Marcos 5
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs VC
1 *Yesu nin uʼpanpaankaab tì baa' miñunciɛnm ya gbaatɔl, Gerasa yaab ya tinfɛnm ni.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 U ñɛh buñɛrbu ni uyo wà nnɔ nɛ ujɛ uba pɔk ki ñɛn' ikul bó ní ki cendeh wɔ. Usɛnpol nɛ là ŋaake wɔ.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 U là kɔ bi subeh binib tijɔlulnt tà ni nnɔ nɛ. Bi lòle' wɔ tikudɔkr mɔnɔn la, u cienh tù nɛ. Nɛn bo nɛ uba ŋa ji là li fre kí cuo wɔ.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Bi là taah mugbiɛmu nin tikudɔkr nɛ ki lùoh wɔ, nɛ u cienh tikudɔkr nnɔ ki kɔ̀h mugbiɛmu nnɔ. Uba ŋa là li fre wɔ.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 U là tuu ki te ikul nnɔ ni nin igbɛngbɛn bo nɛ ñɔnku nin wien ni ki wuureh, ki taah itɛn ki bungreh uʼba.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 U te fɔnfɔkm, ki laa' Yesu, nɛ ki sɛn' ki lá gbaan' uʼnintuɔli,
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 ki wuure' ufaa bo ki ye: «Yesu, Uwien wà ŋa ŋmɔbe Nacentɔ ya Bijɛ, min nin sin tu lɛ nɛ? N gbáanh ŋɛ nɛ, Uwien bo, la jɛ̀nde nni.»
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Yesu tɔke' usɛnpol nnɔ ki ye wɔ ń siere ujɛ nnɔ saan ma nnɔ nɛ cère' u len' nnɔ.
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Nɛn saan nɛ *Yesu niire' wɔ ki ye: «Bi yih ŋɛ ba?» Nɛ u ye: «Ti yɛbe ma nnɔ, bi yih nni Ligol nɛ,»
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 ki tùɔreh ki gbáanh wɔ ki teh u la ŋɔre bɛ kí ñɛn mitinfɛnm nnɔ ni.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Tɔ, fangambɛ biba mɔ là te niʼsaan ligbɛngbɛnl bo ki yɛbe ka dindin, bi kpaah bɛ.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Nɛ isɛnpol nnɔ gbáan' *Yesu ki ye wɔ ń cɛ̀be yɛ̀, yɛ̀ ń jo kí tì kɔ fangambɛ biɛ nɔ.
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 U tuo', nɛ ì siere' ujɛ nnɔ saan, ki tì kɔn' fangambɛ nnɔ. Nɛ fangambɛ nnɔ kɛ sɛn' ki tinde' ligbɛngbɛnl, ki tì lu' miñunm ni ki luo'. Fangambɛ nnɔ là li baa tɛn itur ile.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Bà kpaah fangambɛ nnɔ sɛn' ki jon' udu ni nin idugbaan ki tì tɔke' binib tigbɛr nnɔ. Bi cii' tù ma nnɔ, nɛ ki baa' bɛ ń lá liike nà tien'.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Bi baa' *Yesu saan ki laa' ujɛ wà isɛnpol yà yɛbe là ŋaake wɔ nnɔ ya yɛnm jire' u kɛ ki guo, nɛ bujɛwaanbu cuo' bɛ.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Nɛ binib bà là te niʼsaan ki laa' *Yesu cère' ujɛ nnɔ faake' ma bo nin nà tien' fangambɛ nnɔ tɔke' bɛ niʼkɛ.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Nɛ bi gbáan' *Yesu ki ye wɔ ń ñɛ biʼtinfɛnm ni.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Nɛ u liɛbe' ki kɔn' buñɛrbu. U liɛbeh wɔ ń tì kɔ buñɛrbu ma nnɔ nɛ ujɛ wà isɛnpol là ŋaake wɔ nnɔ gbáanh wɔ ki teh wɔ ń cère wɔ ń paan uʼbo.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Nɛ u yìe', ki tɔke' wɔ ki ye: «Liɛbe kí kun kí tì tɔke aʼden yaab Yonbdaan muɔ' ŋɛ micɛcɛkm ki tien' nà kɛ ki de' ŋɛ nnɔ.»
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Nɛ u bure' ki gɛ̀breh mitinfɛnm mà bi yih mɛ̀ Idu Piik nnɔ ni, ki tɔkeh binib *Yesu tien' nà kɛ ki de' wɔ. Nɛ nì cuo' biʼkɛ miyɔkm cɛɛn.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 *Yesu liɛbe' ki puore' miñunciɛnm ya gbaatɔl nin buñɛrbu nɛ linigociɛnl taan' uʼsaan miñunm nnɔ ya gbaal.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Nɛn saan nɛ *Sufmbɛ ya taanl ya duku ya ciɛn uba baa', bi yih wɔ Yayirus. U laa' *Yesu ma nnɔ, nɛ ki gbaan' uʼnintuɔli,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 ki gbáan' wɔ cɛɛn ki ye: «Nʼbisɛ benh wɔ ń kpo nɛ. N gbáanh ŋɛ nɛ, dɛn kí taa aʼnuɔ kí paan uʼbo wɔ ń faake kí li fuobe.»
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Nɛ *Yesu paan' uʼbo ki bure', linigociɛnl pɛ uʼbo ki pɛbeh wɔ ikɛle kɛ.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Tɔ, upii uba mɔ là te niʼsaan, ki laa' tifɛr ibin piik nin ile ta gben'.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 U là jon' dɔktiɛmbɛ ligol saan, ki laa' ijɛnd kɛ ya bol biʼnuɔ ni, ki ñɛnde' uʼlike kɛ ki tì gben' na tungreh, ama uʼwìɛn nnɔ kpireh ki joh nɛ.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 — ausente —
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 — ausente —
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Uʼfɛr nnɔ pɔk ki gben' i ya tàan bo, nɛ u bɛnde' uʼgbɛn ni ki ye uʼwìɛn nnɔ gben'-a!
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 U ya yo nɛ *Yesu mɔ pɔk ki bɛnde' ki ye mituɔm miba ñɛn' uʼni, nɛ ki jiɛbe' linigol nnɔ ni ki niire' ki ye: «Ŋmɛ mɛ' nʼwɛngolkaar-i?»
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Nɛ uʼpanpaankaab tɔke' wɔ ki ye: «A laa' linigol liɛ pɛbeh ŋɛ ikɛle kɛ ma bo nɛ a niireh ki teh ŋmɛ mɛ' ŋɛ-ɛɛ?»
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Nɛ u jiɛbeh ki likeh niʼkɛ saan wɔ ń lɛ udaan wà mɛ' wɔ.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Upii nnɔ bɛn nibonn nà tien' wɔ ma nnɔ, nɛ bujɛwaanbu cuo' wɔ uʼgbɛnɛnt ŋɔh. Nɛ u baa' ki lá gbaan' *Yesu ya nintuɔli, ki tɔke' wɔ tigbɛmɔ̀nt kɛ.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Nɛ *Yesu tɔke' wɔ ki ye: «Nʼbisɛ, aʼtekjim nɛ ŋmiɛn' ŋɛ. Li joh nin uyɛnduɔn. Aʼwìɛn nnɔ gben' nínɔ.»
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 *Yesu laan te ki lienh, nɛ binib biba ñɛn' Yayirus donbó ki lá tuobe' bɛ usɛn ni nɛ ki tɔke' Yayirus ki ye: «Aʼbisɛ kpo'-a! La ji ń li ŋmɔbe Cɛnbaa yɛnŋaabe.»
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 *Yesu cii' bi len' ma bo. Nin nɛn kɛ u tɔke' wɔ ki ye: «La fɛnge, teke nni kí ji baba.»
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Nɛ ka cère' binib kɛ paan' uʼbo, u cère' Piɛr nin Saak nin Saak ya ninjɛ San baba nɛ paan' uʼbo.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Bi tì baa' Yayirus den nɛ ki cii' kuwaaku bó. Binib te niʼsaan ki yɛbe, ki muɔh ki kpìɛndeh cɛɛn.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 *Yesu kɔn' iden nnɔ ni nɛ ki niire' bɛ ki ye: «Bɛ tien' ni muɔh ki ŋmɔbe kuwaaku nɔ nnɔ? Kibuk nnɔ ŋa kpo', kì gɔh nɛ.»
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 U len' nnɔ ma nnɔ, nɛ bi lɛh wɔ. Nɛn saan nɛ u ŋɔre' biʼkɛ ki ñɛn' saali, nɛ ki taa' kibuk nnɔ ya naa nin kiʼbaa nin uʼpanpaankaab bita nnɔ ki kɔn' kì te kuduku kùa ni nnɔ,
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 nɛ ki cuo' kiʼnuɔ, ki tɔke' kɛ̀ biʼlenm ni ki ye: «Talita kumi,» niʼtingi si: «Kibupiikɛ, n tɔkeh ŋɛ nɛ fii!»
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Nɛ kì fii' ki sere' i ya tàan bo, ki cuonh. Bi laa' nnɔ ma nnɔ, nɛ nì cuo' biʼkɛ miyɔkm ki tì kɛnde'. Kì là yé ibin piik nin ile ya bupiik nɛ.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Nɛ *Yesu kpɛkpɛ' biʼbo, ki ye bi la tɔke nil, nɛ ki ye bɛ ń de kɛ̀ tijier kɛ̀ ń ji.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.