Lucas 14
Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs BKJ
1 *Saba uba ya daali nɛ *Yesu jon' *Farisiɛnmbɛ ya ciɛn uba den wɔ ń tì ji tijier, nɛ binib bà te niʼsaan nnɔ sieke wɔ.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Ujɛ uba mɔ te niʼsaan ki se *Yesu ya nun bó uʼgbɛnɛnt cɔncuɔn',
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 nɛ *Yesu niire' bà bɛn *yiko mɔnmɔnm nnɔ nin *Farisiɛnmbɛ ki ye: «Unil ŋmɔbe usɛn wɔ ń buu biwiɛnb *Saba ya daali bii wa ŋmɔbe?»
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Bi ŋmin, nɛ *Yesu mɛ' ujɛ nnɔ ki cère' u faake', nɛ u cɛ̀be' wɔ u bure'.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Nɛ u niire' bɛ ki ye: «Niʼni ŋmɛ ya buk bii uʼnɛ lu' liñunbunl ni *Saba ya daali la, wa ń ñɛn wɔ i ya tàan bo?»
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Nɛ ba fre' ki jiin' wɔ uʼniire nnɔ.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 *Yesu laa' bi yin' binib bà tijier ya jim nnɔ gɛ̀ndeh binikpɛkpiɛkb ya kànkàan ki kaah, nɛ u pɔn' bɛ mikpɛnjɛnm ki ye:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 «Unil yin' ŋɛ upiikuɔn ya jier ya jim la, la jo kí tì kɛ̀le binikpɛkpiɛkb ya kànkàan. Nba la, u yin' uba mɔ u cɛn' ŋɛ uʼmɔ ń lá baa ní,
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 nɛ wà yin' niʼkɛ bile nnɔ ń baa kí lá tɔke ŋɛ kí ye: ‹Cère ujɛ wuɔ ń kɛ̀le a kɛ nà saan nɔ.› Nɛ a fii kí tì kɛ̀le puoli bó nin ifɛ.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Nɛn bo, unil yin' ŋɛ tijier ya jim la, jo kí tì kɛ̀le puoli bó, ŋɔ wà yin' ŋɛ nnɔ lá baa' la, wɔ ń tɔke ŋɛ kí ye: ‹Nʼjɔ, dɛn inun bó ní.› Nɛn saan nɛ nì li yé aʼbo ukpiɛke sin nin bà kɛ jinh tijier nnɔ ya nun bó.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Kimɛ wà kɛ kpiɛkreh uʼba la, Uwien li yuɔn wɔ. Wà kɛ jiindeh uʼba tingi la, Uwien li kpiɛke wɔ.»
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Nɛ *Yesu tɔke' wà yin' wɔ tijier ya jim nnɔ ki ye: «A ye á yin binib tijier ya jim la, la yin aʼjɔtieb, ki la yin aʼninjiɛb, ki la yin a kpi nin bà, ki la yin aʼkɔnkuɔnlieb bà yé bifàadɛnb, kimɛ biʼmɔ li fre kí yin ŋɛ á ji kí jiin.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Ama a ye á yin binib tijier ya jim la, yin bijiinb nin itɛjenb nin iwɔ̀b nin ijùɔn.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 Uwien ya mɔnm li te aʼbo, kimɛ bɛn ŋa ŋmɔbe niba bɛ ń jiin ŋɛ. Uwien nɛ li su ŋɛ uyo wà u li cère binimɔ̀nb ń mɛkre bitɛnkpiib ni nnɔ.»
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Wɔn nin binib bà jinh tijier nnɔ ya uba cii' u len' ma bo nɛ ki tɔke' wɔ ki ye: «Bà li ji tijier Uwien ya bɛl ni nnɔ, Uwien ya mɔnm te biʼbo.»
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Nɛ *Yesu tɔke' wɔ ki ye: «Ujɛ uba nɛ là tien' tijier tù yɛbe, ki yin' binib ligol bɛ ń baa kí lá ji.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Tijier nnɔ ya jijiyo baa' nɛ u sɔn' uʼtonsɔnl u nɔn' ki tɔke' bɛ kí ye bɛ ń dɛn bi bonde' niʼkɛ ki gben'-a.
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Nɛ biʼkɛ yìe', a li ye bi kpaan' iyɛ nɛ. Ukpiɛk ye: ‹Tien' nni kafala, ma ń fre kí baa, kimɛ n dɛ' bukpàabu nɛ ki yíe ń jo kí tì liike bù.›
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Utɔ ye: ‹Tien' nni kafala, ma ń fre kí baa, kimɛ n dɛ' inajɛ piik nɛ ki yíe ń jo kí tì wɔkn yɛ̀.›
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Utɔ mɔ ye: ‹N laan kuɔn' upii sɔ, nɛn bo nɛ ma ń fre kí baa.›
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Nɛ utonsɔnl nnɔ liɛbe' uʼcɛnbaa saan, ki tì tɔke' wɔ biʼkɛ len' ma bo. Nɛn saan nɛ uʼcɛnbaa nnɔ ya benku ni ben', nɛ u tɔke' uʼtonsɔnl nnɔ ki ye: ‹Jo tontonm isɛnjɛ nin musɛnbumu ni, kí tì taa ní bijiinb nin itɛjenb nin ijùɔn nin iwɔ̀b, bɛ ń baa kí lá ji.›
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Nɛ utonsɔnl nnɔ liɛbe' ní ki lá tɔke' uʼcɛnbaa ki ye: ‹Cɛnbaa, n tien' a ye ma nnɔ, ama mifɛnm biɛ ki sìen'.›
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Nɛ uʼcɛnbaa tɔke' wɔ ki ye: ‹Nnɔ la, jo isɛn ni nin ikpàan ni, kí tì cɛ́kn binib bɛ ń baa ŋɔ nʼden ń gbe.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 N tɔkeh nɛ nɛ, binib bà n là kpiɛ' ki yin' bɛ nnɔ uba mɔnɔn ŋa ń lèn nʼjier.› »
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 *Yesu joh ma nnɔ nɛ binib pɛ uʼbo ki yɛbe. U jiɛbe' ki liike' bɛ, nɛ ki tɔke' bɛ ki ye:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 «Unil baa' wɔ ń paan nʼbo, ka yíe nni ki cɛn' uʼnaa nin uʼbaa nin uʼpo nin uʼbumu nin uʼninjiɛb nin uʼninsiɛb nin uʼmiɛl mɔnɔn la, wa kpɛ wɔ ń li yé nʼpanpaankɛ.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Unil wà kɛ ŋa yuunh uʼdɔpɔnpɔn ki bukeh ki paakeh nʼbo la, wa ń fre kí li yé nʼpanpaankɛ.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Niʼni ŋmɛ nɛ yíe wɔ ń mɛ kuduku la, wa ń kpiɛ kí kɛ̀le kí bù kí liike uʼlike li baa bii ya ń baa?
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Wà tien' nnɔ ŋɔ ki pu' kuduku nnɔ ka fre' ki mɛn' ki faa' kù la, binib bà kɛ li lɛ kuduku nnɔ li lɛ̀ wɔ nɛ,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 kí len kí ye: ‹Liike mɛn udaan wuɔ cin' ki mɛh kuduku nɛ ka fre' ki faa' kù.›
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 U lɛ bɛr ba nɛ ŋmɔbe sojambɛ itur piik ki yíe wɔ ń jo kí tì jɛ̀ke' ubɛrtɔ wà ŋmɔbe sojambɛ itur pile, ŋɔ ka ń kpiɛ kí kɛ̀le kí maale kí liike, u li fre kí taa uʼsojambɛ itur piik nnɔ kí tuobe ubɛrtɔ wà ŋmɔbe sojambɛ itur pile nnɔ bii wa ń fre?
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 U laa' wa ń fre la, wɔn nnɔ laan te fɔkm ma nnɔ, u li sɔn ucɛndɛnduol nɛ wɔ ń cende wɔ usɛn ni kí tɔke wɔ kí ye wɔ ń cère bɛ ń gben tigbɛr nnɔ.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Nnɔ nɛ niʼni wà kɛ ŋa dàan' u ŋmɔbe nà kɛ la, wa ń fre kí li yé nʼpanpaankɛ.»
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 «Miyaam yé nibonn nà mɔn nɛ. Ama mì saa' ka ji ŋmɛ la, niba ŋa te kí ji ń fre kí ŋmaake mɛ̀.
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Mì li juore fɛnm nɛ, ma ji li ŋmɔbe tuonl. Bi li taa mɛ̀ kí wule nɛ. Wà ŋmɔbe litubl la, wɔ ń cii.»
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.