Salmos 107
grclxx (GRCLXX) vs ACF
1 ᾨδὴ ψαλμοῦ τῷ Δαυΐδ.
1 Louvai ao SENHOR, porque ele é bom, porque a sua benignidade dura para sempre.
2 ΕΤΟΙΜΗ ἡ καρδία μου, ὁ Θεός, ἑτοίμη ἡ καρδία μου, ᾄσομαι καὶ ψαλῶ ἐν τῇ δόξῃ μου.
2 Digam-no os remidos do Senhor, os que remiu da mão do inimigo,
3 ἐξεγέρθητι, ψαλτήριον καὶ κιθάρα· ἐξεγερθήσομαι ὄρθρου.
3 E os que congregou das terras do oriente e do ocidente, do norte e do sul.
4 ἐξομολογήσομαί σοι ἐν λαοῖς, Κύριε, ψαλῶ σοι ἐν ἔθνεσιν,
4 Andaram desgarrados pelo deserto, por caminhos solitários; não acharam cidade para habitarem.
5 ὅτι μέγα ἐπάνω τῶν οὐρανῶν τὸ ἔλεός σου καὶ ἕως τῶν νεφελῶν ἡ ἀλήθειά σου.
5 Famintos e sedentos, a sua alma neles desfalecia.
6 ὑψώθητι ἐπὶ τοὺς οὐρανούς, ὁ Θεός, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἡ δόξα σου.
6 E clamaram ao Senhor na sua angústia, e os livrou das suas dificuldades.
7 ὅπως ἂν ρυσθῶσιν οἱ ἀγαπητοί σου, σῶσον τῇ δεξιᾷ σου καὶ ἐπάκουσόν μου.
7 E os levou por caminho direito, para irem a uma cidade de habitação.
8 ὁ Θεὸς ἐλάλησεν ἐν τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ· ὑψωθήσομαι καὶ διαμεριῶ Σίκιμα, καὶ τὴν κοιλάδα τῶν σκηνῶν διαμετρήσω·
8 Louvem ao Senhor pela sua bondade, e pelas suas maravilhas para com os filhos dos homens.
9 ἐμός ἐστι Γαλαάδ, καὶ ἐμός ἐστι Μανασσῆς, καὶ Ἐφραὶμ ἀντίληψις τῆς κεφαλῆς μου, Ἰούδας βασιλεύς μου,
9 Pois fartou a alma sedenta, e encheu de bens a alma faminta.
10 Μωὰβ λέβης τῆς ἐλπίδος μου, ἐπὶ τὴν Ἰδουμαίαν ἐπιβαλῶ τὸ ὑπόδημά μου, ἐμοὶ ἀλλόφυλοι ὑπετάγησαν.
10 Tal como a que se assenta nas trevas e sombra da morte, presa em aflição e em ferro;
11 τίς ἀπάξει με εἰς πόλιν περιοχῆς; ἢ τίς ὁδηγήσει με ἕως τῆς Ἰδουμαίας;
11 Porquanto se rebelaram contra as palavras de Deus, e desprezaram o conselho do Altíssimo.
12 οὐχὶ σύ, ὁ Θεός, ὁ ἀπωσάμενος ἡμᾶς; καὶ οὐκ ἐξελεύσῃ, ὁ Θεός, ἐν ταῖς δυνάμεσιν ἡμῶν;
12 Portanto, lhes abateu o coração com trabalho; tropeçaram, e não houve quem os ajudasse.
13 δὸς ἡμῖν βοήθειαν ἐκ θλίψεως, καὶ ματαία σωτηρία ἀνθρώπου.
13 Então clamaram ao Senhor na sua angústia, e os livrou das suas dificuldades.
14 ἐν τῷ Θεῷ ποιήσωμεν δύναμιν, καὶ αὐτὸς ἐξουδενώσει τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν.
14 Tirou-os das trevas e sombra da morte; e quebrou as suas prisões.
15 — ausente —
15 Louvem ao Senhor pela sua bondade, e pelas suas maravilhas para com os filhos dos homens.
16 — ausente —
16 Pois quebrou as portas de bronze, e despedaçou os ferrolhos de ferro.
17 — ausente —
17 Os loucos, por causa da sua transgressão, e por causa das suas iniqüidades, são aflitos.
18 — ausente —
18 A sua alma aborreceu toda a comida, e chegaram até às portas da morte.
19 — ausente —
19 Então clamaram ao Senhor na sua angústia, e ele os livrou das suas dificuldades.
20 — ausente —
20 Enviou a sua palavra, e os sarou; e os livrou da sua destruição.
21 — ausente —
21 Louvem ao Senhor pela sua bondade, e pelas suas maravilhas para com os filhos dos homens.
22 — ausente —
22 E ofereçam os sacrifícios de louvor, e relatem as suas obras com regozijo.
23 — ausente —
23 Os que descem ao mar em navios, mercando nas grandes águas.
24 — ausente —
24 Esses vêem as obras do Senhor, e as suas maravilhas no profundo.
25 — ausente —
25 Pois ele manda, e se levanta o vento tempestuoso que eleva as suas ondas.
26 — ausente —
26 Sobem aos céus; descem aos abismos, e a sua alma se derrete em angústias.
27 — ausente —
27 Andam e cambaleiam como ébrios, e perderam todo o tino.
28 — ausente —
28 Então clamam ao Senhor na sua angústia; e ele os livra das suas dificuldades.
29 — ausente —
29 Faz cessar a tormenta, e acalmam-se as suas ondas.
30 — ausente —
30 Então se alegram, porque se aquietaram; assim os leva ao seu porto desejado.
31 — ausente —
31 Louvem ao Senhor pela sua bondade, e pelas suas maravilhas para com os filhos dos homens.
32 — ausente —
32 Exaltem-no na congregação do povo, e glorifiquem-no na assembléia dos anciãos.
33 — ausente —
33 Ele converte os rios em um deserto, e as fontes em terra sedenta;
34 — ausente —
34 A terra frutífera em estéril, pela maldade dos que nela habitam.
35 — ausente —
35 Converte o deserto em lagoa, e a terra seca em fontes.
36 — ausente —
36 E faz habitar ali os famintos, para que edifiquem cidade para habitação;
37 — ausente —
37 E semeiam os campos e plantam vinhas, que produzem fruto abundante.
38 — ausente —
38 Também os abençoa, de modo que se multiplicam muito; e o seu gado não diminui.
39 — ausente —
39 Depois se diminuem e se abatem, pela opressão, e aflição e tristeza.
40 — ausente —
40 Derrama o desprezo sobre os príncipes, e os faz andar desgarrados pelo deserto, onde não há caminho.
41 — ausente —
41 Porém livra ao necessitado da opressão, em um lugar alto, e multiplica as famílias como rebanhos.
42 — ausente —
42 Os retos o verão, e se alegrarão, e toda a iniqüidade tapará a boca.
43 — ausente —
43 Quem é sábio observará estas coisas, e eles compreenderão as benignidades do Senhor.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Salmos 107, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.