2 Coríntios 7

Uwien ya Jɔtiefɛ̀nku ya gbɔnku (GNGNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Nʼjɔtiebɛ, Uwien là pùon' tinbi nɛ tu ya bont kɛ. Nɛn bo cère mɛn tí ñɛn nà kɛ yé tijɔknt tiʼgbɛnɛnt nin tiʼfɛ̀l ni, kí cère Uwien ń tien tɛ uʼyaab kí tì gben, tí li boh wɔ.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo que contamina o corpo ou o espírito, tornando-nos cada vez mais santos porque tememos a Deus.
2 Li ñikndeh mɛn niʼyɛnm ń li pɛ tiʼbo. Ta bii' uba, ka tuln' uba, ka lɛre' ki jin' uba ya bonn.
2 Peço-lhes que abram o coração para nós. Não prejudicamos ninguém, nem desencaminhamos ninguém, nem nos aproveitamos de ninguém.
3 Na yé n nuunh ń biin nɛ, nɛ ki lienh nɔ. Kimɛ n kpiɛ' ki len' ŋɔ ki ye ti fuobe-ee, ti kpo'-oo; tiʼyɛnm pɛ niʼbo nɛ.
3 Não digo isso para condená-los. Já lhes disse que vocês estão em nosso coração. Estamos juntos, seja para morrer, seja para viver.
4 N du niʼbo ki gbien'. Ninbi nɛ yé nʼbo ijɛnjɛbn. Nʼyɛnm dɔ cɛɛn nɛ. Tiʼjɛnd kɛ ni nʼyɛnm sɔnge cɛɛn nɛ.
4 Tenho muita confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Vocês têm me encorajado grandemente e me proporcionado alegria, apesar de todas as nossas aflições.
5 Tɔ, ti tì baa' Maseduɔnn ya tinfɛnm ni ma, ta laa' fuorl, ama ti jin' ijɛnd kɛ ya bol nɛ len. Ikɔ̀nkɔ̀n là jebe' tɛ niʼkɛ saan nɛ, nɛ bujɛwaanbu mɔ coh tɛ.
5 Quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso. Enfrentamos conflitos de todos os lados, com batalhas externas e temores internos.
6 Ama Uwien wà dienh binib bà ya yɛnm saa' uyɛnduɔn nnɔ cère' Tit baa', nɛ tiʼyɛnm duɔn'.
6 Mas Deus, que conforta os desanimados, nos encorajou com a chegada de Tito.
7 Na yé Tit ya baam baba nɛ duɔn' tiʼyɛnm. U tɔke' tɛ ki ye u laa' uyɛnduɔn wà niʼsaan nnɔ mɔ duɔn' tiʼyɛnm nɛ. U tɔke' tɛ ki ye niʼnun mɔ́n ní tí ń lɛ nni, nɛ ni kɛ tinunsiir bo, ki ye niʼnun mɔ́n ní sere nʼciɛk bó. Nɛn kɛ nɛ cère' nʼyɛnm tùɔre' ki sɔnge' ki gbien'.
7 Sua presença foi uma alegria, como também o foi a notícia que ele nos trouxe do encorajamento que recebeu de vocês. Quando ele nos contou quanto desejam me ver, quanto lamentam o que aconteceu e quão dedicados são a mim, fiquei muito feliz!
8 Nì yé n là kɛle' nɛ kugbɔnku kùa nnɔ saa' niʼyɛnm mɔnɔn la, ma là gbiɛnde' kuʼkɛlm bo. Ama n là gbiɛnde' kù saa' niʼyɛnm ma nnɔ bo nɛ. Imɔ̀n, n là gbiɛnde', kimɛ n là laa' kù saa' niʼyɛnm ama niʼyɛnsaa nnɔ ŋa wuɔke'.
8 Não me arrependo de ter enviado aquela carta severa, embora a princípio tenha lamentado a dor que ela lhes causou, ainda que por algum tempo.
9 Ama fɛnfɛnnɔ nʼyɛnm sɔnge'. Na yé nʼyɛnm sɔnge' kù cère' niʼyɛnm saa' ma nnɔ bo nɛ. Ama nʼyɛnm sɔnge' niʼyɛnsaa nnɔ cère' ni lèbre' mitetem ma nnɔ bo nɛ. Uwien nɛ cère' niʼyɛnm saa'. Nɛn nɛ wuɔn' ki ye ta tien' nɛ nà bre.
9 Agora, porém, alegro-me por tê-la enviado, não pela tristeza que causou, mas porque a dor os levou ao arrependimento. Foi o tipo de tristeza que Deus espera de seu povo, portanto não lhes causamos mal algum.
10 Kimɛ uyɛnsaa wà sɔnge Uwien ya yɛnm cèreh unil lèbreh mitetem nɛ ki lɛnh limiɛl. U ya yɛnsaa ŋa kpɛ wù ń li wi nil. Ama uyɛnsaa wà ŋa cèreh nil lèbreh mitetem bàareh nin mikuum nɛ.
10 Porque a tristeza que é da vontade de Deus conduz ao arrependimento e resulta em salvação. Não é uma tristeza que causa remorso. Mas a tristeza do mundo resulta em morte.
11 Niʼyɛnsaa nnɔ sɔnge' Uwien ya yɛnm ma nnɔ, na laa' nì tì fɔre' ma bo-oo! Na laa' ni ji teh ni bi li tien nà tonm-ii! Na laa' niʼyɛnm ji saah niʼtùonbiɛrɛ bo, ni gbiɛndeh-ee! Na laa' ni ji fɛnge ibiɛre ya tienm-ii? Na laa' niʼnun mɔ́n ní tí ń lɛ nni-ii? Na laa' niʼnun mɔ́n ní sere nʼciɛk bó-oo? Na laa' ni ji nuunh unil sɔn' itùonbiɛrɛ la, ní dɛre uʼtub-ii? Ni teh nnɔ ma nnɔ, nì wuɔn' ki ye na te tigbɛr nnɔ ni nɛ.
11 Vejam o que a tristeza que vem de Deus produziu em vocês! Trouxe dedicação, defesa de suas ações, indignação, temor, desejo de me ver, zelo e prontidão em punir a injustiça. Vocês mostraram que fizeram todo o necessário para corrigir a situação.
12 N là kɛle' nɛ kugbɔnku ma nnɔ, na yé wà bii nnɔ bo, ka yé u bii' wà nnɔ mɔ bo nɛ n kɛle' kù. Ama n là yíe ń wuɔn ninbi bugbɛn Uwien ya nun bó, kí ye niʼnun mɔ́n ní li se tiʼciɛk bó nɛ.
12 Portanto, não lhes escrevi para falar de quem havia errado e de quem havia sido prejudicado, mas para que, diante de Deus, pudessem ver por si mesmos como são dedicados a nós.
13 Nɛn nɛ duɔn' tiʼyɛnm.
13 Fomos grandemente encorajados por isso. Além de nos sentirmos encorajados, ficamos particularmente contentes de ver Tito alegre porque todos vocês o receberam bem e o tranquilizaram.
14 Nì yé ninbi bo n jɛbn' nʼba uʼsaan waamu la, na cuo' nni fɛ. Ti tuu ki tɔkeh nɛ tigbɛmɔ̀nt ma nnɔ, nɛn nɛ wuɔn' ki ye ninbi bo, ti jɛbn' tiʼba Tit saan ma nnɔ ti ŋmɔbe imɔ̀n nɛ.
14 Eu tinha dito a ele quanto me orgulhava de vocês, e vocês não me decepcionaram. Sempre lhes disse a verdade, e ficou provado que eu tinha razão ao elogiá-los!
15 U lá tiɛre' niʼkɛ là boh wɔ ma bo, ki teke' wɔ kucɛ̀nku mɔnmɔnm, ki seln' wɔ ma bo la, u tùɔreh ki yíe nɛ ki pukndeh nɛ.
15 Ele os estima ainda mais quando se lembra de como todos vocês lhe obedeceram e o receberam bem, com temor e profundo respeito.
16 Nʼyɛnm sɔnge' ki gbien', kimɛ n du niʼbo isɛn kɛ ni nɛ.
16 Fico muito feliz por poder ter plena confiança em vocês.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.