahɨr ɨpɨ güecosa resendar mimoi repɨrã tẽi vɨvrɨ upe.
16 e ninguém seja devasso, ou profano como Esaú, que por uma simples refeição vendeu o seu direito de primogenitura.
17 Iyavei peicua, ipare acoi Esaú oipɨsɨ pota Tũpa porovasasa vu sui viña. Ahe rumo ndiya iri eté sovasapɨrã secoi. Yepe oyasehó iteanga viña, ndiya iri eté rumo mbahe sembierecovɨ rãgüer mboyevɨ ãgua chupe.
17 Porque bem sabeis que, querendo ele ainda depois herdar a bênção, foi rejeitado; porque não achou lugar de arrependimento, ainda que o buscou diligentemente com lágrimas.
18 Peyemboyase Tũpa rese, ndahei inungar pe ramoi israelita aracahendar. Esepia, ahe ɨvɨtrɨ Sinaí sese yapoco vahe rese tẽi oyemboya vahe yuvɨreco; ahe ɨvɨtrɨ rese sendɨ́ ité inungar tata rendɨgüer; oime pɨ̃tu, pɨ̃tumimbi vahe, ɨvɨtu ai avei sese.
18 Pois não tendes chegado ao monte palpável, aceso em fogo, e à escuridão, e às trevas, e à tempestade,
19 Iyavei ndapesendui mimbɨ imoñeheprɨ, Tũpa ñehe avei. Aracahendar rumo osendu ité yuvɨreco. Iñehe renduse rumo, osɨquɨyepave ndoipota iri ahe oyeupe ñehe yuvɨreco.
19 e ao sonido da trombeta, e à voz das palavras, a qual os que a ouviram rogaram que não se lhes falasse mais;
20 Esepia, ahe oyembosɨquɨye ité evocoi porocuaita aipo ehi vahe sui: “Acoi opɨ̃ro vahe ɨvɨtrɨ rese, yepe que mbahe mɨmba tẽi viña, ahe peyapi-yapi yuca ita pɨpe, anise lanza pɨpe avei” ehi.
20 porque não podiam suportar o que se lhes mandava: Se até um animal tocar o monte, será apedrejado.
21 Ahe mbahe oyecua vahe aipo oporombosɨquɨye vahe ité. Evocoiyase Moisés teieté aipo ehi: “Che sɨquɨyepave arɨrɨi eté” ehi.
21 E tão terrível era a visão, que Moisés disse: Estou todo aterrorizado e trêmulo.
22 Pe rumo peyemboya ɨva pendar ɨvɨtrɨ Sión ve, Tũpa oicove vahe recuave. Ahe tecua Jerusalén ɨva pendar. Aheve Tũpa rembiguai setá iteanga vahe oñemonuha imboetei ãgua yuvɨreco yepi.
22 Mas tendes chegado ao Monte Sião, e à cidade do Deus vivo, à Jerusalém celestial, a miríades de anjos;
23 Iyavei peyemboya opacatu ava Tũpa rahɨr ɨpɨ Cristo reroyasar rese, ahe serer icuachiaprɨ ɨvave. Peyemboya avei Tũpa rese, ahe niha yande recocuer rese oporandu vahe secoi; iyavei peyemboya ava seco avɨye vahe espíritu yuvɨrecoi vahe rese. Ahe niha Tũpa osecomohɨvi tuprɨ sereco.
23 à universal assembléia e igreja dos primogênitos inscritos nos céus, e a Deus, o juiz de todos, e aos espíritos dos justos aperfeiçoados;
24 Peyemboya avei Jesús rese, ahe omoime yandeu Tũpa remimbotar ipɨasu vahe, ahe suvɨ yande moatɨro vahe. Ahe avɨye catu yandeu Abel ruvɨ sui.
24 e a Jesus, o mediador de um novo pacto, e ao sangue da aspersão, que fala melhor do que o de Abel.
25 Sese peicua catu, “Ndorovɨroyai” peye vaherã acoi pẽu oñehe vahe upe. Esepia, Moisés reroyaẽhɨsa pɨpe pe ramoi noñemi eté Tũpa ñemoɨrosa sui yuvɨreco, oyeupe, “¡Peicua catu!” ehise co ɨvɨ pɨpe aracahe. Ẽgüe ehise chupe yuvɨreco aracahe, ẽgüe ehi catu iri tiẽtera yandeu. Nayañemi chietera ichui cute ndayaroyaise co ɨva pendar, “Peicua catu” ehise yandeu.
25 Vede que não rejeiteis ao que fala; porque, se não escaparam aqueles quando rejeitaram o que sobre a terra os advertia, muito menos escaparemos nós, se nos desviarmos daquele que nos adverte lá dos céus;
26 Tũpa oñehe pɨpe omborɨrɨi eté ɨvɨ aracahe; cũritei rumo yandeu aipo ehi: “Che amborɨrɨ irira ɨvɨ, ndahei chira rumo ɨvɨ güeraño, ɨva avei amborɨrɨira” ehi.
26 a voz do qual abalou então a terra; mas agora tem ele prometido, dizendo: Ainda uma vez hei de abalar não só a terra, mas também o céu.
27 ‘Amborɨrɨ irira’ aipo oyapave aipo ehi: “Opara mbahe omɨi vahe omocañɨ güembiapo Tũpa ‘topɨta apɨrẽhɨ mbahe nomɨi vahe’ oyapave” ehi.
27 Ora, esta palavra-Ainda uma vez-significa a remoção das coisas abaláveis, como coisas criadas, para que permaneçam as coisas inabaláveis.
28 Tũpa mborerecuasa ombou vahe yandeu ahe nomɨi chietera. “Avɨye ndeu” yahera evocoiyase sese chupe; ipɨpe sui yayerure catu yande pɨha pɨpe chupe imboeteisave semimbotar rupi.
28 Pelo que, recebendo nós um reino que não pode ser abalado, retenhamos a graça, pela qual sirvamos a Deus agradavelmente, com reverência e temor;
29 Esepia niha, ahe inungar tata ñepei reseve mbahe omocañɨpa vahe.
29 pois o nosso Deus é um fogo consumidor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.