Lucas 7
Ta lǝ Luwǝ Kunmindɨ kɨ Sigɨ (GQR) vs ARC
1 Lokɨ Jeju el ta’gɨ kin pətɨ bulə de’gɨ ningə, ɔtɨ aw Kapernayim’tɨ.
1 E, depois de concluir todos esses discursos perante o povo, entrou em Cafarnaum.
2 Me ɓe’tɨ kin, kibo dɔ njerɔ’gɨ’tɨ kɨ ɓu aw kɨ njekulə lə’ne kare kɨ in monyi, to ta koy’tɨ. Ningə in ngonn njekulə kɨ ɓe’ə ge ta li’ə ngayn.
2 E o servo de um certo centurião, a quem este muito estimava, estava doente e moribundo.
3 Be ə, lokɨ kibo lə njerɔ’gɨ kakin oo ta lə Jeju ningə, ulə ngatɔgɨ’gɨ madɨ, kɨ in ngatɔgɨ, lə Juwipɨ’gɨ, adi’de awi ingəi Jeju kadɨ dəji’ə adɨ re se’de ajɨ ngonn njekulə lə’ne kin.
3 E, quando ouviu falar de Jesus, enviou-lhe uns anciãos dos judeus, rogando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Lokɨ rei ingəi Jeju ningə, nonyi dɔ’a’tɨ kɨ nja nan’tɨ nan’tɨ eyina: «Dingəm kin, in de kɨ asɨ kadɨ in ra si’ə me nya dəjɨ’tɨ li’ə kin,
4 E, chegando eles junto de Jesus, rogaram-lhe muito, dizendo: É digno de que lhe concedas isso.
5 tadɔ ndigɨ’je j’in Juwipɨ’gɨ ngayn, taa in tɔ ə ra kəykawnan lə Juwipɨ’gɨ adɨ’je.»
5 Porque ama a nossa nação e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Ə Jeju ɔtɨ aw se’de. Awi, lokɨ indəi dɔ kəy ndəkba ningə, kibo lə njerɔ’gɨ kakin ulə madɨ’ne’gɨ madɨ adɨ awi eli Jeju eyina: «Burəɓe, in ndɔjɨ rɔ’i el. M’in m’asɨ kadɨ ur me kəy’tɨ lə’m el.
6 E foi Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou-lhe o centurião uns amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado;
7 In tadɔ kin ə, m’inɓe m’oo rɔ’m kadɨ m’asɨ kaw rɔ’i’tɨ el. Nga ningə, m’dəj’i kadɨ elta kare par ə ngonn njekulə lə’m a ingə lapiya.
7 e, por isso, nem ainda me julguei digno de ir ter contigo; dize, porém, uma palavra, e o meu criado sarará.
8 M’el be tadɔ, m’in kɨ dɔ’m m’in ginn tɔgɨ’tɨ lə nje kɨ dɔ’m’tɨ, ningə m’aw kɨ njerɔ’gɨ ginn tɔgɨ’tɨ lə’m tɔ. Adɨ re m’el kɨ kare m’ene: “Aw!” ningə aw; re m’el kɨ nungɨ m’ene: “Re!” ningə re; kin ə m’el ngonn njekulə lə’m m’ene: “In ra nya kin be!” ningə ra nya’a kakin tɔ.»
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados sob o meu poder, e digo a este: vai; e ele vai; e a outro: vem; e ele vem; e ao meu servo: faze isto; e ele o faz.
9 Lokɨ Jeju oo ta’gɨ kin ningə, pitɨ kibo lə njerɔ’gɨ kakin, ningə təl kum’ne kɨ dɔ bulə de’gɨ’tɨ kɨ a njiyəi go’ə’tɨ, el’de ene: «Adɨ m’el’se, ko kunme kɨ be kin, dɔnangɨ kɨ Isirayel’tɨ inɓe kaa, m’ingə el ɓay.»
9 E, ouvindo isso, Jesus maravilhou-se dele e, voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos
10 Lokɨ njekawkulə’gɨ eyina n’təli ɓe ningə nyɨ ingəi ngonn njekulə kakin, ingə lapiya adɨ isɨ kare.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, acharam são o servo enfermo.
11 Jeju ɔtɨ non aw ɓebo’tɨ kɨ tɔ’a nan Nayim. *Njendo’gɨ li’ə kɨ bulə de’gɨ ngayn uni go’ə ai si’ə.
11 E aconteceu, pouco depois, ir ele à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos e uma grande multidão.
12 Lokɨ rei tei ndəkba kɨ tarow kɨ ur kɨ me ɓe’tɨ kakin ningə, de’gɨ isɨ ai kɨ de kɨ oy kadɨ duwi’ə. De kɨ oy kakin in ngonn lə dene kɨ njengawkoy kare be. In ngonn’o kɨ dingəm kɨ kareba be, adɨ bulə de’gɨ ngayn kɨ me ɓe’tɨ, isɨ dani dene kakin lo duw ngonn’o’tɨ.
12 E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Lokɨ Jeju oo dene kakin ningə, to rɔ’a ngayn adɨ oo kumtondoo li’ə, adɨ el ene: «Non el.»
13 E, vendo-a, o Senhor moveu-se de íntima compaixão por ela e disse-lhe: Não chores.
14 Jeju aw kadɨ kəsɨ ninn’tɨ, ulə ji’ne ɔdɨ’n. Njekotɨ ninn’gɨ rai nangɨ, ningə Jeju el ene: «Basa, m’el’i kadɨ ində taa!»
14 E, chegando-se, tocou o esquife (e os que o levavam pararam) e disse: Jovem, eu te digo: Levanta-te.
15 Ningə njekoy in sii taa, ə ulə ngirə kelta. Jeju təl ulə ji kon’a’tɨ.
15 E o defunto assentou-se e começou a falar. E entregou-o à sua mãe.
16 De’gɨ pətɨ, nya’gɨ kin ətɨ’de ɓol, adɨ uləi tɔjɨ dɔ Luwə’tɨ eyina: «Njekeltakita Luwə’tɨ kare kibo te dann’je’tɨ ne: Luwə re ra kɨ de’gɨ lə’ne.»
16 E de todos se apoderou o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e Deus visitou o seu povo.
17 Nya kɨ ra nya kin, poy’o asɨ dɔnangɨ kɨ Jude pətɨ kɨ ngann ɓe’gɨ kɨ gugi dɔ’a.
17 E correu dele esta fama por toda a Judeia e por toda a terra circunvizinha.
18 Njendo’gɨ lə Jan ɔri’ə poy nya kɨ ra nya kin adi’ə oo, ə Jan ɓar njendo’gɨ lə’ne joo,
18 E os discípulos de João anunciaram-lhe todas essas coisas.
19 ulə’de rɔ Burəɓe’tɨ adɨ dəji’ə eyina: «In ə in Kirisitɨ De kɨ Luwə mbət’ə kɨ majɨ kadɨ a re kakin eke, in nanyi non ɓay kadɨ to jɨ nginə wa?»
19 E João, chamando dois dos seus discípulos, enviou- os a Jesus, dizendo: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
20 Lokɨ rei tei rɔ Jeju’tɨ, eli’ə eyina «In Jan Batisɨ ə ulə’je kɨ rɔ’i’tɨ kadɨ jɨ dəji ke “in in ə in Kirisitɨ kɨ majɨ kadɨ a re kakin wa ke, in nanyi non ɓay kadɨ to jɨ nginə wa?”»
20 E, quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João Batista enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
21 Dɔkagilo’ə’tɨ inɓe kɨ isɨ dəji’ə ta kin, Jeju isɨ ajɨ njemonyi’gɨ ngayn num, nje mote’gɨ num, isɨ tuwə ndil’gɨ kɨ majel dɔ de’gɨ’tɨ num, taa adɨ njekumtɔ’gɨ ngayn oyi lo num tɔ.
21 E, na mesma hora, curou muitos de enfermidades, e males, e espíritos maus; e deu vista a muitos cegos.
22 Ningə ulə njekulə’gɨ lə Jan ene: «Ai eli Jan nya’gɨ kɨ kum’se kɨ mbi’se oo kin. Oyi ne kadɨ njekumtɔ’gɨ oyi lo, nje mote’gɨ njiyəi majɨ, njebanjɨ’gɨ ingəi rɔ kɨ ar njay, nje mbiboy’gɨ oyi ta, njekoy’gɨ indəi taa lo koy’tɨ, taa Poyta kɨ majɨ osɨ mbi njendoo’gɨ’tɨ tɔ.
22 Respondendo, então, Jesus, disse-lhes: Ide e anunciai a João o que tendes visto e ouvido: os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam e aos pobres anuncia-se o evangelho.
23 De kɨ inyə ta kunme’ne el, in nje majikur.»
23 E bem-aventurado aquele que em mim se não escandalizar.
24 Lokɨ njekawkita’gɨ lə Jan təli awi, Jeju ulə ngirə kelta kɨ dɔ Jan’tɨ bulə de’gɨ. Jeju dəjɨ’de ene: «In ri ə awi gonyi diləlo’tɨ wa? In gakira kɨ nəl isɨ aw si’ə kɨ yo ge kɨ ne ge kin wa?
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, começou a dizer à multidão acerca de João: Que saístes a ver no deserto? Uma cana abalada pelo vento?
25 A re in in el ə, in ri ə ai gonyi wa? In dingəm kɨ ɔɔ ku kɨ ndole majɨ kin wa? Nga nje kɨ ɔyi ku tɔɓar, ə sii lo’gɨ’tɨ kɨ sɔl lɔm, sii ginn kəy’tɨ lə ngar’gɨ.
25 Mas que saístes a ver? Um homem trajado de vestes delicadas? Eis que os que andam com vestes preciosas e em delícias estão nos paços reais.
26 Eke in ri ə ai gonyi wa? Re in njekeltakita Luwə’tɨ ə ai oyi’ə ə, m’ene oyo, in de kɨ utə njekeltakita Luwə’tɨ ɓay.
26 Mas que saístes a ver? Um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 Tadɔ in ə in de kɨ njekawkita kɨ Makitu lə Luwə elta kɨ dɔ’a’tɨ ene: “M’a m’ulə kɨ njekawkita lə’m nonyi’tɨ. M’ulə kadɨ te tarow nonyi’tɨ.”
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu anjo diante da tua face, o qual preparará diante de ti o teu caminho.
28 M’el’se kadɨ in gəri tokɨ dann de’gɨ’tɨ pətɨ kɨ dene ojɨ’de kin, de kibo utə Jan goto. Nan kɨ ngɔsine kin, de kɨ in kɨ du ngayn me Konɓe lə Luwə bo utə Jan.
28 E eu vos digo que, entre os nascidos de mulheres, não há maior profeta do que João Batista; mas o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 De’gɨ pətɨ kɨ oyi ta li’ə, nan’tɨ kɨ njetalambo’gɨ gəri kadɨ Luwə ra nya kɨ dana, adɨ adi Jan ra’de batəm.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Nan Parisɨ’gɨ kɨ njendo ndukun’gɨ ɔsi nya kɨ Luwə ində dɔ’a dana tadɔ lə’de ngərəngɨ, adɨ mbeti kadɨ Jan ra’de batəm.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 M’oo de kɨ kadɨ m’un’ə m’ɔjɨ’n de’gɨ kɨ dɔkagilo’tɨ kɨ ɓone kin el, taainan kɨ nan wa kaa m’gər el.
31 E disse o Senhor: A quem, pois, compararei os homens desta geração, e a quem são semelhantes?
32 M’oo kadɨ taainan nan kɨ ngann’gɨ kɨ du kɨ sii tambalo’tɨ, ɓari nan kɨ yo ge kɨ ne ge eyina: “Jɨ kɔl nal kadɨ ndami ə mbəti ndam, j’osi pa yo kadɨ nonyi ə mbəti non.”
32 São semelhantes aos meninos que, assentados nas praças, clamam uns aos outros e dizem: Nós vos tocamos flauta, e não dançastes; cantamos lamentações, e não chorastes.
33 Jan Batisɨ re, ə sɔ mapa el num anyi yiwi kandɨ nju el num, ningə eli eyina: “Dɔ’a majel.”
33 Porque veio João Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Tem demônio.
34 Ə Ngonn de re, sɔ nya num, anyi num, ningə təli eli eyina: “In kɨ nje kusɔ nya kədɨ kɨ nje nya kanyi, kɨ uwə madɨ kɨ njetalambo’gɨ kɨ njeramajel’gɨ,” ɓay tɔ.
34 Veio o Filho do Homem, que come e bebe, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e dos pecadores.
35 Nan nje taa gosɨ lə Luwə, gəri kadɨ gosɨ lə Luwə in gosɨ kɨ dana.»
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Parisɨ kare ɓar Jeju kadɨ aw sɔ sə’ne nya. Be ə, Jeju aw isɨ si’ə ta nya kusɔ’tɨ.
36 E rogou-lhe um dos fariseus que comesse com ele; e, entrando em casa do fariseu, assentou-se à mesa.
37 Lo kin’tɨ, dene kare kɨ me ɓebo’tɨ kin te non re. In dene kɨ njera kaya, ə gər kadɨ Jeju isɨ kəy lə Parisɨ kɨ ɓari’ə Simon kin non. Re kɨ ku mbal kɨ hu kɨ ətɨ majɨ rosɨ.
37 E eis que uma mulher da cidade, uma pecadora, sabendo que ele estava à mesa em casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com unguento.
38 Dene isɨ go Jeju’tɨ, nja’a’tɨ, kɨ mann non kum’ne’tɨ. Yom nja Jeju kɨ mann kum’ne, ningə bɔr kɨ bisɨ dɔ’ne. Go’tɨ, təl njuw nja Jeju, ningə ɔy hu kɨ ətɨ majɨ kakin səm’tɨ.
38 E, estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça e beijava-lhe os pés, e ungia-lhos com o unguento.
39 Lo kin’tɨ, Parisɨ kɨ ɓar Jeju ɓe lə’ne kakin el me’ne’tɨ ene: «Kin ə re dingəm kin in njekeltakita Luwə’tɨ tokɨ rɔta’tɨ ə, asɨ kadɨ a gər dene kɨ isɨ ɔd’ɔ kin, asɨ kadɨ a gər tokɨ in njera kaya.»
39 Quando isso viu o fariseu que o tinha convidado, falava consigo, dizendo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, pois é uma pecadora.
40 Ə Jeju el’ə ene: «Simon, m’aw kɨ ta kare ne kadɨ m’el’i.» Nga a Simon ilə Jeju’tɨ ene: «Njendo de’gɨ, el’m.»
40 E, respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. E ele disse: Dize-a, Mestre.
41 Ningə Jeju el’ə ene: «Dingəm kare adɨ nar de’gɨ joo, ində kirə’tɨ. Kɨ kare kadɨ a ugə kirə kɨ lo kulə kɨ ndɔ ɓu mi, ə kɨ nungɨ kadɨ in kadɨ a ugə kirə kɨ lo kulə’tɨ kɨ ndɔ dɔ mi tɔ.
41 Um certo credor tinha dois devedores; um devia-
42 Nan lokɨ asi kadɨ ugəi kirə kakin dɔ’de’tɨ el, dingəm kɨ nje nar kakin inyə kɔ kigo memajɨ’tɨ adɨ’de joo pətɨ. Eke dann de’gɨ’tɨ kɨ joo kin, in kɨ ra a ndigɨ dingəm kɨ nje nar kin ngayn wa?»
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Dize, pois: qual deles o amará mais?
43 Ningə Simon ilə Jeju’tɨ ene: «Ta lə’i in rɔta. M’oo kadɨ in in kɨ nar kɨ dɔ’a’tɨ in ngayn ə ɓe’ə inyə kɔ kigo memajɨ’tɨ kin ə a ndigɨ nje nar kin ngayn.» Ə Jeju el’ə ene: «Ta lə’i in rɔta.»
43 E Simão, respondendo, disse: Tenho para mim que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Julgaste bem.
44 Ningə təl kum’ne kɨ dɔ dene’tɨ kakin, ningə el Simon ene: «Oo dene kin wa? M’re ɓe lə’i, ə mann kɨ kare kaa mbəl dɔ nja’m’tɨ el, nan in, nyom nja’m kɨ mann kum’ne, taa bɔr kɨ bisɨ dɔ’ne ɓay.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta regou-me os pés com lágrimas e mos enxugou com os seus cabelos.
45 In uwə’m kɨ rɔ’i’tɨ kɨ kində kɔtinan nan’tɨ el, nan in, lokɨ m’ur kəy nu, ra kulə kində kɔtɨ’ne yan’m’tɨ togɨ’n nja’m uwə’m kɨ rɔ’ne’tɨ.
45 Não me deste ósculo, mas esta, desde que entrou, não tem cessado de me beijar os pés.
46 In uri hu kɨ ətɨ majɨ dɔ’m’tɨ el, nan in mbəl hu kɨ ətɨ majɨ gidɨ njam’gɨ’tɨ.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta ungiu-me os pés com unguento.
47 Be ningə, m’a m’el’i tokɨ in kɨ gorow majel’gɨ li’ə kɨ ngayn kɨ k’inyə kin ə, ɔjɨ’n ndiginan kɨ ətɨ ɓol kin. Ningə de kɨ majel’gɨ li’ə in kɨ k’inyə go kɔ ngayn el, a tɔjɨ ndiginan kɨ ngayn el tɔ.»
47 Por isso, te digo que os seus muitos pecados
48 Ə Jeju el dene kakin ene: «Majel’gɨ lə’i in kɨ k’inyə go kɔ kad’i.»
48 E disse a ela: Os teus pecados
49 Lo kin’tɨ, de’gɨ madɨ kɨ sii si’ə ta nyakusɔ’tɨ uləi ngirə kel me de’tɨ eyina: «De kin in nan ə aw bitɨ kadɨ inyə go majel lə de’gɨ kɔ wa?»
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que até perdoa pecados?
50 Nan Jeju el dene ene: «Kunme lə’i aj’i, aw kɨ lapiya.»
50 E disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.