Lucas 15
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs ARIB
1 Bilɛnpotekb nin bibiɛrdɛntɔb kɛ nɛkndeh *Yesu saan bɛ ń cenge uʼgbɛr.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Nɛ *Farisiɛnmbɛ nin Yiko ya wɔnwɔknb bunbeh uʼbo ki teh: «Ujɛ wuɔ teknh bibiɛrdɛnb nɛ ki taakeh ki jinh nin bɛ.»
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Nɛn saan nɛ *Yesu pɔn' bɛ mikpɛnjɛnm ki ye:
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 «Niʼni ŋmɛ ŋmɔbe ipe kobk ŋɔ uba bole' la, wa ń cère ipe piwɛ nin iwɛ yà sìen' nnɔ kumuɔku ni, kí jo kí tì nuun wà bole' nnɔ haali kí tì lɛ wɔ?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 U tì laa' wɔ la, uʼyɛnm li sɔnge nɛ wɔ ń yuure wɔ kí buke.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 U tì baa' iden la, u li yin uʼjɔtieb nin uʼkɔnkuɔnlieb, kí tɔke bɛ kí ye: ‹Cère mɛn tí li poknh, kimɛ n laa' nʼpe wà là bole' nnɔ.›
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Nnɔ nɛ n tɔkeh nɛ, ubiɛrdaan uba mɔnɔn lèbre' uʼtetem la, Uwien ya yɛnm li sɔnge uʼbo kí cɛn binib piwɛ nin biwɛ bà cuube ka ŋmɔbe bɛ ń lèbre biʼtetem nnɔ bo.»
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «U lɛ pii ba ŋmɔbe milikbim piik ŋɔ miba bole' la, wa ń sɛ lifrl, kí ŋɛ̀re kuduku, kí tùɔre kí nuun kí tì lɛ mɛ̀?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 U tì laa' mɛ̀ la, u li yin uʼjɔtieb nin uʼkɔnkuɔnlieb kí tɔke bɛ kí ye: ‹Cère mɛn tí li poknh, kimɛ n laa' nʼlikbu bùa là bole' nnɔ.›
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Nnɔ nɛ n tɔkeh nɛ, ubiɛrdaan uba mɔnɔn lèbre' uʼtetem la, Uwien ya tondb li pokn uʼbo.»
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 *Yesu tí ye: «Ujɛ uba nɛ là te ki ŋmɔbe bijiɛb bile.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Nɛ uwaal tɔke' uʼbaa ki ye: ‹NʼBaa, gbiire aʼfaal kí taa n lá li ji nà bó kí de nni.› Nɛ uʼbaa gbiire' uʼfaal ki de' biʼkɛ bi ya bó.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Na wuɔke', nɛ uwaal nnɔ taan' uʼfaal kɛ, ki bure' fɔnfɔkm udu uba bó, ki tì te niʼbó ki teh fɛnfɛnm, ki ñɛnde' uʼfaal kɛ.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 U tì ñɛnde' niʼkɛ ki gben', nɛ mikònciɛnm miba lu' udu nnɔ ni. U ya yo nɛ tijiint kɔn' wɔ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Nɛn saan nɛ u jon' udu nnɔ ya jɛ uba saan wɔ ń taa wɔ lituonl, nɛ ujɛ nnɔ jon' wɔ uʼkpàabó u tì gu fangambɛ.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 U yíe wɔ ń ji fangambɛ nnɔ ya jier mɔnɔn, ama uba ŋa dienh wɔ tù.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Nɛ u maale' uʼyɛnm ni ki ye: ‹Nʼbaa ya tonsɔnb kɛ jinh ki gbiɛh nɛ, nɛ mikònm benh mɛ̀ ń ku min niɛ saan.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 N li fii kí liɛbe nʼbaa bó, kí tì tɔke wɔ kí ye: «NʼBaa, n bii' Uwien, ki bii' aʼmɔ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ma ji kpɛ á yin nni aʼbijɛ. Li teh nni tɛn n yé aʼtonsɔnb ya uba nɛ.» ›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Nɛ ki fii' ki liɛbeh uʼbaa bó.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Nɛ uʼbijɛ tɔke' wɔ ki ye: ‹Nʼbaa, n bii' Uwien, ki bii' aʼmɔ. Ma ji kpɛ á yin nni aʼbijɛ.›
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ama uʼbaa tɔke' uʼtonsɔnb ki ye: ‹Taa mɛn liliɛrmɔnmɔnl ní tonm kí lá goln wɔ, kí piln wɔ miflìm, kí cɛkn wɔ itacaan,
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 kí taa ní unafanfaan wà gbenge, kí lá kòre, tí jele kunacenku.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Kimɛ n là maaleh ki teh nʼbijɛ wuɔ nɔ kpo' nɛ, jaan u fuobe. U là bole' nɛ, nɛ n piire' wɔ.› Nɛ bi cin' ki jeleh kunacenku.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «U ya yo ki laa' uʼbijɛ uciɛn te ukpàabó nɛ. U ñɛn' ukpàabó ní ki lá tuo iden, nɛ ki cii' inacenjelgangaan nin kujaanku bó.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Nɛ u yin' bitonsɔnb ya uba, ki niire' wɔ nà tien'.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Nɛ u tɔke' wɔ ki ye: ‹Aʼwaakɛ nɛ liɛbe' ní. U liɛbe' ní nin laanfiɛ ma nnɔ, nɛ aʼbaa cère' bi kòre' unafanfaan wà gbenge.›
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 U cii' nnɔ ma nnɔ nɛ uʼbenku ni ben', u jɛ' ka kɔn', nɛ uʼbaa ñɛn' ki gbáan' wɔ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Nɛ u tɔke' uʼbaa ki ye: ‹Liike, n sɔnh ŋɛ itùon ibin ibin nɛ, ka yìe' aʼñɔbu bó fiebu, ama ŋa de' nni wɔbuk mɔnɔn, min nin nʼjɔtieb ń jele kunacenku.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Ama aʼbijɛ wuɔ, wɔn là paan' ijɛnkpend bo nɛ, ki tì ñɛnde' aʼfaal ki lá liɛbe' ní, nɛ a kòre' wɔ unafanfaan wà gbenge-a!›
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Nɛ uʼbaa jiin' wɔ ki ye: ‹Nʼbukɛ, sin te nʼsaan uyo kɛ nɛ. Sin nɛ si n ŋmɔbe tibont tà kɛ.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Aʼwaakɛ wɔn, n là maaleh ki teh u kpo' nɛ, jaan u fuobe. U là bole' nɛ, nɛ n piire' wɔ. Nɛn bo nɛ nì kpɛ tí jele kunacenku kí pokn.› »
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.