1 “હું ત્રાહિત છું. મારો આત્મા રૂંધાય છે.
2 મારી આજુબાજુ હવે માત્ર મારી હાંસી કરનારાઓ જ રહ્યાં છે;
3 “દેવ, મને બતાવો કે તમે ખરેખર મને આધાર આપો છો.
4 હે દેવ, તમે જ તેઓને આ સમજવા દીધું નથી,
5 તમે જાણો છો, લોકો શું કહે છે,
6 દેવે મને લોકોમાં હાંસીપાત્ર બનાવ્યો છે;
7 દુ:ખથી આંસુ સારવાથી હવે મારી આંખે અંધારા આવે છે,
8 ન્યાયી લોકો આને લીધે ઉદ્વિગ્ન છે.
9 છતાંય સજ્જન પુરૂષો પોતાના માર્ગમાં ટકી રહેશે
10 “પરંતુ તમે બધા રહેવા જ દો, પાછા આવો,
11 મારું જીવન પસાર થતું જાય છે.
12 પણ મારા મિત્રો રાત ને દિવસ માને છે,
13 “હું કદાચ આશા રાખુંકે કબર મારું નવું ઘર બને.
14 મેં કબરને એમ કહ્યું છે, ‘તમે મારા પિતા છો.’
15 તો પછી હવે, મારે માટે કોઇ આશા રહી ખરી?
16 મારી આશા, નીચે મૃત્યુલોક સુધી જશે?