Lucas 15

Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Bilɛnpotekb nin bibiɛrdɛntɔb kɛ nɛkndeh *Yesu saan bɛ ń cenge uʼgbɛr.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Nɛ *Farisiɛnmbɛ nin Yiko ya wɔnwɔknb bunbeh uʼbo ki teh: «Ujɛ wuɔ teknh bibiɛrdɛnb nɛ ki taakeh ki jinh nin bɛ.»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Nɛn saan nɛ *Yesu pɔn' bɛ mikpɛnjɛnm ki ye:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 «Niʼni ŋmɛ ŋmɔbe ipe kobk ŋɔ uba bole' la, wa ń cère ipe piwɛ nin iwɛ yà sìen' nnɔ kumuɔku ni, kí jo kí tì nuun wà bole' nnɔ haali kí tì lɛ wɔ?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 U tì laa' wɔ la, uʼyɛnm li sɔnge nɛ wɔ ń yuure wɔ kí buke.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 U tì baa' iden la, u li yin uʼjɔtieb nin uʼkɔnkuɔnlieb, kí tɔke bɛ kí ye: ‹Cère mɛn tí li poknh, kimɛ n laa' nʼpe wà là bole' nnɔ.›
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Nnɔ nɛ n tɔkeh nɛ, ubiɛrdaan uba mɔnɔn lèbre' uʼtetem la, Uwien ya yɛnm li sɔnge uʼbo kí cɛn binib piwɛ nin biwɛ bà cuube ka ŋmɔbe bɛ ń lèbre biʼtetem nnɔ bo.»
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «U lɛ pii ba ŋmɔbe milikbim piik ŋɔ miba bole' la, wa ń sɛ lifrl, kí ŋɛ̀re kuduku, kí tùɔre kí nuun kí tì lɛ mɛ̀?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 U tì laa' mɛ̀ la, u li yin uʼjɔtieb nin uʼkɔnkuɔnlieb kí tɔke bɛ kí ye: ‹Cère mɛn tí li poknh, kimɛ n laa' nʼlikbu bùa là bole' nnɔ.›
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Nnɔ nɛ n tɔkeh nɛ, ubiɛrdaan uba mɔnɔn lèbre' uʼtetem la, Uwien ya tondb li pokn uʼbo.»
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 *Yesu tí ye: «Ujɛ uba nɛ là te ki ŋmɔbe bijiɛb bile.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Nɛ uwaal tɔke' uʼbaa ki ye: ‹NʼBaa, gbiire aʼfaal kí taa n lá li ji nà bó kí de nni.› Nɛ uʼbaa gbiire' uʼfaal ki de' biʼkɛ bi ya bó.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Na wuɔke', nɛ uwaal nnɔ taan' uʼfaal kɛ, ki bure' fɔnfɔkm udu uba bó, ki tì te niʼbó ki teh fɛnfɛnm, ki ñɛnde' uʼfaal kɛ.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 U tì ñɛnde' niʼkɛ ki gben', nɛ mikònciɛnm miba lu' udu nnɔ ni. U ya yo nɛ tijiint kɔn' wɔ.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Nɛn saan nɛ u jon' udu nnɔ ya jɛ uba saan wɔ ń taa wɔ lituonl, nɛ ujɛ nnɔ jon' wɔ uʼkpàabó u tì gu fangambɛ.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 U yíe wɔ ń ji fangambɛ nnɔ ya jier mɔnɔn, ama uba ŋa dienh wɔ tù.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Nɛ u maale' uʼyɛnm ni ki ye: ‹Nʼbaa ya tonsɔnb kɛ jinh ki gbiɛh nɛ, nɛ mikònm benh mɛ̀ ń ku min niɛ saan.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 N li fii kí liɛbe nʼbaa bó, kí tì tɔke wɔ kí ye: «NʼBaa, n bii' Uwien, ki bii' aʼmɔ.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Ma ji kpɛ á yin nni aʼbijɛ. Li teh nni tɛn n yé aʼtonsɔnb ya uba nɛ.» ›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Nɛ ki fii' ki liɛbeh uʼbaa bó.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Nɛ uʼbijɛ tɔke' wɔ ki ye: ‹Nʼbaa, n bii' Uwien, ki bii' aʼmɔ. Ma ji kpɛ á yin nni aʼbijɛ.›
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ama uʼbaa tɔke' uʼtonsɔnb ki ye: ‹Taa mɛn liliɛrmɔnmɔnl ní tonm kí lá goln wɔ, kí piln wɔ miflìm, kí cɛkn wɔ itacaan,
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 kí taa ní unafanfaan wà gbenge, kí lá kòre, tí jele kunacenku.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Kimɛ n là maaleh ki teh nʼbijɛ wuɔ nɔ kpo' nɛ, jaan u fuobe. U là bole' nɛ, nɛ n piire' wɔ.› Nɛ bi cin' ki jeleh kunacenku.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 «U ya yo ki laa' uʼbijɛ uciɛn te ukpàabó nɛ. U ñɛn' ukpàabó ní ki lá tuo iden, nɛ ki cii' inacenjelgangaan nin kujaanku bó.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Nɛ u yin' bitonsɔnb ya uba, ki niire' wɔ nà tien'.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Nɛ u tɔke' wɔ ki ye: ‹Aʼwaakɛ nɛ liɛbe' ní. U liɛbe' ní nin laanfiɛ ma nnɔ, nɛ aʼbaa cère' bi kòre' unafanfaan wà gbenge.›
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 U cii' nnɔ ma nnɔ nɛ uʼbenku ni ben', u jɛ' ka kɔn', nɛ uʼbaa ñɛn' ki gbáan' wɔ.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Nɛ u tɔke' uʼbaa ki ye: ‹Liike, n sɔnh ŋɛ itùon ibin ibin nɛ, ka yìe' aʼñɔbu bó fiebu, ama ŋa de' nni wɔbuk mɔnɔn, min nin nʼjɔtieb ń jele kunacenku.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Ama aʼbijɛ wuɔ, wɔn là paan' ijɛnkpend bo nɛ, ki tì ñɛnde' aʼfaal ki lá liɛbe' ní, nɛ a kòre' wɔ unafanfaan wà gbenge-a!›
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Nɛ uʼbaa jiin' wɔ ki ye: ‹Nʼbukɛ, sin te nʼsaan uyo kɛ nɛ. Sin nɛ si n ŋmɔbe tibont tà kɛ.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Aʼwaakɛ wɔn, n là maaleh ki teh u kpo' nɛ, jaan u fuobe. U là bole' nɛ, nɛ n piire' wɔ. Nɛn bo nɛ nì kpɛ tí jele kunacenku kí pokn.› »
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.