Marcos 5

Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 *Yesu nin uʼpanpaankaab tì baa' miñunciɛnm ya gbaatɔl, Gerasa yaab ya tinfɛnm ni.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 U ñɛh buñɛrbu ni uyo wà nnɔ nɛ ujɛ uba pɔk ki ñɛn' ikul bó ní ki cendeh wɔ. Usɛnpol nɛ là ŋaake wɔ.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 U là kɔ bi subeh binib tijɔlulnt tà ni nnɔ nɛ. Bi lòle' wɔ tikudɔkr mɔnɔn la, u cienh tù nɛ. Nɛn bo nɛ uba ŋa ji là li fre kí cuo wɔ.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Bi là taah mugbiɛmu nin tikudɔkr nɛ ki lùoh wɔ, nɛ u cienh tikudɔkr nnɔ ki kɔ̀h mugbiɛmu nnɔ. Uba ŋa là li fre wɔ.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 U là tuu ki te ikul nnɔ ni nin igbɛngbɛn bo nɛ ñɔnku nin wien ni ki wuureh, ki taah itɛn ki bungreh uʼba.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 U te fɔnfɔkm, ki laa' Yesu, nɛ ki sɛn' ki lá gbaan' uʼnintuɔli,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 ki wuure' ufaa bo ki ye: «Yesu, Uwien wà ŋa ŋmɔbe Nacentɔ ya Bijɛ, min nin sin tu lɛ nɛ? N gbáanh ŋɛ nɛ, Uwien bo, la jɛ̀nde nni.»
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Yesu tɔke' usɛnpol nnɔ ki ye wɔ ń siere ujɛ nnɔ saan ma nnɔ nɛ cère' u len' nnɔ.
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Nɛn saan nɛ *Yesu niire' wɔ ki ye: «Bi yih ŋɛ ba?» Nɛ u ye: «Ti yɛbe ma nnɔ, bi yih nni Ligol nɛ,»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 ki tùɔreh ki gbáanh wɔ ki teh u la ŋɔre bɛ kí ñɛn mitinfɛnm nnɔ ni.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Tɔ, fangambɛ biba mɔ là te niʼsaan ligbɛngbɛnl bo ki yɛbe ka dindin, bi kpaah bɛ.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Nɛ isɛnpol nnɔ gbáan' *Yesu ki ye wɔ ń cɛ̀be yɛ̀, yɛ̀ ń jo kí tì kɔ fangambɛ biɛ nɔ.
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 U tuo', nɛ ì siere' ujɛ nnɔ saan, ki tì kɔn' fangambɛ nnɔ. Nɛ fangambɛ nnɔ kɛ sɛn' ki tinde' ligbɛngbɛnl, ki tì lu' miñunm ni ki luo'. Fangambɛ nnɔ là li baa tɛn itur ile.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Bà kpaah fangambɛ nnɔ sɛn' ki jon' udu ni nin idugbaan ki tì tɔke' binib tigbɛr nnɔ. Bi cii' tù ma nnɔ, nɛ ki baa' bɛ ń lá liike nà tien'.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Bi baa' *Yesu saan ki laa' ujɛ wà isɛnpol yà yɛbe là ŋaake wɔ nnɔ ya yɛnm jire' u kɛ ki guo, nɛ bujɛwaanbu cuo' bɛ.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Nɛ binib bà là te niʼsaan ki laa' *Yesu cère' ujɛ nnɔ faake' ma bo nin nà tien' fangambɛ nnɔ tɔke' bɛ niʼkɛ.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Nɛ bi gbáan' *Yesu ki ye wɔ ń ñɛ biʼtinfɛnm ni.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Nɛ u liɛbe' ki kɔn' buñɛrbu. U liɛbeh wɔ ń tì kɔ buñɛrbu ma nnɔ nɛ ujɛ wà isɛnpol là ŋaake wɔ nnɔ gbáanh wɔ ki teh wɔ ń cère wɔ ń paan uʼbo.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Nɛ u yìe', ki tɔke' wɔ ki ye: «Liɛbe kí kun kí tì tɔke aʼden yaab Yonbdaan muɔ' ŋɛ micɛcɛkm ki tien' nà kɛ ki de' ŋɛ nnɔ.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Nɛ u bure' ki gɛ̀breh mitinfɛnm mà bi yih mɛ̀ Idu Piik nnɔ ni, ki tɔkeh binib *Yesu tien' nà kɛ ki de' wɔ. Nɛ nì cuo' biʼkɛ miyɔkm cɛɛn.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 *Yesu liɛbe' ki puore' miñunciɛnm ya gbaatɔl nin buñɛrbu nɛ linigociɛnl taan' uʼsaan miñunm nnɔ ya gbaal.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Nɛn saan nɛ *Sufmbɛ ya taanl ya duku ya ciɛn uba baa', bi yih wɔ Yayirus. U laa' *Yesu ma nnɔ, nɛ ki gbaan' uʼnintuɔli,
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 ki gbáan' wɔ cɛɛn ki ye: «Nʼbisɛ benh wɔ ń kpo nɛ. N gbáanh ŋɛ nɛ, dɛn kí taa aʼnuɔ kí paan uʼbo wɔ ń faake kí li fuobe.»
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Nɛ *Yesu paan' uʼbo ki bure', linigociɛnl pɛ uʼbo ki pɛbeh wɔ ikɛle kɛ.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Tɔ, upii uba mɔ là te niʼsaan, ki laa' tifɛr ibin piik nin ile ta gben'.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 U là jon' dɔktiɛmbɛ ligol saan, ki laa' ijɛnd kɛ ya bol biʼnuɔ ni, ki ñɛnde' uʼlike kɛ ki tì gben' na tungreh, ama uʼwìɛn nnɔ kpireh ki joh nɛ.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 — ausente —
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Uʼfɛr nnɔ pɔk ki gben' i ya tàan bo, nɛ u bɛnde' uʼgbɛn ni ki ye uʼwìɛn nnɔ gben'-a!
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 U ya yo nɛ *Yesu mɔ pɔk ki bɛnde' ki ye mituɔm miba ñɛn' uʼni, nɛ ki jiɛbe' linigol nnɔ ni ki niire' ki ye: «Ŋmɛ mɛ' nʼwɛngolkaar-i?»
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Nɛ uʼpanpaankaab tɔke' wɔ ki ye: «A laa' linigol liɛ pɛbeh ŋɛ ikɛle kɛ ma bo nɛ a niireh ki teh ŋmɛ mɛ' ŋɛ-ɛɛ?»
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Nɛ u jiɛbeh ki likeh niʼkɛ saan wɔ ń lɛ udaan wà mɛ' wɔ.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Upii nnɔ bɛn nibonn nà tien' wɔ ma nnɔ, nɛ bujɛwaanbu cuo' wɔ uʼgbɛnɛnt ŋɔh. Nɛ u baa' ki lá gbaan' *Yesu ya nintuɔli, ki tɔke' wɔ tigbɛmɔ̀nt kɛ.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Nɛ *Yesu tɔke' wɔ ki ye: «Nʼbisɛ, aʼtekjim nɛ ŋmiɛn' ŋɛ. Li joh nin uyɛnduɔn. Aʼwìɛn nnɔ gben' nínɔ.»
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 *Yesu laan te ki lienh, nɛ binib biba ñɛn' Yayirus donbó ki lá tuobe' bɛ usɛn ni nɛ ki tɔke' Yayirus ki ye: «Aʼbisɛ kpo'-a! La ji ń li ŋmɔbe Cɛnbaa yɛnŋaabe.»
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 *Yesu cii' bi len' ma bo. Nin nɛn kɛ u tɔke' wɔ ki ye: «La fɛnge, teke nni kí ji baba.»
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Nɛ ka cère' binib kɛ paan' uʼbo, u cère' Piɛr nin Saak nin Saak ya ninjɛ San baba nɛ paan' uʼbo.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Bi tì baa' Yayirus den nɛ ki cii' kuwaaku bó. Binib te niʼsaan ki yɛbe, ki muɔh ki kpìɛndeh cɛɛn.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 *Yesu kɔn' iden nnɔ ni nɛ ki niire' bɛ ki ye: «Bɛ tien' ni muɔh ki ŋmɔbe kuwaaku nɔ nnɔ? Kibuk nnɔ ŋa kpo', kì gɔh nɛ.»
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 U len' nnɔ ma nnɔ, nɛ bi lɛh wɔ. Nɛn saan nɛ u ŋɔre' biʼkɛ ki ñɛn' saali, nɛ ki taa' kibuk nnɔ ya naa nin kiʼbaa nin uʼpanpaankaab bita nnɔ ki kɔn' kì te kuduku kùa ni nnɔ,
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 nɛ ki cuo' kiʼnuɔ, ki tɔke' kɛ̀ biʼlenm ni ki ye: «Talita kumi,» niʼtingi si: «Kibupiikɛ, n tɔkeh ŋɛ nɛ fii!»
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Nɛ kì fii' ki sere' i ya tàan bo, ki cuonh. Bi laa' nnɔ ma nnɔ, nɛ nì cuo' biʼkɛ miyɔkm ki tì kɛnde'. Kì là yé ibin piik nin ile ya bupiik nɛ.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Nɛ *Yesu kpɛkpɛ' biʼbo, ki ye bi la tɔke nil, nɛ ki ye bɛ ń de kɛ̀ tijier kɛ̀ ń ji.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.